Nie wiem, dlaczego wybrała luty i czy to był jej wybór. Ale zawsze była „charakterna”. Nie była w tym miękka, ani wysublimowana. Czasami waliła jak grzmotem celną ripostą. Tak samo celnie rzucała kawałami, od których człowiekowi brakowało tchu i bolał brzuch. Potrafiła rozbawić. I tych starych, i tych młodych. Miała niezłego hopla na punkcie kotów. Tym małym pozwalała wchodzić na głowę, tym starym pokazywała, gdzie jest ich miejsce. Nie była idealna. Ale robiła idealnego drożdżowca. Najlepszego na świecie. I nikt mi nie powie, że drożdże nie rosną z miłości. Podlewane uczuciem . Była jaka była. Czasami do rany przyłóż, innym razem zołzowata. Egoizmem swojej miłości wbijała mnie w ścianę. Mówiła: „Jak ja bym chciała, żebyś ty nie szła na te studia. Zostałabyś wtedy w domu.” Wtedy byłam zła. Teraz rozumiem.

Miała trudne życie. Śmierć rozdzieliła ją z mężem w młodości. Została sama. Wygnana przez zuchwałych, pozbawionych uczuć ludzi, których przez lata traktowała jak rodzinę. Wygnana. Tak jak stała. Bez niczego. Z dzieckiem pod pachą. Dziewczynką. Małą, w słodkiej sukience. Nie jej była dziewczynka. Ale jakby jej. Oddana. Mówiła na nią „mama”, jak tylko zaczęła mieć wybór.

Miała niezwykle trudne życie. Wychowała sama dziecko, cudze – swojej siostry, ale kochała, jak swoje. Od niemowlęcia przez 50 lat. Zawsze na straży. Zawsze opiekuńcza. Zawsze blisko. Z całego serca.

Nie pamiętam świata przed nią. Zawsze była. Gdy się urodziłam, gdy uczyłam się chodzić, gdy spadłam ze schodów, gdy poszłam do szkoły, gdy poznałam moją miłość, gdy kupiłam mieszkanie. Była. Jakoś tak niewyobrażalnie nie mogło by jej nie być.

Kiedy starość zapukała do jej drzwi, siadała przed domem na krześle i obserwowała okolice. Opalała niezwykle białe nogi. Opalała na wodę. Ich bladość do dziś pamiętam. Śmieszyła mnie. W samotności przyglądała się ludziom i kotom. Po cichu. Wiedziałam, że czeka na nas. Dziś przed domem stoi krzesło. Jej brak.

Nie wiem, dlaczego wybrała luty i czy to był jej wybór. Jej serce po prostu przestało bić. Nasze biją dalej, a pod moim nowy człowiek. Gdy się urodzi, ona już go nie przytuli. Szkoda. Byłaby najlepszą prababcią na świecie.

O tym, że za kilka dni na wolność ma wyjść jeden taki przestępca, rozpisują się gazety i głośno krzyczy telewizja. Społeczeństwo też krzyczy. Bo krzyczeć lubimy. Zwłaszcza, gdy 25 lat siedzieliśmy cicho i czekaliśmy na…właściwie na nic. W krzyczeniu jesteśmy mistrzami. Zwłaszcza w dość spóźnionym krzyczeniu. Ale zawsze lepiej późno, niż wcale. Temat nowych ustaw i zmian w kodeksie karnym wychodzi nam już nosem. Jak w większości sytuacji, my Polacy, zastanawiamy się nad zrobieniem czegoś dopiero wtedy, gdy widmo konsekwencji ciąży nad nami jak wielki topór kata. I topór wisi i się zbliża. Ja, podobnie jak większość społeczeństwa, mam obawy. Nie wierzę do końca w resocjalizację i rehabilitację tych, którzy z zimną krwią potrafili raz, drugi i trzeci itd…zabić. Coś tam w tym mózgu musi być nie tak. I to już nie jest moja opinia. Tylko ludzi, którzy w mózgach „siedzą”, grzebią i się znają. To, że brak im empatii, to wiadomo. Ale, brak też czegoś ludzkiego: rozróżnienia dobra i zła. Psychopaci to nie żart. Psychopaci mordujący dzieci to…Boże broń! No właśnie, ale to nie Bóg powinien nas chronić, tylko instytucje, które do tego powołaliśmy. Jeżeli nas nie bronią, jaki w nich sens? Jakie ma być prawo? Sprawiedliwe czy chroniące obywateli? Powinno być takie i takie. Ale…gdy mam wybierać, wolę żeby mnie chroniło. Nie jestem sprawiedliwa. Chcę żeby świat był bezpieczny. Chcę, żeby moje dziecko mogło wyjść na plac zabaw bez strachu. Jak mają żyć ludzie, których dziecko zostało z zimną krwią zabite, gdy obok wprowadza się, jakby nigdy nic osoba kat? Coś z tym naszym prawem jest nie tak. Ktoś coś zaniedbał. Bo się wszystkim wydawało, że 25 lat to tak dużo. A 25 lat minęło. Szybko i bezboleśnie. Odczekało. W zaciszu. Pstryknęło palcem i minęło. Jakby to było wczoraj. I mamy ZONK. W Ameryce wyroki się sumuje. Nie ma mocnych, żeby za wszystkie grzechy świata otrzymać jedną karę.

Piszę o tym nieprzypadkowo. Wiele osób obawia się, że mieszkańcy miejscowości, do której wrócić ma morderca, dokonają samosądu. To wcale nie jest takie odległe i niemożliwe. Chociaż przeraża sama myśl. Jak nazywa się taki stan, gdy znikąd nie ma pomocy? BEZRADNOŚĆ. To taki stan, gdy ludzie z braku możliwości, wykorzystują to, co im według ich opinii pozostało. SIEBIE SAMEGO. Biorą sprawy w swoje sfrustrowane ręce, swoje opanowane negatywnymi myślami głowy. Bezradność to taki stan, gdy unosimy się między racjonalnością a irracjonalnością. Stajemy się przez chwilę tacy, jak ci przestępcy. Na chwilę nie czujemy różnicy. Nie ma dobra, nie ma zła. Trzeba działać. W zatraceniu. Wbrew późniejszym konsekwencjom. Liczy się tylko tu i teraz.

Niedawno obejrzałam film pt. „Labirynt” („Prisoners”). Jak mną coś wstrząśnie, to się z wami dzielę. A wstrząs był ogromny. Bo film dużego kalibru emocjonalnego jest. Dwie śliczne dziewczynki zostają porwane. Motyw znany i oklepany. Ale innością tu powiewa. Gęstą atmosferą, czymś niedopowiedzianym. Rozpoczyna się śledztwo. Wszytko wskazuje na to, że dzieci zostały uprowadzone w przyczepie kempingowej. Policja szybko trafia na trop właściciela i zatrzymuje go. Po śmiesznie żenujących przesłuchaniach, młody mężczyzna zostaje wypuszczony na wolność. Przy wyjściu z aresztu szepcze do ojca jednej z dziewczynek, że dziewczynki nie płakały. Załamany ojciec próbuje, wręcz błaga policję, żeby nie wypuszczała mężczyzny, ale ta ignoruje go. Śledztwo utyka w martwym puncie. Policja w ten sposób oddaje pole przestępcom. Skąd to znamy? Z życia. Z tysięcy zagubionych i nieodnalezionych nigdy twarzy patrzących na nas z plakatów: Zaginął! Zaginęła! I co dalej? Zegar życia dziewczynek zaczyna odmierzać czas. Tik tak. Co byście zrobili na miejscu ojca? Ja nie wiem, może zamknęłabym się w domu i pogrążyła w rozpaczy czekając z nadzieją na telefon z jakimiś informacjami. Może wzięłabym udział w poszukiwaniach? Nie wiem. Oj nie wiem. Nadzieja – nią się posługujemy jak najlepszym narzędziem. Modlimy. Nadziejo i Boże. Ratunku. Tylko nadzieja to matka głupich, a Bóg patrzy na nas z politowaniem. Bo ignorancja nie ochroni naszych dzieci. Bohater – ojciec robi coś, co szokuje. Odnajduje młodego mężczyznę, porywa go, a potem…Torturuje, torturuje i jeszcze raz torturuje…Tortury są tak przeraźliwe, że widz sam byłby zdolny do opowiedzenia, co się stało z dziewczynkami. Ale nie ten człowiek. W pewnym momencie ty, jako widz, zaczynasz czuć obrzydzenie do tego ojca: Jak on może! Jak on może!…Boże!!!…Tak bez litości, tak bez serca…Zaczynasz wierzyć temu drugiemu, że nic nie wie, że jest niewinny, że znosi męki przez nienawistnego, pogrążonego w rozpaczy człowieka. Męczarnia trwa długo, słabsi psychicznie widzowie, nie wytrzymają. I zaczynam zastanawiać się nad tym, jak nieetyczne jest to, co robi ojciec. Ja widz, zaczynam oceniać. Ja widz, zaczynam mierzyć tych dwóch ludzi swoją miarą. Ja widz. A jakie mam do tego prawo? Czy ktoś mi odebrał dziecko? Czy ktoś mnie skrzywdził? Nie. To pierwszy moment, kiedy zaczęłam stawiać tych dwóch ludzi na jednej wadze, po dwóch stronach. Zważyłam ich i poczułam współczucie dla torturowanego. Tak przez cały film. Aby na koniec poczuć wstyd. Tak się z nami ludźmi dzieje. Gdy dochodzi do przemocy, szybko zapominamy, kto jest ofiarą. Tak łatwo nam ocenić przez pryzmat czynów, kto jest dobry, a kto zły. Nie zwracamy uwagi na uczucia, krzywdę i tą motywującą bezradność. Bezradność, która każe skrzywdzonym ludziom walczyć. Nie tłumaczymy, nie szukamy zrozumienia, nie potrafimy rozgrzeszyć.  Mamy moralność i etykę. Dwa słowa, które w obliczu bezradności nic nie znaczą. Nie powiem wam, jak się kończy film. Zobaczcie sami. Proszę was tylko o jedno, zanim zaczniecie wydawać sądy na temat tych, którzy pozostali sami w bezradności, zastanówcie się. Zanim zaczniecie krytykować tych, którzy w bezradności myśleli o samosądach, zastanówcie się. Obyście nigdy nie byli rodzicami, którzy tracą swoje dzieci. Obyście nigdy nie oceniali ludzi, którzy za życia byli w piekle. Piekło się nie zamknie, bo prawo jest prawem. A prawo przecież nie działa wstecz. Wolimy przestrzegać czegoś, co nie działa, zamiast podejmować wyzwania rzeczywistości. Zapchaj dziury naszych społecznych niedoróbek. Lex retro non agit. Panowie prawnicy, posłowie, sędziowie! Ktoś właśnie zaczyna odliczać kolejne 25 lat…Tik tak…

Alkoholizm. Broniłam się przed tym tematem długo. Bo nie lubię go. Unikam. Bo Polska alkoholem stoi. Bo Polak głową swą mocną się szczyci. Książkę Pilcha przeczytałam dawno temu. Niedobrze mi było po niej. Teraz, gdy głośno było o nowym filmie Wojtka Smarzowskiego, poszłam, aby przypomnieć to, co kiedyś poczułam. Ten film coś mocnego robi z człowiekiem. Miota nim. Złuszcza alkoholowym peelingiem warstwy człowieczeństwa. Zostawia zwierzę. Bo człowiek napity do nieprzytomności jest … no kim jest? Nie dba o to jak wygląda, jak żyje, co mówi, co je, gdzie się załatwia. Smarzowski nam nie oszczędza. Kim jest ten, który śpi we własnych odchodach, własnych wymiocinach i nie przeszkadza mu to? Kim jest ten, który leży na ulicy napity do nieprzytomności? Kim jest ten, który staje przed innymi mówiąc: „Jestem ALKOHOLIKIEM”, a potem wraca do dawnych wódkowych zwyczajów? Kim jest ten, dla którego alkohol jest ważniejszy niż ludzie, których kocha? Kim jest ten, którego najbliżsi wloką pijanego do nieprzytomności do domu? Kim jest ten, który przepija ostatnie pieniądze?

Może wam się wydawać, że film jest o alkoholizmie. Ale nie. Ten film jest o ludziach. Ten pił, bo rodzina piła. Ta, bo mąż zły. Ten, bo życie nieudane. Ta, bo marzenia niespełnione. Och! Chciałoby się szukać alkoholowych wymówek. Mogę wam ich znaleźć wiele. Takie to wzbudzające litość. Takie smutne. Tak nam żal tych ludzi. Do cholery!!! To mnie już nudzi. Mam tego dość. Chlejemy bo chlać lubimy. Taka jest prawda. Chlejemy, bo impreza jest, bo ślub, święta, urodziny, bo coś tam, itd. Każda okazja jest dobra. Chlejemy na dwa sposoby: kulturalnie i po menelsku. Kulturalnie winko do obiadku, najpierw jeden kieliszek, potem dwa…piwko do meczyku, najpierw jedno, potem dwa. Po menelsku – do nieprzytomności, do braku świadomości, do utraty pamięci, do urwanego filmu, do zalania w trupach. Jak zwał, tak zwał. Chlać lubimy. Chlaniem się chwalimy. Jakby było się czym chwalić! Ja wypiję 10 piw, a ja 12. Jestem mistrzem żłopania. Młodzi chleją na umór, starzy chleją na umór. I znowu na dwa sposoby: głośni zawadiacy i cichociemni. Ci pierwsi ostentacyjnie podkreślając swoją niezależność: „Piję, bo lubię”. Ci drudzy w zaciszach swoich domów oszukując tylko siebie: „Wcale nie piję, tylko czasami”. Wszyscy tak samo naiwnie myślą, że mają nad tym kontrolę. I mogę się założyć, że wielu z was uśmiechnęło się przed chwilą, czytając to zdanie i powiedziało do siebie: „Jaka ona naiwna. Przecież ja mogę zawsze przestać”. Ok, bardzo proszę, zrób mi na złość i przestań. Wiem, że tego nie zrobisz. Mam to gdzieś. Nie zależy mi. Już się napatrzyłam. Na takich jak ty.

Alkohol jest sprawiedliwy. Jak Bóg. Nie różnicuje. Biednym daje i bogatym – tak samo w głowę (albo w mordę – jak kto woli). Wstrząśnie i zmiesza mózg. Gdy wstrząśnie – jest błogo, człowiek zapomina o problemach, radośnie jest i tak sielsko. Gdy zmiesza – już nie jest tak uroczo. Kac, delirka, twarda rzeczywistość i nadal miękki tyłek. Bolesne lądowanie.

Alkohol jest kuszący. Jak diabeł. Namawia do grzechu. Ale nie rozlicza. Decyzję podejmujesz sam. I regularny jest lub okazjonalny. Jednych wabi każdego dnia, innych raz na długi czas wplątuje w pętle zapomnienia. Na wszystkich działa tak samo: odczłowiecza. To, czy doprowadzasz się do stanu odczłowieczenia, jest twoim wyborem. Każdy wybór ma konsekwencje. Tylko dlaczego za twoje wybory mają płacić inni? Dlaczego twoje dzieci muszą wstydzić się ojca, czy matki leżącej pod sklepem albo w domu spitej do nieprzytomności? Dlaczego twój małżonek ma targać cię napitego do domu? Jeżeli zamierzasz odczłowieczać się zrób chociaż jedną, ostatnią godną rzecz. Odejdź i zostaw tych ludzi w spokoju. Niech nie płaczą latami, niech nie szukają psychologów, niech się nie wstydzą, niech nie będą współuzależnieni. Odejdź z honorem. Daj się zapomnieć godnie. A potem zapij się, zachlaj. Zrób, co chcesz. Ale ich w to nie mieszaj. To taki mój apel. Bo kiedyś, dawno temu, patrzyłam na taki koszmar. Koszmar codziennych alkoholowych dni.

Wątpię, że przeczyta ten post ktoś, kto jest uzależniony. Ale gdyby tak się stało…Przepraszam, że nie mam litości. Przepraszam, że nie uważam, że ktoś ci może pomóc. Przepraszam, bo wiem, że jedyną osobą, która może coś zrobić z twoim życiem, jesteś tylko TY. Przepraszam, że nie odbiję cię od dna. Przepraszam, że nie wyciągnę pomocnej dłoni. Nikt ci nie pomoże. Bo to twoja walka. Alkohol może doprowadzić do nałogu. Każdy to wie. Dokonałeś wyboru, więc…

Alkohol lubi miłość. Jak amor. Tam, gdzie jest miłość, znajdzie pożywny grunt. Bo jak się kocha pijanego, to nie przyjmuje się do wiadomości, że to już nie ten człowiek, tylko płyn. Miłość płacze do poduszki, szuka wsparcia w instytucjach, przykrywa makijażem siniaki po pobiciu, chowa się po kątach, ucieka do znajomych przed agresją, niepokoi się, niszczy bezbronnością. Jeśli jesteś miłosnym gruntem, musisz odejść. Im szybciej zabierzesz swoje politowanie, miłość, wsparcie płynowi, tym szybciej odzyskasz człowieka. Jeżeli nie odzyskasz człowieka, to przynajmniej odzyskasz życie. Film Smarzowskiego pokazuje tylko jedną perspektywę. Odczłowieczonych ludzi, którzy starają się zawalczyć o własne życie. Obejrzyj go. Jest wstrząsający. Bo prawdziwy. Bo smutny. Bo gdybyś słyszał te opowieści z ust innych – nie uwierzył byś. Jak je zobaczysz, zrozumiesz.

Alkohol podobno jest dla ludzi. No i z tym zdaniem zgadzam się w pełni. Jeżeli jesteś człowiekiem ze STOPEM – pij. Jeśli chociaż raz zdarzyło ci się być odczłowieczoną, zarzyganą, zasikaną przez alkohol formą czegoś – nie pij. Twój wewnętrzny STOP nie działa.

Bo człowiek napity do nieprzytomności nie jest nawet zwierzęciem. Zwierzęta mają swoją godność. A ty gdzie ją podziałeś? Zajrzyj na dno tej pustej butelki po wódce…Może ją wypatrzysz. Wątpię.

Nad śmiercią lepiej się nie zastanawiać. Jak mówiła moja babcia: „Złego lepiej nie przyciągać”, a śmierć to zło największe. Myślami o śmierci nie zajmujemy się na co dzień, bo życie piękniejsze jest podobno. Oczywiście nie przeszkadza nam to, nad losem swym narzekać. Nie omieszkamy, oj nie, w każdej wolnej chwili, snuć czarnych opowieści. Bo to źle, tamto się nie układa, syn nie taki, córka jeszcze gorsza, żona nie rozumie, mąż się nie przykłada, bratowa się wtrąca, a teściowa …, i do tego sławne: a to tu mnie boli, a to tam…ogólnie kiepsko jest. Ale gdy śmierć puka do drzwi, człowiek pospiesznie odpowiada…jeszcze nie teraz, jeszcze za wcześnie, jeszcze mam tyle do przeżycia, tyle do zrobienia. Tyle czego? Narzekań, smutków, kłótni? Po co chcesz żyć? Co chciałbyś jeszcze zrobić?

Śmierć odbiera nam czas, nie życie. Życie potrafimy zabrać sobie sami. Snując się po ziemi, zamiast cieszyć się tym, co mamy. Śmierci się boimy, ale gorsi od śmierci potrafimy być my. Listopad zawsze zmuszał mnie do przemyśleń. Zmuszał – to dobre słowo. Dobrowolnie nie myślę o przeszłości. Gdy człowiek stanie nad grobem bliskiej osoby, to nie sposób nie zastanowić się, nie wrócić myślami do tego, co było. Zatęsknię za drożdżowcem mojej babci, za rozmowami, za opowieściami z czasów wojny, za plotkami, za spacerami po ogrodzie. Ludzie pozostaną tylko w naszych wspomnieniach. Tak to już jest, że nie można niczego już przeżyć bardziej, lepiej, pełniej, gdy śmierć odbierze czas. A chciałoby się.

Ludzie odchodzą. I wtedy nie wróci się czas, nie cofnie. I śmiać się mogą ci, którzy w odwiedzaniu grobów sensu nie widzą. Ja widzę. My jesteśmy nośnikami wspomnień o tych, których zabrakło. O tych sławnych dba telewizja, media. O tych zwykłych…Tylko my. Ludzie żyją, dopóki pamięć o nich nie umrze. Żywi mają obowiązek. I nie o zniczach tu myślę, o kwiatach, o grobowcach, mniejszych, większych, dostojnych, droższych, czy tańszych. Nie. Żywi mają obowiązek pamiętać i wspominać. To, że inni odchodzą, pewnie nie martwi nas tak bardzo jak fakt, że i my odejdziemy. Każdemu wydaje się, że na niego jeszcze czas. Ale los jest nieubłagany. Upomni się o nas wtedy, kiedy najmniej będziemy się tego spodziewali. Co się stanie, gdy już nas nie będzie? Ktoś podejmie za nas decyzję, jak nas pochowa, jaki pomnik postawi, jaką stypę wyprawi. Ktoś będzie za nami płakał, a ktoś nie. Ktoś przyjdzie na nasz pogrzeb, ktoś nie. Po naszej śmierci nie mamy wyboru. Nikogo nie przekonamy, żeby był. Będzie tak, jak inni zechcą. I wtedy się okaże, kto nas kochał, kto nienawidził. Kto nas szanował, a kto tylko grał. Ale jest to istotne tylko dla tych, którzy zostaną. W sumie, oprócz wspomnień, niewiele po nas zostanie.

I dlatego ważne jest to, aby na te dobre wspomnienia zapracować i przeżyć swoje życie najlepiej, jak się potrafi. Zatrzymaj się więc na chwilę i pomyśl, co jeszcze przed tobą. Jakiś czas temu na ulicach polskich miast pojawiły się tablice z hasłem: zanim umrę, chciałbym… No właśnie…Co? Zastanów się, co ty byś chciał, zanim na zawsze przestaniesz mieć wybór. To ważne, aby mieć do czego dążyć i nadać sens życiu.

Zanim odejdę, chciałabym…i tu pojawia się długa lista rzeczy…Egoizm przeze mnie przemawia, więc tak sobie myślę, co inni mogliby dla mnie jeszcze kiedyś zrobić…I życzenie mam. Za życia nauczcie się tych paru słów i kiedyś zanućcie cicho, albo głośno – jak chcecie, bez łez, z radością: Natalia, Natalia, Natalia w Brooklinie. Ona nigdy, nigdy w naszej pamięci nie zginie. O nie…

[źródło]

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Dyskusje o pedofili trwają w najlepsze. Oburzamy się, protestujemy, przeklinamy zboczeńców. Ale na miękko. Bo słowa – to tylko słowa. Piszę je teraz i ja, aby swoimi emocjami się podzielić. Mało to jednak daje. I nie będzie dawało…bo pedofile czują się bezpieczni. Bo pedofile mają wsparcie. Wśród ludzi, którzy ich chronią, łagodzą słowem ich czyny, tłumaczą się za nich. Teraz posłuchajcie – wy biskupi kryjący księży, żony kryjące mężów, mężowie kryjący żony… To jest niedopuszczalne. Jeżeli piekło istnieje, a mam nadzieję, że tak…będziecie się w nim smażyć!

Pedofilia to przestępstwo. Pobawmy się w stopniowanie …gwałciciel…pedofil…morderca…Nasz kodeks karny to radosna twórczość…Art. 200. § 1. Kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12. Brzmi nieźle. Kończy się na 2 – 3 latach, bywa że w zawieszeniu, na jakiejś kuracji, może psychiatryku. Bo przecież nie warto karać za jakąś tam czynność seksualną. Może to zobrazujmy… Dorosły człowiek swoim ohydnym cielskiem zmusza małe dziecko, kilkuletnie, niewinne do seksu. Dziecko, które często nawet nie wie, co to płeć, co to nagość… Dziecko, które maszeruje w podskokach z tornistrem do przedszkola, maluje kredkami radosne obrazki, przytula się z dziecięcą ufnością do serca matki. Maluch kontra pedofil.

I pedofil dostanie za to kilka lat. A potem wyjdzie i zrobi to innemu dziecku. Jestem zdruzgotana. Pedofil został wypuszczony przez lekarkę ze szpitala, bo to nie był jej obowiązek, żeby go zatrzymać. Ludzie!!! – to jest nasz wspólny, cholerny obowiązek! Gdy taki człowiek wyjdzie z więzienia, to oczy i uszy społeczeństwa powinny być otwarte! I mózgi – panie i panowie – mózgi też powinny być otwarte. Jeżeli je tam macie w swoich głowach, to czas je uruchomić. Bo nie ma zaufania do człowieka, który popełnił przestępstwo takiego rodzaju. Bo nie będziemy testować na własnych dzieciach, czy pedofil już się wyleczył, czy jeszcze coś tam nie do końca z nim w porządku. Bo nie będziemy na własnych dzieciach, uczyć się tolerancji. To się nazywa zasada ograniczonego zaufania. Niech się w końcu dowiedzą i przekonają, że NIKT ich zboczenia nie akceptuje. Jeden pedofil nagłośniony na medialnej tapecie to za mało, bo reszta w najlepsze poluje na swoje ofiary. Koniec znieczulicy. Nie pozwólmy, aby tacy ludzie czuli się bezpiecznie. Tacy ludzie obciążają nasze sumienia.

Pedofil to przestępca. Powinien zgnić za kratami. Niezależnie od zawodu. A kto pedofila kryje, pomaga, albo usprawiedliwia – gnić powinien z nim. Tyle. A jeżeli tyle nie starczy… Może znajdzie się jakiś sprawiedliwy, co go rozumu nauczy…Rzyg.

Lustereczko, lustereczko powiedz przecie, kto jest najgorszym człowiekiem na świecie? Ten, który patrzy, a udaje, że nie widzi. To teraz jeszcze raz popatrzcie w swoje lustra. Kogo tam widzicie?

[Źródło]

To, co za chwile przeczytacie, nie będzie miłe. Nie będzie miłe, bo nie ma być. Ma być otrzeźwiające. Świat oszalał. Trzeba namawiać ludzi, aby chcieli żyć. Trzeba, więc jestem. Wyspecjalizowana w namawianiu. Bo bezpośrednio zainteresowana życiem. Własnym. Cudzym też. Bo smutno, gdy się wie, jaki ból (zwłaszcza psychiczny) wywołuje cudza śmierć. Bo genetycznie obdarowana jestem. Niekoniecznie lubię takie prezenty od życia. Jestem też zdruzgotana.  Może to mało powiedziane, chociaż zdruzgotania swego nie potrafię już bardziej postopniować.  Emocji we mnie dużo. Wkurzona jestem. Najbardziej na was: POLSKIE KOBIETY.  Za głupotę. Bo chodzi o to… No właśnie… o co chodzi?

Wersja dla panów:

Panowie lubicie piersi? Hmmm pytanie…Od najmłodszych lat. Śnicie o nich nocami. Kto by nie lubił? Głupie pytanie. Więc drodzy panowie, w te pędy weźcie swoje partnerki, żony, kochanki i kogo tam jeszcze posiadacie płci żeńskiej pod pachę i do lekarza. USG, mammografia – wszystko, co konieczne…chociaż ten jeden raz w roku. Na tyle was stać. Co panowie? Bo powód jest. Na piersi lubicie patrzeć. Piersi lubicie dotykać. Bez kontroli – możecie je stracić. Bez badań – możecie je stracić. Gorzej, oj o wiele gorzej – możecie stracić piersi nosicielkę. Bo zamiast piersi może nosić raka… Może już tam jest – przyczajony. Czeka. Albo się o nim dowiecie i skutecznie go zwalczycie, albo…pozwolicie, żeby zabrał wam ukochaną osobę. Wasz wybór. Wasze sumienie. Jeżeli one nie potrafią o siebie zadbać – wy zróbcie to za nie. Od czego was mamy?

Wersja dla pań:

Fajnie być kobietą. Jeszcze fajniej jest być mądrą kobietą. Mądre kobiety nie potrzebują odwagi, aby iść się zbadać raz w roku i sprawdzić, czy ktoś lub coś nie chce im popsuć planów na przyszłość. Mądra kobieta się bada. Mądra kobieta robi USG. Mądra kobieta robi mammografię. Mądra kobieta wie, że rak wykryty wcześnie daje się zwalczyć i pokonać. Więc, jak masz chociaż odrobinę oliwy w głowie -> do lekarza. Marsz! Teraz jest właściwy czas. Najwłaściwszy. Lepszego nie będzie. Zapisz ten dzień w kalendarzu i co roku, jak mantrę, powtarzaj. Gdy myślisz, że to zabawa, że ciebie to nie spotka – jesteś idiotką. Nie oczekujcie ode mnie wsparcia. Idiotyzmu nie wspieram. Napatrzyłam się. Nacierpiałam. Bądźcie mądrymi, świadomymi kobietami. Profilaktyka nie boli. Rak jak każda choroba jest do pokonania. Nie daj się. Nie ty. Za ważna jesteś. Dla swojej rodziny, męża, przyjaciół, kolegów. Zawalcz o siebie.

Tyle dla was.  Nie mam litości dla głupoty. Nie będę was uwodzić wzruszającymi historiami. A kilka takich znam. Rak to śmierć, cierpienie niewyobrażalne, pozostawione osierocone dzieci, mężowie i rodziny z wyrzutami sumienia. To czas, którego nie odzyskasz. Gdy się nie kontrolujesz, świadomie decydujesz się na konsekwencje. Październik jest miesiącem walki z rakiem piersi. Ktoś musiał coś zrobić, aby ciebie – tak ciebie, ruszyć z domu. Może, gdyby nie ten październik, ja nigdy nie usłyszałabym o tym, że polskie kobiety nie robią mammografii, bo się boją dowiedzieć o raku. Przecież to najbardziej durna rzecz, jaką można sobie wmawiać. Jeżeli jesteś wśród tych 50% kobiet, które zaproszone na badanie na nie nie poszły, wstydź się! Jeżeli wolisz umierać na raka, niż się o nim dowiedzieć i go pokonać – wstydź się! Brawo! Gratuluję! Może, gdyby nie ten październik, nie przeczytalibyście mojego posta. Może, gdyby nie ten październik, nie byłoby wielu między nami. Dla was może to być październik, dla mnie to był lipiec. Każdy miesiąc jest dobry. Aby wygrać. Życie.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

[Źródło zdjęcia]