Nie podarowało mi życie skrzydeł. Mimo to rzucam się w pędzie na wiatr. Próbuję. Podskakuję. Macham rękami. Czasami bywa to zabawne. Mnie nie śmieszy. Rozglądam się i widzę te wszystkie radosne twarze, uskrzydlone. Nie muszą się starać. Latają. Od urodzenia. Wszystko się im układa. Mnie nie do końca. Czasami myślę, że to tak na przekór. Może ktoś chciał mnie ukarać. Może zrobiłam coś nie tak w poprzednim życiu. A może zwyczajnie… niektórym skrzydła rosną później.

Są ludzie, którzy nieszczęśliwie spędzają życie, bo tak jak bohater piosenki Enej „Skrzydlate ręce” śnią o skrzydłach…”Zalany łzami, śniło mu się, że/Że jego dusza już umie latać/Rozłożył ręce, chyba tego chce/I jego oczy mówią „leć”/ Raj którego nocą pragniesz/tak, jak ja/ To niebo to raj/Dalej, dalej proszę leć, proszę gnaj.” Zastanawiałeś się kiedyś, czym są dla ciebie skrzydła? Co to za stan, kiedy czuje się, że dusza potrafi latać? Pełnia szczęścia? Spełnienie? Radość? Kim musiałbyś być? Co osiągnąć? Aby wreszcie móc przyznać przed samym sobą: czuję się jakbym miał skrzydła?

Człowiek może robić w życiu wiele rzeczy. Najgorsze jednak, jak robi coś wbrew sobie, jak przeszkadza swojemu rozwojowi. Czasami lepiej wyczekać, niż cofać się na swoje własne życzenie.

Co przeszkadza wyrastać skrzydłom?

• Narzekanie – wieczne, niekończące się.
• Zazdrość – bo inni mają, a ja nie mam.
• Praca – nienawidzisz jej, a trwasz w niej latami. Swoje rozżalenie przelewasz na klientów i osoby z tobą pracujące.
• Ludzie – nie potrafisz im powiedzieć nie. Mąż, żona, teściowa, dzieci, rodzice? Dla kogo poświęcasz się czując, że życie przepływa ci między palcami? Kto mówi twojej pasji: po co?
• Negatywne myślenie – nie mam umiejętności, nie mam talentu, nigdy się tego nie nauczę, nie potrafię, itd.

Wielka piątka. Hamulce dla rozwoju skrzydeł. Twoje wewnętrzne demotywatory. Każdy musi znaleźć na nie swoje własne lekarstwo. Trzeba być bacznym obserwatorem siebie samego. Gdy zauważysz, że ulegasz czemuś/komuś z wielkiej piątki, zatrzymaj się, weź pięć głębokich wdechów i zadaj sobie pytanie: „Co jest dla mnie najważniejsze?”, „Po co to robię?”.

Czym są skrzydła?

• Marzeniami, które potrafimy realizować
• Wolnością, którą czujemy z każdym oddechem
• Wymarzoną pracą,
• Pasją, hobby, zainteresowaniem
• Szczęściem
• ? Ten znak zapytania zostawiam dla ciebie. Ukryłam pod nim twoje wyobrażenie. Znajdź je.

W czepku się nie urodziłeś? Dostałeś od życia kilka kopniaków? Mogłeś być inteligentniejszy, ładniejszy, mądrzejszy, lepszy? Jest wiele rzeczy w tobie, które cię denerwują? No i nic to. Jak pięknie będzie patrzeć na wszystko z góry. Skrzydła już rosną. Czujesz? Daj im tylko szansę.

[źródło zdjęcia]

Jak każdy człowiek bawiący się słowem potrzebuję inspiracji. Szukam ich wszędzie. Dziś sama do siebie (śmiejąc się pod nosem) pomyślałam: „Jak cię inspiruje do pisania papier toaletowy, to już nie jest dobrze”. Potem jednak powstrzymałam wyrzuty sumienia, bo nie ważne skąd wziął się pomysł – ważne, że w ogóle jest. Dlatego dziś będzie o papierze. Toaletowym papierze Bo papier to niby nic. Ale spróbujcie się bez niego obyć. Daję słowo – może być ciężko.

I właśnie tak jest z naszym życiem. To, co na co dzień niezbędne, staje się takie niewidoczne. Podręczne. Nijakie. Znaczeniowo niewypełnione. Czyli żadne. Wiele razy słyszałam w radiu pytanie – co byś zabrał ze sobą na bezludną wyspę? Najczęściej odpowiadający mówili: biblię, telewizor, najlepszego przyjaciela, ulubioną książkę. Odpowiedzi były różne. Nikt jednak nie wspomniał o wodzie, jedzeniu, zapałkach, papierze toaletowym, środach higienicznych…Tak przyziemnych rzeczach. A teraz niech każdy wyobraźni sobie sytuacje, w której zaczyna mu tego brakować…Co by się stało z waszym życiem? Kim byście byli? To, że o rzeczach codziennych nie myślimy, świadczy dobrze o naszym poziomie życia. Osiągnęliśmy już ten etap, w którym potrzeby wyższe stanowią priorytet. Świat się rozwinął. Wszystko się rozwija. Rozejrzyj się. Nawet papier toaletowy też się rozwija. A ty?

Styczeń do dobry czas na rozwojowy start. Styczeń to dobry początek. Cała zmiana może zajść w człowieku pod wpływem zamknięcia tego co stare i otwarcia nowego. Każdy z nas może być jak nowa kartka w książce. Do zapisania. Ty wypierasz litery, ty dyktujesz treść. Spójrz na swoje poprzednie lata. Popatrz na nie krytycznym okiem. Zadaj sobie pytania sprawdzające:

Czego nowego się dowiedziałeś o świecie przez ostatni rok? (wymień)

Czego dowiedziałeś się o sobie?

Jak wiele nowych miejsc zwiedziłeś?

Jak wielu nowych ludzi poznałeś?

Co nowego spróbowałeś?

Co zmieniłeś?

Nie udawaj. Odpowiedz szczerze. Jeśli nie znasz odpowiedzi choćby na jedno z tych pytań, czas zaplanować nowy rok rozwojowo. Ja nie jestem tu od tego, aby wjeżdżać na twoją ambicję. Ale śmiało przypomnę, że nawet papier toaletowy się rozwija. Czas na ciebie. Rozwiń się. Podpowiedź ode mnie: każdego dnia przed snem pomyśl o tym, co ci się udało osiągnąć danego dnia. Może to będzie jedna strona przeczytanej książki, jeden niezjedzony batonik (dla odchudzających), jedna opanowana emocja (dla tych rozwrzeszczanych), jedna dotrzymana obietnica (dla tych, co często łamią dane słowo), chwila poświęcona najbliższym (dla pracoholików), coś… zastanów się. Jest wiele takich rzeczy, które mogły dotąd umykać, a teraz są w zasięgu. Małe, ale ważne. Czas start. Nie od jutra. Od dziś.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

1. Musimy być tą zmianą, którą chcemy widzieć w świecie i w innych. Nie oczekuj od innych tego, czego sam nie chcesz reprezentować. „Dziś” to dobry czas na zmianę.
2. Zmień sposób patrzenia na świat. Poszerz perspektywę. Wejdź w buty innych. Poznaj sposób patrzenia na świat innych ludzi, a to pomoże ci ich zrozumieć.
3. Zmień swój tryb życia. Przestań galopować. Za czym tak gonisz? Za upływającym czasem? Czas i tak przeminie. Warto go mądrze przeżyć. Zatrzymaj się na chwilę i popatrz w niebo
4. Zmień kierunek budowania własnego życia. Postaw na wartości. To trudne. Ale gdy odkryjesz, to, co stanowi silny grunt twojego życia, poczujesz niezwykłą siłę.
5. Zmień swoje wnętrze. Patrz oczami duszy, a dostrzeżesz to, co na pierwszy rzut oka niewidoczne.
6. Zmień miejsca nieznane w sentymentalne. Zapamiętaj ludzi, historię, otoczenie. Po człowieku zostają wspomnienia. One szybko ulatują. Każdy człowiek, miejsce, nasze małe historie staną się wyjątkowe, jeżeli tylko nadasz im charakter wyjątkowości. Ja spisuje nasze przyjacielskie przygody. Święty zeszyt, który czytamy raz w roku śmiejąc się do łez.
7. Zmień obojętność na zaangażowanie. Cokolwiek robisz wkładaj w to serce, a podbijesz serca innych.
8. Znajdź swoje miejsce. Wierzę, że są takie przestrzenie, które inspirują ludzi. Życzę wam ich odnalezienia!
9. Zmiana goni zmianę, czyli o tym, jak się mierzy czas…Można się zmienić od tak, jeśli tylko naprawdę się tego pragnie.
10. Uwierz…wiara czyni cuda Wiara daje nadzieję. Nadzieja pozwala nam marzyć.
11. Naucz się ratować życie. To dziś staje się obowiązkiem, aby umieć udzielić pierwszej pomocy. Twoje wahanie może kosztować kogoś życie. Nie pozwól sobie na to.
12. Starość innych zależy od Ciebie. Bądź dobry dla tych, którzy stają się z dnia na dzień bardziej bezbronni i potrzebujący. Szanując innych uczysz szacunku do siebie. Każdy będzie kiedyś stary.
13. Nie rezygnuj z marzeń. Marzenia nadają życiu sens. Zamykasz oczy i marzysz…realny świat chociaż przez chwilę nie boli. Czujesz, że oddychasz, że żyjesz.
14. Pomagaj to nie boli. Nie można być ślepym na drugiego człowieka. Zawsze można się czymś podzielić. A to może mieć magiczną moc uleczania zmartwień.
15. Znajdź w życiu pasję. Zacznij nią żyć. Twoje życie się zmieni. Zobaczysz jak fajnie jest robić to, co się kocha, bez przymusu, bez namawiania przez innych. Poczuj wolność pasji. To cudowne uczucie.

Wszystkie teksty znajdziecie na starej Freelii Zapraszam! http://freeliaworld.blogspot.com/2013_01_01_archive.html

Przypomnienie przypomnieniem – teraz czas na rachunek sumienia. Mój i wasz. Zobaczcie, co udało się wam zrobić w tym roku. A rok był długi. Czasu dostatecznie dużo. I jak wam poszło?

Wiem, że na liście waszych postanowień noworocznych znajduje się mnóstwo spraw bardziej przyziemnych. Wśród nie prym wiodą: schudnę, nauczę się jakiegoś języka obcego, nauczę się gotować, rzucę palenie, nie będę oglądał telewizji, będę uprawiał sport, zrobię to lub tamto. Po pierwszym miesiącu motywacja zaczyna spadać i tylko ci najbardziej wytrwali z dumą chwalą się osiągnięciami. Przykro jest spoglądać na swoją listę i widzieć na niej niezrealizowane pozycje. Styczeń już na wyciągnięcie ręki. Spróbuj na liście swoich noworocznych marzeń wpisać tym razem 3 pozycje. Pierwszą, którą zrealizujesz jeszcze w styczniu (coś małego, ale istotnego), drugą, którą uda ci się realnie wykonać już do końca maja (jak nie zdążysz masz drugie półrocze na nadrobienie braków), trzecią najważniejszą ->będę lepszym człowiekiem. Zapisz te cele i raz w miesiącu wracaj do nich, aby przypomnieć je sobie. Wybierz coś z mojej listy zmian, aby stać się lepszym. To nie będzie trudne. A jak miło jest potem pochwalić się zrealizowaną listą rocznych osiągnięć!

Życzę wam mądrych postanowień na 2014 rok!

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Każdy z nas ma wytyczony w życiu kierunek. Idziemy. Czasami nie mamy świadomości dokąd.  Nie zastanawialiście się nigdy dlaczego jesteście, kim jesteście? Dlaczego robicie, co robicie? Czy jako małe dziecko wiedzieliście, kim będzie? Co będziecie w życiu robić? Może wiedzieli to wasi rodzice? Może chcieli wiedzieć? Nie dziwi was, że tak wiele zawodów wykonywanych przez rodziców przechodzi z pokolenia na pokolenie na dzieci? A gdyby tak…się zbuntować? Buntowników jest niewielu. Ludzie boją się zmian. Czy bunt jest faktycznie buntem? A może to tylko chęć zmiany? Jeżeli chcesz, aby twoje życie było twoją sumą doświadczeń, to nie wybierasz tego, co w życiu znane. Jeżeli jesteś dzieckiem dobrze zarabiających rodziców, to dlaczego masz nie pójść w ich ślady? Przecież ta droga jest już sprawdzona, przetarta. Fajnie iść na łatwiznę. I to nie jest złe. Bo w życiu chodzi o to, żeby być szczęśliwym. Tylko, czy robienie wiecznie rzeczy przewidywalnych, bez ryzyka, bez nuty emocji, może uszczęśliwiać?

Każdy powinien móc i umieć wybierać.  Kim chce być. Co chce robić. Jeżeli jako dziecko cały czas słyszałeś, ten zawód jest wspaniały, wybierz go. Bądź…tym albo tamtym, a najlepiej mną, lub nie mną, ale tym, kim mi się być nie udało. To w końcu zaczynasz tak myśleć. Ulegasz wpływom. Manipulacjom. Podświadomym oczywiście. Zaczynasz marzyć cudzymi marzeniami. To jest taki moment, którego często nie dostrzegamy. Dzieje się. Wierzymy, że idziemy we właściwą stronę. Tylko skąd mamy wiedzieć, że to ma sens, że na końcu drogi odnajdziemy siebie? Człowiek powinien wiedzieć, że każdy wybór można zmienić. Nic nie jest na zawsze. Zawsze można zmienić kierunek. Tylko, ilu jest takich, którzy to robią? Czy ty możesz powiedzieć, że znasz siebie? Ile rzeczy w życiu spróbowałeś, aby wiedzieć, że ich nie lubisz?

Nic nie ma bez próbowania. Próbować życie. Próbować emocje. Doświadczać. Odważyć się. Jak? Zwyczajnie. Poszerzając perspektywę. Otwierając się na to, co nieznane. Namawiam was w tym miejscu. Do poszukiwań. Do testowania smaków, zapachów, sportów, działań, ludzi, książek, filmów, wszystkiego. Nie szukajmy drastycznych zmian. One przyjdą wtedy, gdy człowiek nabierze odwagi. Zobaczy, że nieznane nie boli. Że w nieznanym można odnaleźć pasję. A może nieznane wcale wam się nie spodoba. To też cenne, bo nie będziecie marzyć o czymś, co niespełnione. Całego życia nie da się zmienić, ale…spróbujmy zacząć od małych rzeczy.

Jacek Walkiewicz w jednym ze swoich wykładów rozśmieszył mnie do łez, potem zdenerwował, a na końcu zainspirował. Mówił wiele, trafiał celnie w nas Polaków, odkrywał wadę za wadą, pustkę naszych potrzeb. Pozostawił niesmak, ale i refleksję. W głowie utkwił mi cholerny ser. Idę na zakupy i wracam do domu z goudą, albo dla odmiany z królewskim – ufff szczyt mojej kulinarnej kreatywności. Jak wielu z nas przyzwyczaiło się do nawyków i stereotypów…żona dba o dom, mąż zarabia kasę, kotlet schabowy w niedziele, praca od lat ta sama, na wycieczkę zawsze w to samo miejsce, ten sam serial od lat – 1500 odcinek, ta sama herbata do śniadania, ta sama kawa w pracy, ta sama trasa spacerów, po pracy do dziecka: Jak tam w szkole, a dziecko: dobrze…koniec konwersacji…Do tego dochodzą tzw. zazdrośnikowe marzenia:”bo tak”. Bo sąsiad ma… Ubawi was to lub nie, ale w mojej rodzinnej miejscowości, jak jeden człowiek robi płot, bo akurat mu się rozwalił, to inny robi, bo tak. Jak jeden robi dach, to inni, bo tak. Jak jeden kupuje samochód, bo nie ma czym jeździć, to inni też, bo tak. Jak jeden na wakacje do Egiptu, to reszta, bo tak…Bo tak ma sąsiad. Bo my sami nie umiemy wymyślić. Bo marzenia innych stają się naszymi. Bo samemu strach zaryzykować. Nuda życia.

Taka stagnacja wszystkiego. Czas na zmianę. Wszystko może być w życiu ciekawe. Tylko trzeba dać temu szansę. Zacznij poznawać obszary, które były dla ciebie nieznane. Zacznij gotować. Zacznij uprawiać sporty. Cokolwiek. Byle nie ciągle to samo. Nie stój w miejscu. Obserwuj innych, ale ich nie kopiuj. Szukaj w ludziach inspiracji, ale nie zazdrość i nie upodabniaj się. Dowiesz się o sobie czegoś nowego tylko wtedy, gdy zaczniesz robić nowe rzeczy. Może wtedy odkryjesz pasję, której brakowało ci przez lata. Nigdy nie jest za późno na zmianę i na rozwój. Wypełnij swoje życie.

A teraz do obejrzenia dawka motywacji:

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Taki to dzień, jak co dzień. Może z małą różnicą… Konsumuję rogala marcińskiego. Popijam kawą. Grzeje dłonie o gorący kubek. Za oknem szaro i ponuro. Chciałoby się napisać coś pozytywnego, ale spod palców wychodzą tylko gorzkie słowa. Gorzko, gorzko… Bo właśnie siedzę sobie bezpiecznie w swoim domu i wiem, że to bezpieczeństwo samo z siebie się nie wzięło. Kiedyś go nie było. Kiedyś – nie tak dawno w sumie, bo dziadek i babcia czasy te pamiętają – Polska wojnami stała, wcześniej rozbiorami też. Kiedyś nie było naszej ojczyzny. Śmieszne to dziś się wydaje, bo przecież hymn każdy (no prawie!) nucić umie, polskiej drużynie kibicuje, polską flagę rozpoznaje. POLSKA. Sześć liter – wypowiadanych bez szacunku. Takie ponure dziś.
Dziś. Nie myśli się o tym, co za pewniak uznajemy.
Dziś. Polska jest, bo niby czemu miałoby jej nie być?
Dziś. Nie ma powodów, aby nad Polską się zastanawiać?
Dziś. Trwa.
A ja się właśnie zastanawiam. Bo w sumie lubię być Polką. Lubię nasz język. Lubię moją polską historię. Mój polski dom. Moją polską rodzinę. Nie zamieniłabym tego na żadne inne obce kraje. Za chlebem, za rozwojem, za przygodą, za miłością można pojechać gdzieś daleko, tymczasowo, ale sercem zawsze się będzie tu. Wyobrażacie sobie, że Polski dziś nie ma? Że znika z mapy świata? Ja nie. Dlatego 11.11 w dzień odzyskania przez Polskę niepodległości myślę o tych, którzy swą krwią wybronili te 6 cennych liter i o tych, którzy dziś robią to samo, są gotowi do obrony, do walki. Bo wiem, że ja bym nie była.

Polskim żołnierzom wielkie dzięki – za to:
• że chcą myśleć o Polsce, gdy inni już dawno zapomnieli
• że dzielni są i wiedzą, że strach daje pokorę
• że noszą polskiego orła z dumą na mundurach
• że czuwają na nocnych wartach, gdy my smacznie śpimy w swoich bezpiecznych łóżkach
• że możemy na nich liczyć, gdy nie będzie na kogo
• że są odważni, silni i oddani.

Polskim żołnierzom – tym, których już nie ma i którzy nadal maszerują – wielkie dzięki od ludzi, którzy wiarę w ojczyznę zatracili, wewnętrznymi politykami się zmęczyli, w bezpieczeństwie dnia codziennego utonęli. Dzięki wielkie od ludzi, którzy żyją w bezpiecznym kraju. I łatwo im mówić o jego niedociągnięciach, minusach, problemach, porażkach, o tym, że w Polsce żyje się źle, że płace za niskie, że pracy nie ma, że to i że tamto. Łatwo krytykować w poczuciu bezpieczeństwa. Może jednak warto spojrzeć na nasz kraj z innej perspektywy. Dobrze tu być. Dobrze nam się tu żyje. Nie wszystko jest idealnie, ale zamiast narzekać zróbmy coś z tym. Nie liczmy na rząd, na państwo, na pracodawców…bo nasze życie jest w naszych rękach. Panie i Panowie – wybaczcie mi – ale swojego życia w innych rękach niż własne – nie zostawię. Wiem, że fajnie jest się zbierać i protestować, ale protestami to się jeszcze nic nie zbudowało, co najwyżej rozwaliło zły porządek. Buduje się siłą własnych rąk. Taką Polskę zbudowaliśmy, taką mamy. Chcemy innej? Podwińmy rękawy i …Zmieńmy ją.
Dziś – nie znamy smaku niewoli. Dziś – nie pamiętamy o smutnym wczoraj. Po żołnierzach zostają blaszki, nieśmiertelniki. Ten i ten, urodzony tego i tego dnia, grupa krwi… RH+… Zginął. RH+ w polskiej ziemi. Nieśmiertelny? – tylko w naszych umysłach.

Polska – mieszkam w Polsce. Mieszkam TU, TU, TU, TU… To jest moje TU. Mam zamiar powalczyć o moje TU. A ty?

Polityka mnie nie interesuje, ale jeden z polskich polityków dał mi do myślenia: Droga ludzi wolnych nigdy się nie kończy. Pamiętajcie o tym.

Do posłuchania: Kult „Polska” i Pidżama Porno: „Chłopcy idą na wojnę”

To, co za chwile przeczytacie, nie będzie miłe. Nie będzie miłe, bo nie ma być. Ma być otrzeźwiające. Świat oszalał. Trzeba namawiać ludzi, aby chcieli żyć. Trzeba, więc jestem. Wyspecjalizowana w namawianiu. Bo bezpośrednio zainteresowana życiem. Własnym. Cudzym też. Bo smutno, gdy się wie, jaki ból (zwłaszcza psychiczny) wywołuje cudza śmierć. Bo genetycznie obdarowana jestem. Niekoniecznie lubię takie prezenty od życia. Jestem też zdruzgotana.  Może to mało powiedziane, chociaż zdruzgotania swego nie potrafię już bardziej postopniować.  Emocji we mnie dużo. Wkurzona jestem. Najbardziej na was: POLSKIE KOBIETY.  Za głupotę. Bo chodzi o to… No właśnie… o co chodzi?

Wersja dla panów:

Panowie lubicie piersi? Hmmm pytanie…Od najmłodszych lat. Śnicie o nich nocami. Kto by nie lubił? Głupie pytanie. Więc drodzy panowie, w te pędy weźcie swoje partnerki, żony, kochanki i kogo tam jeszcze posiadacie płci żeńskiej pod pachę i do lekarza. USG, mammografia – wszystko, co konieczne…chociaż ten jeden raz w roku. Na tyle was stać. Co panowie? Bo powód jest. Na piersi lubicie patrzeć. Piersi lubicie dotykać. Bez kontroli – możecie je stracić. Bez badań – możecie je stracić. Gorzej, oj o wiele gorzej – możecie stracić piersi nosicielkę. Bo zamiast piersi może nosić raka… Może już tam jest – przyczajony. Czeka. Albo się o nim dowiecie i skutecznie go zwalczycie, albo…pozwolicie, żeby zabrał wam ukochaną osobę. Wasz wybór. Wasze sumienie. Jeżeli one nie potrafią o siebie zadbać – wy zróbcie to za nie. Od czego was mamy?

Wersja dla pań:

Fajnie być kobietą. Jeszcze fajniej jest być mądrą kobietą. Mądre kobiety nie potrzebują odwagi, aby iść się zbadać raz w roku i sprawdzić, czy ktoś lub coś nie chce im popsuć planów na przyszłość. Mądra kobieta się bada. Mądra kobieta robi USG. Mądra kobieta robi mammografię. Mądra kobieta wie, że rak wykryty wcześnie daje się zwalczyć i pokonać. Więc, jak masz chociaż odrobinę oliwy w głowie -> do lekarza. Marsz! Teraz jest właściwy czas. Najwłaściwszy. Lepszego nie będzie. Zapisz ten dzień w kalendarzu i co roku, jak mantrę, powtarzaj. Gdy myślisz, że to zabawa, że ciebie to nie spotka – jesteś idiotką. Nie oczekujcie ode mnie wsparcia. Idiotyzmu nie wspieram. Napatrzyłam się. Nacierpiałam. Bądźcie mądrymi, świadomymi kobietami. Profilaktyka nie boli. Rak jak każda choroba jest do pokonania. Nie daj się. Nie ty. Za ważna jesteś. Dla swojej rodziny, męża, przyjaciół, kolegów. Zawalcz o siebie.

Tyle dla was.  Nie mam litości dla głupoty. Nie będę was uwodzić wzruszającymi historiami. A kilka takich znam. Rak to śmierć, cierpienie niewyobrażalne, pozostawione osierocone dzieci, mężowie i rodziny z wyrzutami sumienia. To czas, którego nie odzyskasz. Gdy się nie kontrolujesz, świadomie decydujesz się na konsekwencje. Październik jest miesiącem walki z rakiem piersi. Ktoś musiał coś zrobić, aby ciebie – tak ciebie, ruszyć z domu. Może, gdyby nie ten październik, ja nigdy nie usłyszałabym o tym, że polskie kobiety nie robią mammografii, bo się boją dowiedzieć o raku. Przecież to najbardziej durna rzecz, jaką można sobie wmawiać. Jeżeli jesteś wśród tych 50% kobiet, które zaproszone na badanie na nie nie poszły, wstydź się! Jeżeli wolisz umierać na raka, niż się o nim dowiedzieć i go pokonać – wstydź się! Brawo! Gratuluję! Może, gdyby nie ten październik, nie przeczytalibyście mojego posta. Może, gdyby nie ten październik, nie byłoby wielu między nami. Dla was może to być październik, dla mnie to był lipiec. Każdy miesiąc jest dobry. Aby wygrać. Życie.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

[Źródło zdjęcia]

Dojrzałość z dorosłością nie ma nic wspólnego. Nie ma też nic wspólnego z wiekiem. Każde dziecko chce być dorosłe. Czekamy do tej cudownej granicy 18 lat. Gdy ją przekroczymy czujemy powiew wolności. Starzenie jest procesem naturalnym, nieodwracalnym. To taki naturalny cykl. Młodość przemija. Starość trwa i trwa. W sumie to trochę niesprawiedliwe. Wiek ludzi wydłuża się z roku na rok. Ale młodość ma wciąż naście lat… Potem człowiek zaczyna się zastanawiać: nad kremem przeciwzmarszczkowym, nad rosnącą wagą, nad pierwszym siwym włosem. Starzejąc się nabiera przekonania, że jest życiowo dojrzały. Dojrzałości swej doszukuje się w doświadczeniach, rozwiązanych problemach, przeżytych wydarzeniach. Zaczyna wiek pychy i twierdzenia, że „ja już tyle przeżyłem”. I co? Naturalnie powinieneś być autorytetem dla innych? Autorytetem, z którego inni powinni czerpać? Przeżyć można wiele, można mieć też wiele lat, wiele zmarszczek, wiele opinii, ale…Ale niekoniecznie trzeba być dojrzałym. Jak zmierzyć dojrzałość? Człowiek kreatywny jest, więc próbuje na różne sposoby. Nie wiem, co to za geniusz był, ale dojrzałość zaczął mierzyć papierem z oceną, egzaminem prawie najważniejszym, bo otwierającym wrota do wielu możliwości. Matura – egzaminem dojrzałości? Jakiej dojrzałości? Może wiedzy? Może kreatywności w ściąganiu, ściemnianiu, radzeniu sobie ze stresem? Może chęci do zdania? Ale dojrzałości? Czy człowiek, który zda jakiś egzamin, to ktoś dojrzały? Oj nie. Taką miarą dojrzałości nie zmierzymy.

Zdefiniowanie dojrzałości nie jest łatwe. To trudny do osiągnięcia stan. Stan, w którym kontrolujesz emocje. Wytrwale. Zanim staniesz się człowiekiem dojrzałym, musisz popracować. Nad sobą. Swoim sercem, głową i wnętrzem. Te trzy rzeczy powinny w równowadze funkcjonować. Dojrzałość nie przychodzi od tak. To walka naszego wewnętrznego ja z otoczeniem. Z emocjami. Walka, którą wielu przegrywa. Ludzie niedojrzali są jak leżące bezpiecznie w pudełku zapałki. Gdy tylko, pojawi się jakiś impuls, bodziec, coś nas rozproszy, zdenerwuje, zapalamy się i płoniemy ogniem emocji. Wybuch może trwać chwilę. Zaślepieni, nie zwracamy na niego uwagi. Wybuchamy i zapominamy. Inni pamiętają. Dojrzałość potrafi panować nad wybuchami. Potrafi wyciszyć wewnętrzne wojny zanim ujrzą światło dzienne.

Gdy emocje biorą górę, ludzie cię słyszą, widzą, obserwują, oceniają i budują sobie twój obraz w swoich głowach. Możesz tysiąc razy być siłą spokoju, a jedna sytuacja spowoduje, że zaczną postrzegać cię jako osobę niestabilną. Osobę, której będą się bali zaufać, powierzyć tajemnicę, swoje życie. Za duże ryzyko.

Każda nieposkromiona emocja niszczy twój wizerunek. Budujesz go latami, rujnujesz w jednej chwili.

Kiedy nie uda ci się zapanować nad sobą, unieś ciężar konsekwencji. Przeproś. Nie chowaj pod dywan. Nie udawaj, że sprawa się nie wydarzyła. Każda twoja emocja, nad którą nie zapanujesz, przeniesie się na innych. Miałeś kiedyś okropnego, wrzeszczącego szefa? Zostałeś publicznie skrytykowany? Ktoś na ciebie nawrzeszczał? Widziałeś kiedyś rodziców krzyczących przy wszystkich na swoje dzieci? Byłeś świadkiem kłótni małżeńskiej? Słyszałeś ciężar wypowiadanych przekleństw? Ile razy to ty byłeś w takiej sytuacji? Twoje emocje mogą zniszczyć drugiego człowieka. Pozbawić go pewności siebie, spokoju wewnętrznego. Twoje zachowanie nigdy nie pozostaje bez echa.

Nie daj się ponieść emocjom. Emocje opadną, a czyny pozostaną. Nieodwołalne. Zapamiętane. Świadczące. Przeciw tobie.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Wakacje trwają w najlepsze. Kiedy są udane? Dla wielu z nas warunek jest jeden – ładna pogoda. Bo co to za wakacje, gdy pogody brak? Kobiety czekają na słońce, ale takie prawdziwe, żarzące, gorące, opalające. Zrzucają kolejne warstwy ubrań i kilogramy, aby na plaży wyglądać. Oh i to jak wyglądać! Wszystko ku uciesze męskiego grona publiczności. Jednak i panowie też nie pozostają w tyle. Chociaż może mniej o tym mówią. Każdy, bez względu na płeć, słońce lubi. Człowiek taki ładniejszy wtedy jest, radośniejszy. I w lustrze przyjemnie na siebie popatrzeć, gdy opalenizna brązowi ciało. No właśnie. Słońce taki czarodziej jest. Zmienia nasze nastawienie. Zmotywowani jesteśmy do tego, aby zadbać o ciało, zadbać o ducha. Jakąś taką naturalną koleją rzeczy zostawiamy motywację na…po zimie. Zimą sobie pofolgujemy, bo zimą to nic się nie chce. Ale gdy pierwsze śniegi puszczą, ruszamy w pogoń za naszą motywacją. Trzeba to wykorzystać. Bo gdy słońce świeci, to się człowiekowi chce. Wszystkiego. Bardziej, mocniej, w ogóle. Słońca w Polsce mało i mam wrażenie – coraz mniej. Jeżeli więc latem siedząc w domu, zastanawiasz się, dlaczego masz zły humor, to odpowiedź gotową mam dla ciebie. Potrzebujesz słońca. Wyjdź z domu i poczuj. Pod wpływem słońca wydziela się serotonina, hormon szczęścia, który poprawia humor, sprzyja leczeniu depresji. Ciepłe promienie słońca na twarzy, czynią cuda. Wspierają postanowienia.

Słońce oczywiście, jak wszystko inne, przedawkować można. Nie mówię tu wcale o schodzącej po nadmiernym opalaniu skórze, ale o tym, że ciepłe promienie słoneczne mieszają zmysły. Wprawiają w stan błogiego zapomnienia…o tym, co pozostawiliśmy gdzieś daleko. Wakacyjny amok. Błogie zawieszenie. Zapomnienie. No i problem…często złamanych serc. Pomyłek. Zbędnych znajomości. To czas dla kochliwych – niebezpieczny. Niekontrolowany. No cóż, przed miłością wakacyjną nikogo nie uchronię. Ale nie byłabym sobą, gdybym nie zafundowała na swoim blogu mały zimny prysznic na te gorące, opalone ciała. Tym razem jednak, niech kto inny mnie wyręczy…

Kiedy po raz pierwszy, kilka miesięcy temu, usłyszałam tę piosenkę, wrzuciłam ją do katalogu moich inspiracji. Do dziś czekała na swoją kolej. „Królowa nadbałtyckich raf” Artur Andrus – rozśmiesza mnie do łez. Na blogu postanowiłam ją wykorzystać jako antidotum dla tych, którzy popadają w wakacyjne zapomnienie. Słońce lubi mieszać zmysły, zasłaniać rzeczywistość, wszystko wydaje się lepsze, kobiety ładniejsze, mężczyźni przystojniejsi, możliwości większe. Tylko to mija wraz z ostatnim promieniem słońca. Królową/królem nadbałtyckich raf jesteś tylko przez krótką chwilę. Dla niego, dla niej. Na parkiecie tańczysz z pasją. Cieszysz się życiem. Wakacyjna przygoda się skończy. Znowu jesteś sobą. A twoje miejsce zajmie inna królowa/król. Byle bez uczuciowo – sercowych konsekwencji. Spójrzże na mnie, ejże! Jesteś na to gotowa/gotowy?

Artur Andrus „Królowa nadbałtyckich raf” – zobaczcie koniecznie!

Źródło: www.youtube.com/watch?v=7_FEeB9bidg

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

My – Polacy – stereotypowo męczyć się nie lubimy. Bo wrodzoną przedsiębiorczość mamy we krwi. To jeszcze z tych czasów, gdzie, czy się stoi czy się leży…kasa się należy Męczyć się więc narodowo nie lubimy. Stety czy niestety komunizmu już nie ma, a pokolenie Y przetarło szlaki ku nowym doznaniom. Zmęczenie: pracą, nudą,  życiem. Dziś się już tylko mówi „zmęczenie materiału”, bo człowieka już zmęczyć nie można…tę fazę mamy za sobą. Najpierw się tylko męczyliśmy, teraz się przemęczamy, wypalamy i zgon…psychiczny, fizyczny czasem też. Granicę zmęczenia każdy ma inną. Własną, swą. Zmęczenie to takie nowe doświadczenie. Kapitalizm taką modę przygnał do naszego kraju. Taki wind of change. Czy zmiana to była dobra? Hmmm…Moda to zachodnia, amerykańska a może japońska…Japończycy granicy nie mają. Ale mają nazwę na śmierć z przepracowania. Karoshi.

Jak ogromne musi być zmęczenie, żeby człowiek powiedział sobie dość? Co się dzieje z ludźmi, że zamiast powiedzieć STOP, dążą do samodestrukcji?

Do skrajnego przemęczenia nam Polakom pewnie daleko (ale mogę się mylić). U nas jest moda na ogromne zaangażowanie. Szalenie neologizmy kocham, to też na potrzeby swe, określenie stworzyłam. Nazywam to przeangażowaniem. Taki neologizm jakże wiele mówiący…Prze…czynić coś tak bardzo, że aż za bardzo. Ładnie jest ubrać w słowo niezwykłe zaharowanie się na śmierć. Każdego dnia zostając po godzinach, wracając do domu i pracując dalej, zmierzamy ku nieszczęściu. Blokadzie swojego ciała. Przyczyn przeangażowania można doszukać się wielu. To nie tylko praca nas spala, ale sytuacja w domu, poświęcenie się swoim zajęciom, innym ludziom. Poświęcenie, które zakłóca współżycie naszego mózgu z ciałem. Można przekroczyć niebezpieczną granicę między tym, co toleruje nasz mózg, a czemu nie podoła organizm.

Kiedy wmawiasz sobie, że dasz radę, że to wytrzymasz…daruj sobie…Kogo oszukujesz i motywujesz? Czerpanie przyjemności z zadawania sobie cierpienia nie jest normalne. Jest raczej niebezpieczne. Zaangażowanie jest zdrowe, okresy intensywniejszych prac zdarzają się wszędzie i każdemu, nadgodziny zdarzają się każdemu, zarwane noce zdarzają się każdemu. Kiedy jednak „czasami” zmienia się w „stale, zawsze i codziennie” to znak, że zatraciliśmy granicę.

Po co się męczyć? Są ludzie którzy naturalnie unikają wysiłku. Szukają sposobów i metod, aby swoje życie uprościć i ułatwić. To nie jest złe. A nawet powiedziałabym – to jest przystosowawcze. Ewolucja ukształtuje nas potem na ich obraz i podobieństwo. Jednostki nieprzemęczone wygrają w tej wielkiej wojnie genów. No bo, po co się męczyć? Wystarczy byś kreatywnym! Po co się przemęczać?Gdy można cieszyć się życiem. Po co się wyniszczać? Przecież zrównoważone zaangażowanie, daje radość z wykonywania zadań. Tak jakoś po japońsku się przyjęło, że jak się nie namęczysz, to się nie angażujesz. Większej bzdury nie słyszałam. Człowiek zadowolony, wypoczęty, jest o wiele bardziej efektywny. Człowiek przemęczony to wrak, który duchem jest zupełnie gdzie indziej. Poświęcanie czasu, wysiłku na to co się lubi, kocha – daje satysfakcje. Kiedy człowiek zaczyna czuć, że wykonywana czynność odbiera mu chęć życia, powinien się zastanowić, czy nie czas na zmianę. Praca nas wzbogaca, ale na odpoczynek zawsze trzeba znaleźć czas. Trzeba. Bezwzględnie.

To jak jest z tobą?

Dla tych, którzy czują się zmęczeni: rowerowo – fotograficzna motywacja do ułatwiania sobie życia poniżej oraz następny post pod koniec tygodnia

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Lubię eksperymenty, dlatego i tym razem poproszę was o coś. Tym razem usiądźcie wygodnie, zamknijcie oczy i…przestańcie oddychać…na chwilę, może na minutę, na ile dacie radę…

Jak długo wytrzymaliście?

Hmmm…rekordziści mogą wstrzymać oddech nawet na ponad 8 minut…Wy pewnie na jakąś minutę…Nawet jeżeli potraficie nie oddychać dłużej, to i tak nie zmienia faktu, że potem zaczynacie się dusić. I gdyby nie to, że decydujecie sami, kiedy znowu zacząć oddychać, byłby problem. Bo gdybyście tak przestali i nigdy już nie mogli złapać oddechu? Zmuszeni przez kogoś, przyciśnięci? Co wtedy przechodziłoby przez waszą głowę? Może żal, że wasze życie się kończy, że nie zrobiliście tego czy tamtego, żal za niespełnionymi marzeniami, za niewypowiedzianymi słowami, za ludźmi, których się nie kochało tak jak mogło i mnóstwo innych, dziwnych myśli. Udusilibyście się na pewno. Taki byłby koniec. Ktoś zdecydowałby za was, czy żyć. Pewnie nie raz widzieliście w filmach, jak zachowuje się duszony człowiek. Miota się, wymachuje rękami, walczy…Nie daje za wygraną do ostatniej sekundy swojej egzystencji.

Życie każdego z nas to tylko suma oddechów. W ciągu 24 godzin, w każdej minucie…tysiące, miliony, biliony oddechów, które możemy wykonać, które możemy spożytkować lepiej lub gorzej. I co ciekawe, tylko my decydujemy, jak będziemy oddychać. Nikt nie ma władzy nad naszym oddechem. Nabierz powietrza w płuca i poczuj, jak przyjemnie rozpływa się po całym ciele. Czujesz? Jesteś panem i władcą swojego oddechu. Jesteś panem i władcą swojego życia. Ty decydujesz, czy zapomnieć o kompleksach i cieszyć się każdym oddechem, czy…no właśnie czy co? Przecież oddychanie to odruch bezwarunkowy. Nie ma „czy”. Żyj, tak jak oddychasz… BEZWARUNKOWO. Nie wtedy, gdy będziesz ładniejsza, przystojniejszy, schudniesz, poprawisz sobie nos, powiększysz piersi. Nie. Żyj tak jak oddychasz. Żyj bezwarunkowo szczęśliwie. Człowieku jesteś tylko sumą oddechów, więc znajdź jakiś sposób. Nie pozwól, żeby coś lub ktoś zdecydowało o tobie…Nie daj się kompleksom. Kompleks przyciska cię i nie pozwala oddychać, odrzuć go od siebie i nabierz powietrza, przyjemnie, prawda?