Kobieta i mężczyzna. Dwie wyspy. Całkiem różni. Oddzieleni oceanem odmienności, którego od tak nie da się przeskoczyć. Fizjologia, hormony, mózg. I pewnie dużo więcej. Ale te 3 rzeczy wystarczą, aby między nimi mostu nie dało się zbudować. Trud relacji.

Zdarzają się szczęściarze. Jedno spojrzenie i już. Zakochani, zakochani…fajnie mają. Cała para w gwizdek, w chęć bycia ze sobą, w pragnienie spędzania czasu, dzielenia się przyjemnościami. Rozmowy, które nigdy się nie nudzą. Wady, których nikt nie dostrzega. Zachody słońca, które wspólnie celebruje się ze smakiem. Gwiazdy, które spadają tylko dla nich. Niewinny dotyk, który przeszywa ciało bardziej niż gorący pocałunek. Haj zakochania. Narkotyczny. To etap prosty i zwodniczy zarazem. Uwielbiany – bo zakochanie to przyjemny stan. Dla szukających stałości – to niebezpieczna pułapka. Dla wolnych freestajlowców – to radość przygody. Co się stanie, gdy stałość zderzy się z freestajlem? Burza. Burza emocji, myśli, słów. Albo. Albo konsensus rozsądków. Kobieta czy mężczyzna – każdy ma wybór. Decyduje o swoim bycie i niebycie w relacjach. Most relacyjny to nasz wybór, tak jak wszystko w życiu.

Po energicznej fazie zakochania przychodzi stan orzeźwienia i otrzeźwienia. Zaczynamy widzieć. Zaczynamy się rozglądać. Zmienia się postrzeganie. Widzimy szczegóły wokół nas. Kują w oczy rzeczy, które wcześniej były nieistotnym dodatkiem do zakochania. I tu wiele związków się rozpada. Aż chce się stwierdzić, że to moment wyboru między my a ja. Gdy ktoś tak pomyśli – już jest po związku. Jak się kocha, nie ma pytań do siebie. Jest akceptacja i staranie, żeby dograć niepasujące elementy. Tak, aby w swoim MY czuć się równie dobrze, jak w swoim JA. Więc w momencie przełomowym trzeba samemu sobie zadać pytanie, co jest dla mnie w życiu ważne. Druga osoba, z którą spędziłem x lat, czy nieprzejednanie lub może inne rozpraszacze. Kobieco – męski świat jest bardzo skomplikowany. Nie da się go zamknąć w proces. To sieć niekończących zależności, wpływów. Mix z nas samych. Mieszanka, często wybuchowa.

Do napisania tego posta zainspirowała mnie piosenka… Pewnie wszyscy ją znają, nie wszyscy zdają sobie sprawę, jak dużo w niej mądrości ludu.  Andrzej Dąbrowski…Do zakochania jeden krok Takie podsumowanie relacji męsko-damskich w 8 prostych linijkach.

„A potem znowu codzienności kurz
I zakochanie też za tobą już
I tylko jedno masz ze świata
Niezmienną pewność własnych wad
A potem braku zdarzeń znów masz dość
I znów się zamiast marzeń zjawia ktoś
Ma imię adres kolor włosów
I już nie sposób oprzeć się…”

Życzę wszystkim, aby jednak w życiu się opierali pokusom własnych słabości. Bo odwrotu nie ma. Koszt: utrata miłości. Dużo. Prawda? Przeogromnie.

[Źródło obrazka]

A teraz posłuchajcie:

Wakacje trwają w najlepsze. Kiedy są udane? Dla wielu z nas warunek jest jeden – ładna pogoda. Bo co to za wakacje, gdy pogody brak? Kobiety czekają na słońce, ale takie prawdziwe, żarzące, gorące, opalające. Zrzucają kolejne warstwy ubrań i kilogramy, aby na plaży wyglądać. Oh i to jak wyglądać! Wszystko ku uciesze męskiego grona publiczności. Jednak i panowie też nie pozostają w tyle. Chociaż może mniej o tym mówią. Każdy, bez względu na płeć, słońce lubi. Człowiek taki ładniejszy wtedy jest, radośniejszy. I w lustrze przyjemnie na siebie popatrzeć, gdy opalenizna brązowi ciało. No właśnie. Słońce taki czarodziej jest. Zmienia nasze nastawienie. Zmotywowani jesteśmy do tego, aby zadbać o ciało, zadbać o ducha. Jakąś taką naturalną koleją rzeczy zostawiamy motywację na…po zimie. Zimą sobie pofolgujemy, bo zimą to nic się nie chce. Ale gdy pierwsze śniegi puszczą, ruszamy w pogoń za naszą motywacją. Trzeba to wykorzystać. Bo gdy słońce świeci, to się człowiekowi chce. Wszystkiego. Bardziej, mocniej, w ogóle. Słońca w Polsce mało i mam wrażenie – coraz mniej. Jeżeli więc latem siedząc w domu, zastanawiasz się, dlaczego masz zły humor, to odpowiedź gotową mam dla ciebie. Potrzebujesz słońca. Wyjdź z domu i poczuj. Pod wpływem słońca wydziela się serotonina, hormon szczęścia, który poprawia humor, sprzyja leczeniu depresji. Ciepłe promienie słońca na twarzy, czynią cuda. Wspierają postanowienia.

Słońce oczywiście, jak wszystko inne, przedawkować można. Nie mówię tu wcale o schodzącej po nadmiernym opalaniu skórze, ale o tym, że ciepłe promienie słoneczne mieszają zmysły. Wprawiają w stan błogiego zapomnienia…o tym, co pozostawiliśmy gdzieś daleko. Wakacyjny amok. Błogie zawieszenie. Zapomnienie. No i problem…często złamanych serc. Pomyłek. Zbędnych znajomości. To czas dla kochliwych – niebezpieczny. Niekontrolowany. No cóż, przed miłością wakacyjną nikogo nie uchronię. Ale nie byłabym sobą, gdybym nie zafundowała na swoim blogu mały zimny prysznic na te gorące, opalone ciała. Tym razem jednak, niech kto inny mnie wyręczy…

Kiedy po raz pierwszy, kilka miesięcy temu, usłyszałam tę piosenkę, wrzuciłam ją do katalogu moich inspiracji. Do dziś czekała na swoją kolej. „Królowa nadbałtyckich raf” Artur Andrus – rozśmiesza mnie do łez. Na blogu postanowiłam ją wykorzystać jako antidotum dla tych, którzy popadają w wakacyjne zapomnienie. Słońce lubi mieszać zmysły, zasłaniać rzeczywistość, wszystko wydaje się lepsze, kobiety ładniejsze, mężczyźni przystojniejsi, możliwości większe. Tylko to mija wraz z ostatnim promieniem słońca. Królową/królem nadbałtyckich raf jesteś tylko przez krótką chwilę. Dla niego, dla niej. Na parkiecie tańczysz z pasją. Cieszysz się życiem. Wakacyjna przygoda się skończy. Znowu jesteś sobą. A twoje miejsce zajmie inna królowa/król. Byle bez uczuciowo – sercowych konsekwencji. Spójrzże na mnie, ejże! Jesteś na to gotowa/gotowy?

Artur Andrus „Królowa nadbałtyckich raf” – zobaczcie koniecznie!

Źródło: www.youtube.com/watch?v=7_FEeB9bidg

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!