Jak każdy człowiek bawiący się słowem potrzebuję inspiracji. Szukam ich wszędzie. Dziś sama do siebie (śmiejąc się pod nosem) pomyślałam: „Jak cię inspiruje do pisania papier toaletowy, to już nie jest dobrze”. Potem jednak powstrzymałam wyrzuty sumienia, bo nie ważne skąd wziął się pomysł – ważne, że w ogóle jest. Dlatego dziś będzie o papierze. Toaletowym papierze Bo papier to niby nic. Ale spróbujcie się bez niego obyć. Daję słowo – może być ciężko.

I właśnie tak jest z naszym życiem. To, co na co dzień niezbędne, staje się takie niewidoczne. Podręczne. Nijakie. Znaczeniowo niewypełnione. Czyli żadne. Wiele razy słyszałam w radiu pytanie – co byś zabrał ze sobą na bezludną wyspę? Najczęściej odpowiadający mówili: biblię, telewizor, najlepszego przyjaciela, ulubioną książkę. Odpowiedzi były różne. Nikt jednak nie wspomniał o wodzie, jedzeniu, zapałkach, papierze toaletowym, środach higienicznych…Tak przyziemnych rzeczach. A teraz niech każdy wyobraźni sobie sytuacje, w której zaczyna mu tego brakować…Co by się stało z waszym życiem? Kim byście byli? To, że o rzeczach codziennych nie myślimy, świadczy dobrze o naszym poziomie życia. Osiągnęliśmy już ten etap, w którym potrzeby wyższe stanowią priorytet. Świat się rozwinął. Wszystko się rozwija. Rozejrzyj się. Nawet papier toaletowy też się rozwija. A ty?

Styczeń do dobry czas na rozwojowy start. Styczeń to dobry początek. Cała zmiana może zajść w człowieku pod wpływem zamknięcia tego co stare i otwarcia nowego. Każdy z nas może być jak nowa kartka w książce. Do zapisania. Ty wypierasz litery, ty dyktujesz treść. Spójrz na swoje poprzednie lata. Popatrz na nie krytycznym okiem. Zadaj sobie pytania sprawdzające:

Czego nowego się dowiedziałeś o świecie przez ostatni rok? (wymień)

Czego dowiedziałeś się o sobie?

Jak wiele nowych miejsc zwiedziłeś?

Jak wielu nowych ludzi poznałeś?

Co nowego spróbowałeś?

Co zmieniłeś?

Nie udawaj. Odpowiedz szczerze. Jeśli nie znasz odpowiedzi choćby na jedno z tych pytań, czas zaplanować nowy rok rozwojowo. Ja nie jestem tu od tego, aby wjeżdżać na twoją ambicję. Ale śmiało przypomnę, że nawet papier toaletowy się rozwija. Czas na ciebie. Rozwiń się. Podpowiedź ode mnie: każdego dnia przed snem pomyśl o tym, co ci się udało osiągnąć danego dnia. Może to będzie jedna strona przeczytanej książki, jeden niezjedzony batonik (dla odchudzających), jedna opanowana emocja (dla tych rozwrzeszczanych), jedna dotrzymana obietnica (dla tych, co często łamią dane słowo), chwila poświęcona najbliższym (dla pracoholików), coś… zastanów się. Jest wiele takich rzeczy, które mogły dotąd umykać, a teraz są w zasięgu. Małe, ale ważne. Czas start. Nie od jutra. Od dziś.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

1. Musimy być tą zmianą, którą chcemy widzieć w świecie i w innych. Nie oczekuj od innych tego, czego sam nie chcesz reprezentować. „Dziś” to dobry czas na zmianę.
2. Zmień sposób patrzenia na świat. Poszerz perspektywę. Wejdź w buty innych. Poznaj sposób patrzenia na świat innych ludzi, a to pomoże ci ich zrozumieć.
3. Zmień swój tryb życia. Przestań galopować. Za czym tak gonisz? Za upływającym czasem? Czas i tak przeminie. Warto go mądrze przeżyć. Zatrzymaj się na chwilę i popatrz w niebo
4. Zmień kierunek budowania własnego życia. Postaw na wartości. To trudne. Ale gdy odkryjesz, to, co stanowi silny grunt twojego życia, poczujesz niezwykłą siłę.
5. Zmień swoje wnętrze. Patrz oczami duszy, a dostrzeżesz to, co na pierwszy rzut oka niewidoczne.
6. Zmień miejsca nieznane w sentymentalne. Zapamiętaj ludzi, historię, otoczenie. Po człowieku zostają wspomnienia. One szybko ulatują. Każdy człowiek, miejsce, nasze małe historie staną się wyjątkowe, jeżeli tylko nadasz im charakter wyjątkowości. Ja spisuje nasze przyjacielskie przygody. Święty zeszyt, który czytamy raz w roku śmiejąc się do łez.
7. Zmień obojętność na zaangażowanie. Cokolwiek robisz wkładaj w to serce, a podbijesz serca innych.
8. Znajdź swoje miejsce. Wierzę, że są takie przestrzenie, które inspirują ludzi. Życzę wam ich odnalezienia!
9. Zmiana goni zmianę, czyli o tym, jak się mierzy czas…Można się zmienić od tak, jeśli tylko naprawdę się tego pragnie.
10. Uwierz…wiara czyni cuda Wiara daje nadzieję. Nadzieja pozwala nam marzyć.
11. Naucz się ratować życie. To dziś staje się obowiązkiem, aby umieć udzielić pierwszej pomocy. Twoje wahanie może kosztować kogoś życie. Nie pozwól sobie na to.
12. Starość innych zależy od Ciebie. Bądź dobry dla tych, którzy stają się z dnia na dzień bardziej bezbronni i potrzebujący. Szanując innych uczysz szacunku do siebie. Każdy będzie kiedyś stary.
13. Nie rezygnuj z marzeń. Marzenia nadają życiu sens. Zamykasz oczy i marzysz…realny świat chociaż przez chwilę nie boli. Czujesz, że oddychasz, że żyjesz.
14. Pomagaj to nie boli. Nie można być ślepym na drugiego człowieka. Zawsze można się czymś podzielić. A to może mieć magiczną moc uleczania zmartwień.
15. Znajdź w życiu pasję. Zacznij nią żyć. Twoje życie się zmieni. Zobaczysz jak fajnie jest robić to, co się kocha, bez przymusu, bez namawiania przez innych. Poczuj wolność pasji. To cudowne uczucie.

Wszystkie teksty znajdziecie na starej Freelii Zapraszam! http://freeliaworld.blogspot.com/2013_01_01_archive.html

Przypomnienie przypomnieniem – teraz czas na rachunek sumienia. Mój i wasz. Zobaczcie, co udało się wam zrobić w tym roku. A rok był długi. Czasu dostatecznie dużo. I jak wam poszło?

Wiem, że na liście waszych postanowień noworocznych znajduje się mnóstwo spraw bardziej przyziemnych. Wśród nie prym wiodą: schudnę, nauczę się jakiegoś języka obcego, nauczę się gotować, rzucę palenie, nie będę oglądał telewizji, będę uprawiał sport, zrobię to lub tamto. Po pierwszym miesiącu motywacja zaczyna spadać i tylko ci najbardziej wytrwali z dumą chwalą się osiągnięciami. Przykro jest spoglądać na swoją listę i widzieć na niej niezrealizowane pozycje. Styczeń już na wyciągnięcie ręki. Spróbuj na liście swoich noworocznych marzeń wpisać tym razem 3 pozycje. Pierwszą, którą zrealizujesz jeszcze w styczniu (coś małego, ale istotnego), drugą, którą uda ci się realnie wykonać już do końca maja (jak nie zdążysz masz drugie półrocze na nadrobienie braków), trzecią najważniejszą ->będę lepszym człowiekiem. Zapisz te cele i raz w miesiącu wracaj do nich, aby przypomnieć je sobie. Wybierz coś z mojej listy zmian, aby stać się lepszym. To nie będzie trudne. A jak miło jest potem pochwalić się zrealizowaną listą rocznych osiągnięć!

Życzę wam mądrych postanowień na 2014 rok!

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Każdy z nas ma wytyczony w życiu kierunek. Idziemy. Czasami nie mamy świadomości dokąd.  Nie zastanawialiście się nigdy dlaczego jesteście, kim jesteście? Dlaczego robicie, co robicie? Czy jako małe dziecko wiedzieliście, kim będzie? Co będziecie w życiu robić? Może wiedzieli to wasi rodzice? Może chcieli wiedzieć? Nie dziwi was, że tak wiele zawodów wykonywanych przez rodziców przechodzi z pokolenia na pokolenie na dzieci? A gdyby tak…się zbuntować? Buntowników jest niewielu. Ludzie boją się zmian. Czy bunt jest faktycznie buntem? A może to tylko chęć zmiany? Jeżeli chcesz, aby twoje życie było twoją sumą doświadczeń, to nie wybierasz tego, co w życiu znane. Jeżeli jesteś dzieckiem dobrze zarabiających rodziców, to dlaczego masz nie pójść w ich ślady? Przecież ta droga jest już sprawdzona, przetarta. Fajnie iść na łatwiznę. I to nie jest złe. Bo w życiu chodzi o to, żeby być szczęśliwym. Tylko, czy robienie wiecznie rzeczy przewidywalnych, bez ryzyka, bez nuty emocji, może uszczęśliwiać?

Każdy powinien móc i umieć wybierać.  Kim chce być. Co chce robić. Jeżeli jako dziecko cały czas słyszałeś, ten zawód jest wspaniały, wybierz go. Bądź…tym albo tamtym, a najlepiej mną, lub nie mną, ale tym, kim mi się być nie udało. To w końcu zaczynasz tak myśleć. Ulegasz wpływom. Manipulacjom. Podświadomym oczywiście. Zaczynasz marzyć cudzymi marzeniami. To jest taki moment, którego często nie dostrzegamy. Dzieje się. Wierzymy, że idziemy we właściwą stronę. Tylko skąd mamy wiedzieć, że to ma sens, że na końcu drogi odnajdziemy siebie? Człowiek powinien wiedzieć, że każdy wybór można zmienić. Nic nie jest na zawsze. Zawsze można zmienić kierunek. Tylko, ilu jest takich, którzy to robią? Czy ty możesz powiedzieć, że znasz siebie? Ile rzeczy w życiu spróbowałeś, aby wiedzieć, że ich nie lubisz?

Nic nie ma bez próbowania. Próbować życie. Próbować emocje. Doświadczać. Odważyć się. Jak? Zwyczajnie. Poszerzając perspektywę. Otwierając się na to, co nieznane. Namawiam was w tym miejscu. Do poszukiwań. Do testowania smaków, zapachów, sportów, działań, ludzi, książek, filmów, wszystkiego. Nie szukajmy drastycznych zmian. One przyjdą wtedy, gdy człowiek nabierze odwagi. Zobaczy, że nieznane nie boli. Że w nieznanym można odnaleźć pasję. A może nieznane wcale wam się nie spodoba. To też cenne, bo nie będziecie marzyć o czymś, co niespełnione. Całego życia nie da się zmienić, ale…spróbujmy zacząć od małych rzeczy.

Jacek Walkiewicz w jednym ze swoich wykładów rozśmieszył mnie do łez, potem zdenerwował, a na końcu zainspirował. Mówił wiele, trafiał celnie w nas Polaków, odkrywał wadę za wadą, pustkę naszych potrzeb. Pozostawił niesmak, ale i refleksję. W głowie utkwił mi cholerny ser. Idę na zakupy i wracam do domu z goudą, albo dla odmiany z królewskim – ufff szczyt mojej kulinarnej kreatywności. Jak wielu z nas przyzwyczaiło się do nawyków i stereotypów…żona dba o dom, mąż zarabia kasę, kotlet schabowy w niedziele, praca od lat ta sama, na wycieczkę zawsze w to samo miejsce, ten sam serial od lat – 1500 odcinek, ta sama herbata do śniadania, ta sama kawa w pracy, ta sama trasa spacerów, po pracy do dziecka: Jak tam w szkole, a dziecko: dobrze…koniec konwersacji…Do tego dochodzą tzw. zazdrośnikowe marzenia:”bo tak”. Bo sąsiad ma… Ubawi was to lub nie, ale w mojej rodzinnej miejscowości, jak jeden człowiek robi płot, bo akurat mu się rozwalił, to inny robi, bo tak. Jak jeden robi dach, to inni, bo tak. Jak jeden kupuje samochód, bo nie ma czym jeździć, to inni też, bo tak. Jak jeden na wakacje do Egiptu, to reszta, bo tak…Bo tak ma sąsiad. Bo my sami nie umiemy wymyślić. Bo marzenia innych stają się naszymi. Bo samemu strach zaryzykować. Nuda życia.

Taka stagnacja wszystkiego. Czas na zmianę. Wszystko może być w życiu ciekawe. Tylko trzeba dać temu szansę. Zacznij poznawać obszary, które były dla ciebie nieznane. Zacznij gotować. Zacznij uprawiać sporty. Cokolwiek. Byle nie ciągle to samo. Nie stój w miejscu. Obserwuj innych, ale ich nie kopiuj. Szukaj w ludziach inspiracji, ale nie zazdrość i nie upodabniaj się. Dowiesz się o sobie czegoś nowego tylko wtedy, gdy zaczniesz robić nowe rzeczy. Może wtedy odkryjesz pasję, której brakowało ci przez lata. Nigdy nie jest za późno na zmianę i na rozwój. Wypełnij swoje życie.

A teraz do obejrzenia dawka motywacji:

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Morze ma swoje plusy i minusy. Plus: wylegiwanie. Minus: wylegiwanie. Co przeważa – trudno stwierdzić. Wszystko zależy od nastroju. Tego się nie da nie powiedzieć o morzu, że gdziekolwiek nie pojedziesz, morze morzem jest. Z gruntu niespodzianek nie ma: woda i piach. Kiedy jako człowiek morza pierwszy raz pojechałam w góry – doznałam szoku. Okazało się, że tam inaczej niż nad wodą, można porządnie się zmęczyć. Spacer nabiera w górach innego wymiaru, przeliczanego na kilometry. Jak już zaczniesz iść, nie opłaca się zawrócić. Nikt nie zrobi niczego za ciebie – podejmiesz wyzwanie – dokończysz je sam. Kilometry wydłużają się i najpierw z odrobiną błogości, a potem z odrobiną niedowierzania, pokonujesz jeden za drugim. Przestrzeń w górach też jest inna. Jest jak wieczność – nie dosięgamy jej wzrokiem. Kilogram waży tutaj więcej. Słońce zachodzi dłużej. Przed deszczem się nie ucieka – deszcz przestaje przeszkadzać, jest normą, a latem daje ulgę. Człowiek osiąga cele nie dla innych, tylko dla siebie. I gdy już znajdziesz się na szczycie, otwierasz usta i nie możesz uwierzyć, że to ty – mały człowieczek – pokonałeś taką długą drogę. Tobie się udało. Właśnie TOBIE. Szok. Tak, szok was nie ominie. Poczujecie góry w nogach. Usłyszycie w szumie wiatru. Na dole przygrzeje Was słońce, na górze przeszyje was zimno topiącego się śniegu. Tu nawet tlen smakuje – jest rześki i pobudzający, taki do przedawkowania. Będziecie wdychać góry przez skórę. Otworzą wam oczy. Rozszerzą perspektywę. Bo w górach się myśli, inaczej. Człowiek nawet w towarzystwie jest sam – tylko z górami. Nawet się nie obejrzysz, jak żyłami wpłyną do twojego serca i zakochasz się w nich na zabój, tak jak w dziewczynie czy chłopaku. Od pierwszego wejrzenia. Tylko bezwarunkowo i na zawsze. I nagle problemy nie będą ważne. Przez krótką chwilę będziesz upajać się tylko wspaniałymi widokami. I choć serce wali ze zmęczenia, oddech nieregularnie przypomina o ogromnym wysiłku, wszystko ustaje z jedną chwilą. I wtedy człowiek czuje taką nieopisaną satysfakcję. Że dał radę. I nagle pomyśli: „w górach jest wszystko, co kocham”. I będzie już człowiekiem gór.

Jeżeli chcesz znaleźć prawdziwą motywację – jedź w góry. Jeżeli nie masz doświadczenia – postaramy się pomóc. Doradzimy gdzie jechać, w co się wyposażyć, jak się przygotować.

Podczas jednej z moich wędrówek górskich spotkałam człowieka. Powiedział mi, że on nie stąd, że on na nizinach urodzony, ale już na zawsze tu zostanie. Zapytałam, co go skłoniło do przeprowadzki. A on na to, że stary już jest i ledwo się trzyma, więc metodę wymyślił własną na sprawdzenie, czy żywy jest czy tylko udaje, że jeszcze jest. Oryginalne to dosyć. Pewnie niewielu z was stawia sobie takie bezpośrednie pytania. A ten Pan TAK – co roku podejmuje próbę wejścia na Śnieżkę w Karkonoszach. I to dla niego taki test jest. Test życia. Jak wejdzie, to znaczy, że przez najbliższy rok żyć będzie. Daje mu to energię na następne dni. Takie właśnie są góry. To jak darmowa terapia psychologiczna. Góry pozwalają zdobyć perspektywę. Możemy inaczej spojrzeć na swoje życie, inaczej czyli z góry. Czasami takie podejście pozwala zauważyć, że w naszym życiu dzieje się coś złego. Dostrzegamy w końcu to, czego nie widzieliśmy na co dzień. Recepta na budowanie własnej wartości: trochę silnej woli + parę kilometrów + zdobyta góra. Kop motywacyjny na kilka miesięcy. Spróbuj. Zachęcam.

Już w poniedziałek na Freelia.pl rusza seria: Ludzie z pasją. Przedstawię w niej pierwszą osobę, która opowie swoją historię o górach: Łukasz Muzyk, twórca bloga Podróżnicze retrospekcje piechurka Zapraszam do czytania!

Życzę wszystkim odnalezienia pasji w życiu! Powodzenia!

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

My – Polacy – stereotypowo męczyć się nie lubimy. Bo wrodzoną przedsiębiorczość mamy we krwi. To jeszcze z tych czasów, gdzie, czy się stoi czy się leży…kasa się należy Męczyć się więc narodowo nie lubimy. Stety czy niestety komunizmu już nie ma, a pokolenie Y przetarło szlaki ku nowym doznaniom. Zmęczenie: pracą, nudą,  życiem. Dziś się już tylko mówi „zmęczenie materiału”, bo człowieka już zmęczyć nie można…tę fazę mamy za sobą. Najpierw się tylko męczyliśmy, teraz się przemęczamy, wypalamy i zgon…psychiczny, fizyczny czasem też. Granicę zmęczenia każdy ma inną. Własną, swą. Zmęczenie to takie nowe doświadczenie. Kapitalizm taką modę przygnał do naszego kraju. Taki wind of change. Czy zmiana to była dobra? Hmmm…Moda to zachodnia, amerykańska a może japońska…Japończycy granicy nie mają. Ale mają nazwę na śmierć z przepracowania. Karoshi.

Jak ogromne musi być zmęczenie, żeby człowiek powiedział sobie dość? Co się dzieje z ludźmi, że zamiast powiedzieć STOP, dążą do samodestrukcji?

Do skrajnego przemęczenia nam Polakom pewnie daleko (ale mogę się mylić). U nas jest moda na ogromne zaangażowanie. Szalenie neologizmy kocham, to też na potrzeby swe, określenie stworzyłam. Nazywam to przeangażowaniem. Taki neologizm jakże wiele mówiący…Prze…czynić coś tak bardzo, że aż za bardzo. Ładnie jest ubrać w słowo niezwykłe zaharowanie się na śmierć. Każdego dnia zostając po godzinach, wracając do domu i pracując dalej, zmierzamy ku nieszczęściu. Blokadzie swojego ciała. Przyczyn przeangażowania można doszukać się wielu. To nie tylko praca nas spala, ale sytuacja w domu, poświęcenie się swoim zajęciom, innym ludziom. Poświęcenie, które zakłóca współżycie naszego mózgu z ciałem. Można przekroczyć niebezpieczną granicę między tym, co toleruje nasz mózg, a czemu nie podoła organizm.

Kiedy wmawiasz sobie, że dasz radę, że to wytrzymasz…daruj sobie…Kogo oszukujesz i motywujesz? Czerpanie przyjemności z zadawania sobie cierpienia nie jest normalne. Jest raczej niebezpieczne. Zaangażowanie jest zdrowe, okresy intensywniejszych prac zdarzają się wszędzie i każdemu, nadgodziny zdarzają się każdemu, zarwane noce zdarzają się każdemu. Kiedy jednak „czasami” zmienia się w „stale, zawsze i codziennie” to znak, że zatraciliśmy granicę.

Po co się męczyć? Są ludzie którzy naturalnie unikają wysiłku. Szukają sposobów i metod, aby swoje życie uprościć i ułatwić. To nie jest złe. A nawet powiedziałabym – to jest przystosowawcze. Ewolucja ukształtuje nas potem na ich obraz i podobieństwo. Jednostki nieprzemęczone wygrają w tej wielkiej wojnie genów. No bo, po co się męczyć? Wystarczy byś kreatywnym! Po co się przemęczać?Gdy można cieszyć się życiem. Po co się wyniszczać? Przecież zrównoważone zaangażowanie, daje radość z wykonywania zadań. Tak jakoś po japońsku się przyjęło, że jak się nie namęczysz, to się nie angażujesz. Większej bzdury nie słyszałam. Człowiek zadowolony, wypoczęty, jest o wiele bardziej efektywny. Człowiek przemęczony to wrak, który duchem jest zupełnie gdzie indziej. Poświęcanie czasu, wysiłku na to co się lubi, kocha – daje satysfakcje. Kiedy człowiek zaczyna czuć, że wykonywana czynność odbiera mu chęć życia, powinien się zastanowić, czy nie czas na zmianę. Praca nas wzbogaca, ale na odpoczynek zawsze trzeba znaleźć czas. Trzeba. Bezwzględnie.

To jak jest z tobą?

Dla tych, którzy czują się zmęczeni: rowerowo – fotograficzna motywacja do ułatwiania sobie życia poniżej oraz następny post pod koniec tygodnia

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Interesują mnie Wasze opinie i to, o czym chcecie czytać. Jeżeli chcielibyście, aby na moim blogu pojawiała się interesująca Was tematyka – piszcie, a będę starała się systematycznie realizować Wasze prośby

W najbliższym czasie na Freelia.pl pojawi się nowa seria: Ludzie z pasją. Jeżeli jeszcze nie odnalazłeś w życiu pasji, możesz zarazić się nią od moich gości. Będę pisała o zwykłych ludziach z niezwykłymi zainteresowaniami. Jeżeli jesteś jednym z nich – napisz również – a ja opowiem właśnie o Tobie. Moim celem jest propagowanie ciekawych pasji i ludzi

Przez całe lato będę również napełniać Was pozytywną energią polskich krajobrazów – morza i gór. Powalczę razem z Wami z uczuciem samotności, smutku, chęcią zemsty. Nadal będziemy uczyć się budowania poczucia wartości z Królem Julianem. Odnajdziemy sens w „nic nierobieniu” i ułatwianiu sobie życia. Będzie też konkurs na najlepszy komentarz i nagroda za 300 polubienie na FB. To i wiele innych tematów przed nami

W małą rocznicę, czas na podsumowanie. W pierwszym miesiącu naszej działalności dotarliśmy do wielu tysięcy ludzi. Rekordową popularność osiągnął post: „Król Julian podbija świat czyli po co nam poczucie własnej wartości ?”. Do dziś post ten zobaczyło: 65 408 osób Mam nadzieję, że dzięki Wam szybko pobijemy ten rekord! Bardzo Was proszę o dalszą pomoc w propagowaniu Freelia.pl poprzez polubienia na Facebooku. Zachęcam do zapisywania się na newsletter.

Dziękuję i pozdrawiam!

Freelia

Lubię eksperymenty, dlatego i tym razem poproszę was o coś. Tym razem usiądźcie wygodnie, zamknijcie oczy i…przestańcie oddychać…na chwilę, może na minutę, na ile dacie radę…

Jak długo wytrzymaliście?

Hmmm…rekordziści mogą wstrzymać oddech nawet na ponad 8 minut…Wy pewnie na jakąś minutę…Nawet jeżeli potraficie nie oddychać dłużej, to i tak nie zmienia faktu, że potem zaczynacie się dusić. I gdyby nie to, że decydujecie sami, kiedy znowu zacząć oddychać, byłby problem. Bo gdybyście tak przestali i nigdy już nie mogli złapać oddechu? Zmuszeni przez kogoś, przyciśnięci? Co wtedy przechodziłoby przez waszą głowę? Może żal, że wasze życie się kończy, że nie zrobiliście tego czy tamtego, żal za niespełnionymi marzeniami, za niewypowiedzianymi słowami, za ludźmi, których się nie kochało tak jak mogło i mnóstwo innych, dziwnych myśli. Udusilibyście się na pewno. Taki byłby koniec. Ktoś zdecydowałby za was, czy żyć. Pewnie nie raz widzieliście w filmach, jak zachowuje się duszony człowiek. Miota się, wymachuje rękami, walczy…Nie daje za wygraną do ostatniej sekundy swojej egzystencji.

Życie każdego z nas to tylko suma oddechów. W ciągu 24 godzin, w każdej minucie…tysiące, miliony, biliony oddechów, które możemy wykonać, które możemy spożytkować lepiej lub gorzej. I co ciekawe, tylko my decydujemy, jak będziemy oddychać. Nikt nie ma władzy nad naszym oddechem. Nabierz powietrza w płuca i poczuj, jak przyjemnie rozpływa się po całym ciele. Czujesz? Jesteś panem i władcą swojego oddechu. Jesteś panem i władcą swojego życia. Ty decydujesz, czy zapomnieć o kompleksach i cieszyć się każdym oddechem, czy…no właśnie czy co? Przecież oddychanie to odruch bezwarunkowy. Nie ma „czy”. Żyj, tak jak oddychasz… BEZWARUNKOWO. Nie wtedy, gdy będziesz ładniejsza, przystojniejszy, schudniesz, poprawisz sobie nos, powiększysz piersi. Nie. Żyj tak jak oddychasz. Żyj bezwarunkowo szczęśliwie. Człowieku jesteś tylko sumą oddechów, więc znajdź jakiś sposób. Nie pozwól, żeby coś lub ktoś zdecydowało o tobie…Nie daj się kompleksom. Kompleks przyciska cię i nie pozwala oddychać, odrzuć go od siebie i nabierz powietrza, przyjemnie, prawda?

Wyobraź sobie, że nagle znikasz z powierzchni ziemi. Nie ma cię. Rozpływasz się w powietrzu. Nie pojawiasz się w domu, w pracy, na umówionym spotkaniu. Przestajesz być.

Co poczuliby ludzie tobie bliscy, znajomi, twoja rodzina, twoi przyjaciele?

Nie odkryję Ameryki, jeżeli powiem, że byliby smutni, pogrążeni w rozpaczy i tęsknocie. Zaczęliby poszukiwania. Byliby sfrustrowani. Są oczywiście wyjątki, ale zazwyczaj jest tak, że po ludziach pozostaje pustka, której nic, ani nikt nie wypełni. I nawet nie powinien. To takie puste miejsca, które przypominają nam, że kiedyś żył ktoś, kto je zapełniał. Pamiętamy, jak się uśmiechał, jak mrużył oczy, jak reagował na nasze żarty, jak płakał…Pamiętamy głównie te dobre chwile, wspólne przygody. Nikt z nas nie pamięta niedoskonałości, tym bardziej zewnętrznych. Pomyśl chwilę, czy ktoś pamiętałby twój gruby brzuch, za duże uda, za krzywy nos, gdybyś w tej chwili przestał istnieć? Nie. Nikt by tego nie pamiętał. A wiesz dlaczego? Bo dla ludzi jesteś kimś więcej niż tylko sumą fizycznych cech. Dla twoich bliskich jesteś całym światem. W pełnym wymiarze. Dobrym i złym. I gdy cię zabraknie, stracą część swojej duszy. Dla nich to, jak za życia spalasz się i marnujesz energię na walkę z czymś nieistotnym, bywa uciążliwe, czasami smutne i pozbawione logiki. Bo tracisz czas, na zamartwianie się, zamiast korzystać z życia, korzystać z ich towarzystwa.

Lubisz swoich przyjaciół?

Co byś powiedział swojemu przyjacielowi, gdyby wyżalił ci się, że już nie ma siły żyć ze swoim kompleksem, że nie radzi sobie? Powiedziałbyś: „Nie łam się! Poradzisz sobie! Znajdziemy sposób! Nie ma takich problemów, których nie można rozwiązać!”. To działa lepiej, niż najlepsze lekarstwo. Przyjaciołom się wierzy, słucha się ich. Bądź swoim najlepszym przyjacielem. W chwili, kiedy przestaniesz radzić sobie z problemami, wyobraź sobie, że doradzasz swojemu przyjacielowi…Co byś mu powiedział, gdyby miał taki kompleks jak ty?

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Jeżeli nawet jesteś pesymistą, musisz przyznać, że tak ogólnie patrząc, to świat jest piękny. Nad tobą rozpościera się nieskończona przestrzeń nieba, świeci słońce, leniwie poruszają się chmury…i nawet zimową porą wiesz, że słońce tam gdzieś jest…ukryte za szarością zimowego nieba, ale jest i czeka, aby zaświecić i umilić ci życie. Rozejrzyj się… zobacz lasy, jeziora, góry, morza…To co stworzyła natura często nas zachwyca. Zapiera dech. W takich chwilach zapominamy, że świat potrafi też przerażać…Gdzieś pomiędzy tym pięknem, możemy natknąć się na sterty śmieci, biedę, zniszczenie. Ale mimo tego…świat nadal jest wspaniały.

Tak też jest z nami. Mimo niedoskonałości, jesteśmy wartościowi. Jesteśmy najmądrzejszymi stworzeniami na ziemi. Jesteśmy inteligentni, potrafimy funkcjonować w świecie i przystosowywać się do zachodzących w nim zmian, jak żadne inne stworzenie. Każdy z nas ma bogate wnętrze, pełne myśli, spostrzeżeń, poglądów. Każdy z nas jest na swój sposób kreatywny. Każdy z nas jest inny. Ta różnorodność powoduje, że dopełniamy świat, że świat nie jest nudny. Dzięki nam. Każdy z nas wygląda inaczej, daje światu inne geny. Mieszamy się, tworząc jeszcze większą różnorodność. Gdyby każdy był tak samo inteligentny, tak samo piękny i wspaniały, świat byłby monotonny i bezbarwny. Piękno zawsze w pewnym momencie staje się neutralne. Przestaje być piękne. Na tym polega moda – zmiana nas porusza, zadziwia. Ale gdy, każdy ma już ten ciuch, tę sukienkę, zaczyna się jednorodność i przychodzi czas na coś nowego. Przyzwyczajmy się do tego, że inność jest modna, inność daje poczucie indywidualizmu, inność jest fajna. I jeżeli masz coś, co według ciebie jest kompleksem, zamień to na swoją mocną stronę. To coś nie pozwoli ci nigdy zginąć w tłumie. Pozwoli ci się wybić, kiedy moda na piękno jednego rodzaju urody – przeminie. Możesz denerwować się swoim kompleksem, nie lubić go, użalać się lub zrobić z niego swoją sekretną broń. Jestem inny, jestem oryginalny, nie do podrobienia. Świat jest piękny. Ja też.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Każde „ja” to na zewnątrz…
1. Głowa
2. Oczy
3. Usta
4. Nos
5. Uszy
6. Zęby
7. Piersi
8. Plecy
9. Ręce
10. Nogi
11. Brzuch
12. Uda
13. Pośladki
14. Itd.
Masz do dyspozycji skalę od 1-3 (1 – nie podoba mi się, 2 – może być, 3 – podoba mi się).
Oceń części swojego ciała.
Jak ci poszło? Przyjrzyj się swoim odpowiedziom. Ile elementów własnego ciała nie podoba się tobie?
Mogę się założyć, że co najmniej jeden…Coś jest za grube, za chude, za krótkie, za długie, za okrągłe, za płaskie, za duże, za małe. Jedni nie lubią swoich nosów, przerw między zębami, inni piersi, jeszcze inni ud lub brzuchów. Każdy ma coś. Coś. To coś rośnie wraz z każdą minutą myślenia o tym. To coś nas dręczy. Katujemy się przez to coś w siłowniach, stosujemy diety, poddajemy operacjom plastycznym. Walczymy. Coś kontra my. Stale, bezwzględnie uzależnieni od myślenia o cosiu i od pokonywania go w sobie. A coś się żywi naszymi myślami. A coś rośnie w naszych głowach, powiększa się. A coś nas piętnuje i nie pozwala normalnie żyć. Zwłaszcza, że inni cosia nie mają. Piękni są i wspaniali, i idealni też są. Zwłaszcza idealni…OH!

To coś to kompleks. Jest jak niewidzialna pajęcza sieć. Otacza cię i nie pozwala się wymknąć. Gnieździ się w twoich myślach. Zadamawia się na lata. I ani się obejrzysz, gdy zostanie z tobą na zawsze. Mały, wredny pająk. Nosisz go ze sobą wszędzie. Odbiera ci pewność siebie, godność. Popycha do ucieczki. Zamiast cieszyć się życiem stale dokarmiasz intruza negatywną karmą myśli. W towarzystwie innych czujesz się za gruby, za brzydki, za niski, za tu i za tam…Twój kompleks staje się tak wyolbrzymiony, że nie potrafisz z nim żyć. Hmmm…mały pająk, a tyle problemów z nim. Tylko dlaczego? Dlaczego nie lubisz siebie?

Inni ludzie nie patrzą na twój kompleks w taki sposób, jak ty go widzisz. Zazwyczaj nawet go nie zauważają. Tak jak pająka. Mały pozostaje niewidzialny. Dopiero, gdy wybuduje dużą pajęczynę, zaczynamy go dostrzegać. Nasi znajomi najczęściej akceptują nas takimi, jakimi jesteśmy. Nie zwracają uwagi na nasze kompleksy, tak jak my, nie zwracamy uwagi na ich niedoskonałości. Dlatego, że kompleks jest tylko niewielką częścią naszego „ja”, małym elementem całości. I ta niewielka część ginie, jest przykryta tymi pozostałymi elementami. Nie wyróżnia się. Chociaż nam jest trudno się z tym pogodzić. Kompleks żyje głównie w naszych głowach.
Ja, tak jak i większość z Was też mam kompleksy, ale potrafię sobie z nimi radzić. Oto kilka moich sposobów na walkę z nimi, oczywiście wszystkie zawarte w OPZ – Osobistym Planie Zmiany:

1. Wyobraź sobie, że kompleks to pająk, który buduje pajęczynę. Strzepnij go ze swoich ramion i zdepcz. Mały pająk nie będzie rządził twoim życiem.
2. Spójrz na siebie…jesteś ładną kobietą, przystojnym mężczyzną – niewielki szczegół nic nie zmieni. Całość twoich dobrych cech pokrywa ten niewielki element. Małego niedostatku nikt nie zauważa. Ludzie skupiają się bardziej na sobie niż na innych.
3. Kompleks jest olbrzymi tylko dla ciebie – innych w ogóle to nie interesuje. Ludzie, którzy są tobie bliscy nie marnują czasu na przypatrywanie się twoim niedostatkom, tylko akceptują cię w całości. Tych, których bardziej niż ty interesuje twoja słabostka, naucz rozumu – każdy ma swojego pająka. Nie musisz akceptować ludzi nastawionych tylko na krytykę, czy chamów. Nie otaczaj się nimi. Nie potrzebujesz ich w swoim życiu. Są bardziej toksyczni niż sam kompleks.
4. Gdy zaczynasz myśleć o kompleksie skup się na czymś przyjemnym…pomyśl o miłych chwilach, o urlopie, odpędź złe myśli – pamiętaj, że myśląc o problemie tylko dokarmiasz swojego pająka, a on w najlepsze buduje sieć. Nie pozwól mu na to.
5. Noś wysoko głowę, bądź dumny z tego, kim jesteś, jaki jesteś. Masz jedno życie, nie warto marnować go na walkę z kompleksowymi pająkami. Ciało ludzkie starzeje się z każdym dniem, to naturalne. Nikt nie pozostanie na zawsze piękny i młody. Nie unikniesz tego. Starości nie zatrzymają kremy, czy operacje. Starość jest etapem w życiu. Nie przeskoczysz go. Baw się dobrze w swojej własnej skórze.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!