Nie podarowało mi życie skrzydeł. Mimo to rzucam się w pędzie na wiatr. Próbuję. Podskakuję. Macham rękami. Czasami bywa to zabawne. Mnie nie śmieszy. Rozglądam się i widzę te wszystkie radosne twarze, uskrzydlone. Nie muszą się starać. Latają. Od urodzenia. Wszystko się im układa. Mnie nie do końca. Czasami myślę, że to tak na przekór. Może ktoś chciał mnie ukarać. Może zrobiłam coś nie tak w poprzednim życiu. A może zwyczajnie… niektórym skrzydła rosną później.

Są ludzie, którzy nieszczęśliwie spędzają życie, bo tak jak bohater piosenki Enej „Skrzydlate ręce” śnią o skrzydłach…”Zalany łzami, śniło mu się, że/Że jego dusza już umie latać/Rozłożył ręce, chyba tego chce/I jego oczy mówią „leć”/ Raj którego nocą pragniesz/tak, jak ja/ To niebo to raj/Dalej, dalej proszę leć, proszę gnaj.” Zastanawiałeś się kiedyś, czym są dla ciebie skrzydła? Co to za stan, kiedy czuje się, że dusza potrafi latać? Pełnia szczęścia? Spełnienie? Radość? Kim musiałbyś być? Co osiągnąć? Aby wreszcie móc przyznać przed samym sobą: czuję się jakbym miał skrzydła?

Człowiek może robić w życiu wiele rzeczy. Najgorsze jednak, jak robi coś wbrew sobie, jak przeszkadza swojemu rozwojowi. Czasami lepiej wyczekać, niż cofać się na swoje własne życzenie.

Co przeszkadza wyrastać skrzydłom?

• Narzekanie – wieczne, niekończące się.
• Zazdrość – bo inni mają, a ja nie mam.
• Praca – nienawidzisz jej, a trwasz w niej latami. Swoje rozżalenie przelewasz na klientów i osoby z tobą pracujące.
• Ludzie – nie potrafisz im powiedzieć nie. Mąż, żona, teściowa, dzieci, rodzice? Dla kogo poświęcasz się czując, że życie przepływa ci między palcami? Kto mówi twojej pasji: po co?
• Negatywne myślenie – nie mam umiejętności, nie mam talentu, nigdy się tego nie nauczę, nie potrafię, itd.

Wielka piątka. Hamulce dla rozwoju skrzydeł. Twoje wewnętrzne demotywatory. Każdy musi znaleźć na nie swoje własne lekarstwo. Trzeba być bacznym obserwatorem siebie samego. Gdy zauważysz, że ulegasz czemuś/komuś z wielkiej piątki, zatrzymaj się, weź pięć głębokich wdechów i zadaj sobie pytanie: „Co jest dla mnie najważniejsze?”, „Po co to robię?”.

Czym są skrzydła?

• Marzeniami, które potrafimy realizować
• Wolnością, którą czujemy z każdym oddechem
• Wymarzoną pracą,
• Pasją, hobby, zainteresowaniem
• Szczęściem
• ? Ten znak zapytania zostawiam dla ciebie. Ukryłam pod nim twoje wyobrażenie. Znajdź je.

W czepku się nie urodziłeś? Dostałeś od życia kilka kopniaków? Mogłeś być inteligentniejszy, ładniejszy, mądrzejszy, lepszy? Jest wiele rzeczy w tobie, które cię denerwują? No i nic to. Jak pięknie będzie patrzeć na wszystko z góry. Skrzydła już rosną. Czujesz? Daj im tylko szansę.

[źródło zdjęcia]

Jak każdy człowiek bawiący się słowem potrzebuję inspiracji. Szukam ich wszędzie. Dziś sama do siebie (śmiejąc się pod nosem) pomyślałam: „Jak cię inspiruje do pisania papier toaletowy, to już nie jest dobrze”. Potem jednak powstrzymałam wyrzuty sumienia, bo nie ważne skąd wziął się pomysł – ważne, że w ogóle jest. Dlatego dziś będzie o papierze. Toaletowym papierze Bo papier to niby nic. Ale spróbujcie się bez niego obyć. Daję słowo – może być ciężko.

I właśnie tak jest z naszym życiem. To, co na co dzień niezbędne, staje się takie niewidoczne. Podręczne. Nijakie. Znaczeniowo niewypełnione. Czyli żadne. Wiele razy słyszałam w radiu pytanie – co byś zabrał ze sobą na bezludną wyspę? Najczęściej odpowiadający mówili: biblię, telewizor, najlepszego przyjaciela, ulubioną książkę. Odpowiedzi były różne. Nikt jednak nie wspomniał o wodzie, jedzeniu, zapałkach, papierze toaletowym, środach higienicznych…Tak przyziemnych rzeczach. A teraz niech każdy wyobraźni sobie sytuacje, w której zaczyna mu tego brakować…Co by się stało z waszym życiem? Kim byście byli? To, że o rzeczach codziennych nie myślimy, świadczy dobrze o naszym poziomie życia. Osiągnęliśmy już ten etap, w którym potrzeby wyższe stanowią priorytet. Świat się rozwinął. Wszystko się rozwija. Rozejrzyj się. Nawet papier toaletowy też się rozwija. A ty?

Styczeń do dobry czas na rozwojowy start. Styczeń to dobry początek. Cała zmiana może zajść w człowieku pod wpływem zamknięcia tego co stare i otwarcia nowego. Każdy z nas może być jak nowa kartka w książce. Do zapisania. Ty wypierasz litery, ty dyktujesz treść. Spójrz na swoje poprzednie lata. Popatrz na nie krytycznym okiem. Zadaj sobie pytania sprawdzające:

Czego nowego się dowiedziałeś o świecie przez ostatni rok? (wymień)

Czego dowiedziałeś się o sobie?

Jak wiele nowych miejsc zwiedziłeś?

Jak wielu nowych ludzi poznałeś?

Co nowego spróbowałeś?

Co zmieniłeś?

Nie udawaj. Odpowiedz szczerze. Jeśli nie znasz odpowiedzi choćby na jedno z tych pytań, czas zaplanować nowy rok rozwojowo. Ja nie jestem tu od tego, aby wjeżdżać na twoją ambicję. Ale śmiało przypomnę, że nawet papier toaletowy się rozwija. Czas na ciebie. Rozwiń się. Podpowiedź ode mnie: każdego dnia przed snem pomyśl o tym, co ci się udało osiągnąć danego dnia. Może to będzie jedna strona przeczytanej książki, jeden niezjedzony batonik (dla odchudzających), jedna opanowana emocja (dla tych rozwrzeszczanych), jedna dotrzymana obietnica (dla tych, co często łamią dane słowo), chwila poświęcona najbliższym (dla pracoholików), coś… zastanów się. Jest wiele takich rzeczy, które mogły dotąd umykać, a teraz są w zasięgu. Małe, ale ważne. Czas start. Nie od jutra. Od dziś.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Każdy z nas ma wytyczony w życiu kierunek. Idziemy. Czasami nie mamy świadomości dokąd.  Nie zastanawialiście się nigdy dlaczego jesteście, kim jesteście? Dlaczego robicie, co robicie? Czy jako małe dziecko wiedzieliście, kim będzie? Co będziecie w życiu robić? Może wiedzieli to wasi rodzice? Może chcieli wiedzieć? Nie dziwi was, że tak wiele zawodów wykonywanych przez rodziców przechodzi z pokolenia na pokolenie na dzieci? A gdyby tak…się zbuntować? Buntowników jest niewielu. Ludzie boją się zmian. Czy bunt jest faktycznie buntem? A może to tylko chęć zmiany? Jeżeli chcesz, aby twoje życie było twoją sumą doświadczeń, to nie wybierasz tego, co w życiu znane. Jeżeli jesteś dzieckiem dobrze zarabiających rodziców, to dlaczego masz nie pójść w ich ślady? Przecież ta droga jest już sprawdzona, przetarta. Fajnie iść na łatwiznę. I to nie jest złe. Bo w życiu chodzi o to, żeby być szczęśliwym. Tylko, czy robienie wiecznie rzeczy przewidywalnych, bez ryzyka, bez nuty emocji, może uszczęśliwiać?

Każdy powinien móc i umieć wybierać.  Kim chce być. Co chce robić. Jeżeli jako dziecko cały czas słyszałeś, ten zawód jest wspaniały, wybierz go. Bądź…tym albo tamtym, a najlepiej mną, lub nie mną, ale tym, kim mi się być nie udało. To w końcu zaczynasz tak myśleć. Ulegasz wpływom. Manipulacjom. Podświadomym oczywiście. Zaczynasz marzyć cudzymi marzeniami. To jest taki moment, którego często nie dostrzegamy. Dzieje się. Wierzymy, że idziemy we właściwą stronę. Tylko skąd mamy wiedzieć, że to ma sens, że na końcu drogi odnajdziemy siebie? Człowiek powinien wiedzieć, że każdy wybór można zmienić. Nic nie jest na zawsze. Zawsze można zmienić kierunek. Tylko, ilu jest takich, którzy to robią? Czy ty możesz powiedzieć, że znasz siebie? Ile rzeczy w życiu spróbowałeś, aby wiedzieć, że ich nie lubisz?

Nic nie ma bez próbowania. Próbować życie. Próbować emocje. Doświadczać. Odważyć się. Jak? Zwyczajnie. Poszerzając perspektywę. Otwierając się na to, co nieznane. Namawiam was w tym miejscu. Do poszukiwań. Do testowania smaków, zapachów, sportów, działań, ludzi, książek, filmów, wszystkiego. Nie szukajmy drastycznych zmian. One przyjdą wtedy, gdy człowiek nabierze odwagi. Zobaczy, że nieznane nie boli. Że w nieznanym można odnaleźć pasję. A może nieznane wcale wam się nie spodoba. To też cenne, bo nie będziecie marzyć o czymś, co niespełnione. Całego życia nie da się zmienić, ale…spróbujmy zacząć od małych rzeczy.

Jacek Walkiewicz w jednym ze swoich wykładów rozśmieszył mnie do łez, potem zdenerwował, a na końcu zainspirował. Mówił wiele, trafiał celnie w nas Polaków, odkrywał wadę za wadą, pustkę naszych potrzeb. Pozostawił niesmak, ale i refleksję. W głowie utkwił mi cholerny ser. Idę na zakupy i wracam do domu z goudą, albo dla odmiany z królewskim – ufff szczyt mojej kulinarnej kreatywności. Jak wielu z nas przyzwyczaiło się do nawyków i stereotypów…żona dba o dom, mąż zarabia kasę, kotlet schabowy w niedziele, praca od lat ta sama, na wycieczkę zawsze w to samo miejsce, ten sam serial od lat – 1500 odcinek, ta sama herbata do śniadania, ta sama kawa w pracy, ta sama trasa spacerów, po pracy do dziecka: Jak tam w szkole, a dziecko: dobrze…koniec konwersacji…Do tego dochodzą tzw. zazdrośnikowe marzenia:”bo tak”. Bo sąsiad ma… Ubawi was to lub nie, ale w mojej rodzinnej miejscowości, jak jeden człowiek robi płot, bo akurat mu się rozwalił, to inny robi, bo tak. Jak jeden robi dach, to inni, bo tak. Jak jeden kupuje samochód, bo nie ma czym jeździć, to inni też, bo tak. Jak jeden na wakacje do Egiptu, to reszta, bo tak…Bo tak ma sąsiad. Bo my sami nie umiemy wymyślić. Bo marzenia innych stają się naszymi. Bo samemu strach zaryzykować. Nuda życia.

Taka stagnacja wszystkiego. Czas na zmianę. Wszystko może być w życiu ciekawe. Tylko trzeba dać temu szansę. Zacznij poznawać obszary, które były dla ciebie nieznane. Zacznij gotować. Zacznij uprawiać sporty. Cokolwiek. Byle nie ciągle to samo. Nie stój w miejscu. Obserwuj innych, ale ich nie kopiuj. Szukaj w ludziach inspiracji, ale nie zazdrość i nie upodabniaj się. Dowiesz się o sobie czegoś nowego tylko wtedy, gdy zaczniesz robić nowe rzeczy. Może wtedy odkryjesz pasję, której brakowało ci przez lata. Nigdy nie jest za późno na zmianę i na rozwój. Wypełnij swoje życie.

A teraz do obejrzenia dawka motywacji:

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Nad śmiercią lepiej się nie zastanawiać. Jak mówiła moja babcia: „Złego lepiej nie przyciągać”, a śmierć to zło największe. Myślami o śmierci nie zajmujemy się na co dzień, bo życie piękniejsze jest podobno. Oczywiście nie przeszkadza nam to, nad losem swym narzekać. Nie omieszkamy, oj nie, w każdej wolnej chwili, snuć czarnych opowieści. Bo to źle, tamto się nie układa, syn nie taki, córka jeszcze gorsza, żona nie rozumie, mąż się nie przykłada, bratowa się wtrąca, a teściowa …, i do tego sławne: a to tu mnie boli, a to tam…ogólnie kiepsko jest. Ale gdy śmierć puka do drzwi, człowiek pospiesznie odpowiada…jeszcze nie teraz, jeszcze za wcześnie, jeszcze mam tyle do przeżycia, tyle do zrobienia. Tyle czego? Narzekań, smutków, kłótni? Po co chcesz żyć? Co chciałbyś jeszcze zrobić?

Śmierć odbiera nam czas, nie życie. Życie potrafimy zabrać sobie sami. Snując się po ziemi, zamiast cieszyć się tym, co mamy. Śmierci się boimy, ale gorsi od śmierci potrafimy być my. Listopad zawsze zmuszał mnie do przemyśleń. Zmuszał – to dobre słowo. Dobrowolnie nie myślę o przeszłości. Gdy człowiek stanie nad grobem bliskiej osoby, to nie sposób nie zastanowić się, nie wrócić myślami do tego, co było. Zatęsknię za drożdżowcem mojej babci, za rozmowami, za opowieściami z czasów wojny, za plotkami, za spacerami po ogrodzie. Ludzie pozostaną tylko w naszych wspomnieniach. Tak to już jest, że nie można niczego już przeżyć bardziej, lepiej, pełniej, gdy śmierć odbierze czas. A chciałoby się.

Ludzie odchodzą. I wtedy nie wróci się czas, nie cofnie. I śmiać się mogą ci, którzy w odwiedzaniu grobów sensu nie widzą. Ja widzę. My jesteśmy nośnikami wspomnień o tych, których zabrakło. O tych sławnych dba telewizja, media. O tych zwykłych…Tylko my. Ludzie żyją, dopóki pamięć o nich nie umrze. Żywi mają obowiązek. I nie o zniczach tu myślę, o kwiatach, o grobowcach, mniejszych, większych, dostojnych, droższych, czy tańszych. Nie. Żywi mają obowiązek pamiętać i wspominać. To, że inni odchodzą, pewnie nie martwi nas tak bardzo jak fakt, że i my odejdziemy. Każdemu wydaje się, że na niego jeszcze czas. Ale los jest nieubłagany. Upomni się o nas wtedy, kiedy najmniej będziemy się tego spodziewali. Co się stanie, gdy już nas nie będzie? Ktoś podejmie za nas decyzję, jak nas pochowa, jaki pomnik postawi, jaką stypę wyprawi. Ktoś będzie za nami płakał, a ktoś nie. Ktoś przyjdzie na nasz pogrzeb, ktoś nie. Po naszej śmierci nie mamy wyboru. Nikogo nie przekonamy, żeby był. Będzie tak, jak inni zechcą. I wtedy się okaże, kto nas kochał, kto nienawidził. Kto nas szanował, a kto tylko grał. Ale jest to istotne tylko dla tych, którzy zostaną. W sumie, oprócz wspomnień, niewiele po nas zostanie.

I dlatego ważne jest to, aby na te dobre wspomnienia zapracować i przeżyć swoje życie najlepiej, jak się potrafi. Zatrzymaj się więc na chwilę i pomyśl, co jeszcze przed tobą. Jakiś czas temu na ulicach polskich miast pojawiły się tablice z hasłem: zanim umrę, chciałbym… No właśnie…Co? Zastanów się, co ty byś chciał, zanim na zawsze przestaniesz mieć wybór. To ważne, aby mieć do czego dążyć i nadać sens życiu.

Zanim odejdę, chciałabym…i tu pojawia się długa lista rzeczy…Egoizm przeze mnie przemawia, więc tak sobie myślę, co inni mogliby dla mnie jeszcze kiedyś zrobić…I życzenie mam. Za życia nauczcie się tych paru słów i kiedyś zanućcie cicho, albo głośno – jak chcecie, bez łez, z radością: Natalia, Natalia, Natalia w Brooklinie. Ona nigdy, nigdy w naszej pamięci nie zginie. O nie…

[źródło]

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Gdy przestajesz cieszyć się życiem, musisz znaleźć powód. Gdy twoi bliscy przestają cieszyć się tobą, musisz znaleźć powód. Gdy czas spędzany z przyjaciółmi zamieniasz na pole do kolejnej wygranej, musisz znaleźć powód. Gdy obcy ludzie mówią ci, że nawet dziecko wie, że gra się dla zabawy, a nie dla zwycięstwa, musisz znaleźć powód. Gdy czas spędzany z rodziną staje się krótszy niż, czas poświęcany na pracę i dom, musisz znaleźć powód. Gdy robisz to co powinieneś, a nie to co chcesz, musisz znaleźć powód. Gdy nie potrafisz przyznać się do błędu, musisz znaleźć powód. Zrób STOPa, zatrzymaj się. Naciśnij restart i zmień coś w sobie. Najczęściej to bylejakość naszego życia napędza nas do zmian. U mnie było inaczej.

Nie potrafię wskazać takiego momentu w moim życiu, kiedy to postanowiłam dążyć do perfekcji. Zawsze najlepsza. W szkole, w sporcie, w pracy. Wszędzie. Fighter. Zwycięzca. Po czym poznasz perfekcjonistę? Po detalach. Otwórz szafę, a w niej perfekcyjnie poukładane, najczęściej kolorami, ubrania. Zajrzyj do zeszytu…równe litery, staranne pismo. Rozejrzyj się po mieszkaniu…z białą rękawiczką nie znajdziesz kurzu. W pracy, wszystko pod kontrolą.  Dążenie do perfekcji ma swoje plusy, ponieważ człowiek rozwija się, staje się coraz lepszy. Jednak perfekcja nie ma zahamowań. Nie zna granic. Zawsze podnosi poprzeczkę. Daje się we znaki. Męczy. Fizycznie i psychicznie. Możesz sobie wpajać, że tak nie jest, ale twoje ciało prędzej, czy później powie ci dość. Z perfekcjonistami żyje się źle. Bo perfekcja żąda perfekcji. Ci, którzy takich ambicji nie mają, nie są dobrym materiałem na męża, towarzysza czy współpracownika. Perfekcja powoduje komunikacyjne problemy. Świadomość perfekcjonisty jest sztywna, perfekcyjna i ubrana w perfekcyjne kulturalne ramy. To się nie mieści w perfekcyjnej głowie, że można nie sprzątnąć po sobie, zostawić pod łóżkiem brudne skarpetki, nie zaplanować czasu. Perfekcyjny nawet bawi się perfekcyjnie. Tylko, że w duchu przeraża go myśl, że inni mogą nie uznać go za perfekcyjnego. Perfekcjonizm nie ma nic wspólnego z elastycznością. Perfekcjonista to wspaniały aktor, perfekcyjnie się uśmiecha, perfekcyjnie gra szczęśliwego. A w duszy, ciągle zastanawia się, czy to co powiedział, co zrobił, jak się ruszył, jak się ubrał, nie ośmieszy go w oczach innych. Świat nie jest perfekcyjny, więc wkurza.

Perfekcjonizm rodzi się z naszej obawy przed porażką. Tylko że porażka jest wpisana w nasze życie. Jest normą. Perfekcjonizm to pewna forma ochrony przed nią. Źle znosisz porażki? Boisz się ich? Jesteś dobrym materiałem na perfekcjonistę. Perfekcjonizm to asekuracja. Myślimy, że gdy będziemy już perfekcyjni będziemy kontrolować nasz świat. Ale nie jesteśmy w stanie pokonać wszystkich przeciwności losu.

W moim OPZ – Osobistym Planie Zmiany musiałam wpisać przeciw perfekcyjne zachowania. Za dużo mogłam stracić. Teraz stosuję śmiechową terapię. Śmieję się sama z siebie. Uleczyła mnie zumba. O tak, zumba dała mi taką dawkę śmiechu z samej siebie, której nie dał mi nikt, ani nic. Broniłam się przed nią latami. Bo taniec to moja nienajlepsza strona. Pisząc ”nienajlepsza” mam na myśli MEGA fatalna! Teraz zupełnie mi to nie przeszkadza. Naładowana pozytywną energią, jestem nie do pokonania I dodatkowo rozweselam innych. Poniżej znajdziesz kilka rad, które pozwolą ci na nowo cieszyć się życiem.

Jak pozbyć się perfekcjonizmu:

1. Nie katuj siebie perfekcyjnym myśleniem: „Muszę być…mądrzejszy, lepszy, ładniejszy. Muszę robić wszystko najlepiej.” Nic nie musisz!
2. Oczyść swoje sumienie z codziennych wyrzutów, że coś nie wyszło, że coś mogłeś zrobić lepiej, że czegoś nie zrobiłeś…I co z tego? Świat się nie skończył. Nadal jest i będzie.
3. Zaakceptuj siebie. Pozwól sobie na bycie sobą. To co, że jesteś nieperfekcyjny? Rozejrzyj się wokół, gdzie te modelki z okładek? Hmmm…w photoshop’ie, w szpitalach walcząc z anoreksją, bulimią i innymi produktami perfekcjonizmu?
4. Ustal priorytety. Zapytaj siebie, co jest najważniejsze w twoim życiu. Jeżeli perfekcjonizm stawiasz wyżej niż partnerów, rodzinę czy przyjaciół – zakończ związki czym prędzej, dla dobra innych, nie każ im dłużej się z tobą męczyć. Jeżeli jesteś w stanie odpuścić bycia panią czy panem perfekcyjnym, to zrób kolejny krok.
5. Otwórz się na nieperfekcyjny świat. Zobacz, że jest piękny dlatego, że jest różnorodny. Nie musisz być idealny, aby żyć. Nikt nie jest. Każdy ma swoje problemy, kompleksy. Ulepszajmy się, ale nie obsesją perfekcjonizmu, tylko świadomą pracą nad sobą, z której czerpiemy przyjemność.
6. Czasami sobie odpuść. Wiem, że to trudne, ale od czasu do czasu spróbuj zrobić coś inaczej niż zaplanowałeś wcześniej. Pozwól sobie na swobodę.
7. Wyłącz od czasu do czasu swojego wewnętrznego krytyka. Nie poprawiaj po sobie. Zrób coś raz i zaakceptuj.
8. Nie bądź sztywniakiem. Mamy ich dosyć w naszym kraju. Bycie ciepłym i dobrym człowiekiem przynosi więcej satysfakcji niż perfekcja. Znajdź radość w dzieleniu się optymizmem. Rozmawiaj z ludźmi. Uśmiechaj się. Słuchaj ich – aktywnie.
9. Znajdź zajęcie, w którym jesteś kompletną łamagą. Zacznij je wykonywać i śmiej się z tego, jak to robisz. Dobrze się przy tym baw. To takie przyjemne uczucie.
10. Wspieraj swój sukces i szczęście, ale nie perfekcjonizm.

Mówię „NIE!” perfekcjonizmowi i wielkie „TAK!” rozwojowi. Rozwijać się to nie znaczy katować umysł, duszę i ciało. Pamiętaj o tym! Bądź wolnym człowiekiem. Ciesz się życiem!

[Źródło zdjęcia]

Ludzie mówią, że życie to nie film. Pewnie twierdzą tak, ponieważ rzadko spotyka ich coś przyjemnego. Filmy mają to do siebie, że dobrze się kończą (chociaż nie zawsze).  W finalnej scenie zakochani biorą ślub, wrogowie się godzą, skłóceni wybaczają sobie krzywdy, zło przegrywa. Taka sielanka. A w życiu, jak to w życiu…raz lepiej, raz gorzej.  Jedno jest przewidywalne. Prawie każdy szuka szczęścia. Szukanie zabawne jest, takie trochę na ślepo, bez konkretnego wyobrażenia. Bo…szczęścia nikt nigdy nie widział. Szczęście niedotykalne jest, niefizyczne, niekształtne, niewiadome. Wiemy tylko, że nam go brak. Czyżby szczęście ukryło się przed nami? Przycupnęło ukryte wśród koniczyny i bawi się z nami w chowanego? Może odnajdziemy je wtedy, gdy w ręce wpadnie nam ta czterolistna szczęściara. „Ach, jest!” – krzykniemy i nasz los się cudnie odmieni? Hmmm…dobrze by było

Niedawno poszerzałam moją domową biblioteczkę i zakupiłam książkę Doroty Wellman i Pauliny Młynarskiej „Kalendarzyk niemałżeński”. Znalazłam w niej fragment, który mocno dał mi do myślenia. Paulina napisała: „Długo sądziłam, że będę szczęśliwa, tylko „JEŚLI”. Potem następowała nieskończenie długa lista postulatów do spełnienia przez świat, los, naturę i innych ludzi. Po latach roszczeniowej męki, kiedy zawiodłam się już na wszystkim i wszystkich, leżąc, jak to się mówi, na łopatkach, pojęłam wreszcie, że jest akurat odwrotnie! To ja muszę chcieć być szczęśliwa. Z tym, co mam i czego nie mam. Inaczej się nie da. Inaczej nigdy nie będę.”

No właśnie wtedy stanęło mi przed oczami własne życie. Jeśli to, jeśli tamto…Tak często mówię. Uzależniam swoje szczęście od warunków, od innych, od swoich własnych kompetencji, umiejętności, sił, wyglądu i nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby szukać szczęścia tu, blisko, właściwie we mnie. W mojej własnej głowie. W sercu. W akceptacji i radości z tego, co mam. Nigdy nie wpadłam na to, aby po prostu chcieć być szczęśliwą. Warunkuję, stopniuję, ważę. Takim świat nas stworzył materiałem do ciągłych poszukiwań. Gen nam wszczepił ludzki niezadowolenia. Napędza nas to do wiecznych poszukiwań. A czas leci. Zieleń szczęścia kuje w oczy. Tylko nie potrafimy chcieć. Jeśli raz postawisz stopę na koniczynowym polu, jeśli, zaczniesz szukać tej jednej, jedynej, czterolistnej koniczyny, to … Życie twoje przeminie na poszukiwaniu nieokreślonego, w ciągłym stanie niepokoju o to, co trzeba jeszcze zrobić. I jeśli się uda… będziesz szczęśliwy, a jeśli nie? Żegnaj piękne życie, żegnaj piękny świecie. Twój film skończy się bez happy endu.

Prawie każdy szuka szczęścia. Niewielu odnajduje. Bo patrzą za daleko. A wystarczy spojrzeć w siebie. Szczęście to decyzja. Jestem szczęśliwa. Tu i teraz.

Na łące pełnej koniczyny zwykłej, nie czterolistnej, leżę i oglądam chmury. Rety, jakie to miłe uczucie. Poczuj.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Ludzi z pasją szukam w różny sposób. Najczęściej przyciąga mnie do nich moja wewnętrzna potrzeba. Poszukiwanie czegoś, co da mi energię. Poszukuję. Stale. Ale czego? Zajęcia, pasji, hobby? Czasami myślę, że już to znalazłam. To coś. Chciałabym działać, ale brakuje motywacji. Podoba mi się pomysł, ale nie ruszę szanownego ciała z kanapy. Już prawie czuję, że to ten dzień, że dziś zacznę, że chwyciłam wiatr w żagle i…znowu porażka. Lenistwo? Hmmm…może tak, może nie. Nie wiem, co to. Prowadzę wewnętrzną walkę – między tym, co chciałaby robić moja głowa, a czego nie chce moje ciało. No i wspaniale jest – oczywiście w przenośni. Kończy się zawsze na wielkich wyrzutach sumienia, które trwają do dziś.

Gdy znalazłam jej blog, pomyślałam, że to jest osoba, której motywacja może mi pomóc w walce z samą sobą. No i jest. Dziś w Ludziach z pasją kobieta, która daje chęć i porywa do działania. Kobieta, która wspiera. Kobieta, z której uśmiechu bije radość tego, co robi. Kobieta z pasją biegania. Panna Anna biega. A ty? Zobacz, jak znaleźć motywację z nami i z nią na jej blogu: Panna Anna Biega

Zaraz zamienię się w słuch, aby otworzyć się na motywację do biegania. Zacznijmy więc…

F: Wcale tego nie ukrywam, że ci zazdroszczę. Chciałabym umieć zmienić moje chwilowe skoki motywacji w nawyk i pasję zarazem. Wielu jest ludzi, którzy próbują i zaczynają coś, ale nigdy nie kończą? Jak to zrobiłaś, że tobie się udało?

PA: Wydaje mi się, że mam dość silną wolę. Jak już sobie coś postanowię, to dążę do celu. Najtrudniejszy jest ten moment, kiedy sami wierzymy w to, że właśnie podjęliśmy wyzwanie, że coś na serio postanowiliśmy. Dobrym przykładem są tutaj papierosy. Rzucałam je kilka razy (tak, trudno w to uwierzyć, ale paliłam jak smok , nie wychodziło to najlepiej, bo rzucałam je dla kogoś: a to na prośbę mamy, a to ówczesnego chłopaka. Efekt był taki, że paliłam po kątach, gdy nikt nie widział, bo sama tak naprawdę nie byłam przekonana, co do słuszności tej decyzji. Pewnego dnia (jakieś 5 lat temu) jednak stwierdziłam: rzucam palenie, tak po prostu i nie palę do dziś.

Tak samo jest ze sportem: postanowiłam sobie, że czas zadbać o siebie. To była moja i tylko moja decyzja. Nikt mnie nie prosił, nie namawiał, sama chciałam i chyba stąd ta siła, bo sama wierzę w to, co robię. Wydaje mi się, że to podstawa: musisz wiedzieć, że to co robisz ma sens i sprawia, że czujesz się lepiej.

F: Jest tyle ciekawych dyscyplin sportu. Dlaczego wybrałaś bieganie?

PA: Przetestowałam wiele z nich. Zaczęłam od zajęć fitness, bo nie za bardzo miałam pojęcie, co mogę robić na siłowni, do dziś czasem chętnie na nie pójdę. Czasem pływam, jeżdżę na rowerze, miałam też fazę, gdy bardzo kochałam trening siłowy. Kiedy jednak przełamałam się i wskoczyłam w buty biegowe, poczułam coś, czego nie dał mi żaden inny sport: wolność. Poczucie, że mogę pobiec dokąd chcę, kiedy chcę, obejrzeć miasto, oddychać świeżym powietrzem, podziwiać naturę – mogłabym tak wymieniać bez końca. Dla mnie bieganie jest wszystkim. A ta moc przekłada się również na inne sfery życia: pracę, dom.

F: Jak to się robi, że zaczyna się biegać. Nie mów mi, że od tak – bo nie uwierzę. Długo o tym myślałaś? Przygotowywałaś się? Skąd wzięłaś pomysł, inspirację? Ktoś Ci pomógł zacząć?

PA: Dwa razy zmusiło mnie do tego życie. Zasmucę Cię: nie przygotowywałam się, zaczęłam od tak W ogóle moje pierwsze biegowe kroki postawiłam w Londynie. Przeprowadziłam się tam 4 lata temu i początki były trudne. Trenowałam już od roku regularnie (basen, zajęcia fitness) i brakowało mi ruchu, ale nie miałam pieniędzy na siłownię. Trzeba było wykorzystać to, co było za darmo. Wskoczyłam w buty, w których trenowałam na siłowni, namówiłam kolegę, który już od jakiegoś czasu biegał i poprosiłam, by potruchtał ze mną, pokazał mi, jak to jest. Pamiętam, że początki były bardzo ciężkie. Biegałam rzadko, bo znalazłam pracę i mogłam zapisać się do fajnego fitness clubu z basenem . Potem przyszedł czas fascynacji treningiem siłowym, na bieganie nie było za dużo czasu, bo wolałam przerzucać żelazo. Do regularnego biegania powróciłam w Polsce. Byłam po ciężkiej chorobie i lekarz powiedział, że najpierw muszę się wzmocnić i nie pozwolił na ciężary. Zaczęłam biegać, by coś robić. Szybko jednak pokochałam te nowe zajęcia. Zobaczyłam, że to świetna metoda na zwiedzanie nowych miejsc w Warszawie, za którą się stęskniłam. Poczułam i doceniłam tę wolność.

F: Bieganie stało się twoja pasją. Widać to w każdym słowie na twoim blogu. Jak zamienić zwykły trucht w życiową pasję?

PA: Chyba trzeba po prostu biegać. Ja nie podchodziłam do biegania na serio. Nigdy nie było takiego momentu, kiedy pomyślałam: bieganie jest fajne, może zacznę to robić. Biegałam wtedy, gdy nie chciało mi się iść na siłownię, nie miałam na to pieniędzy. Bieganie było alternatywą dla innych sportów. Nigdy nie zastanawiałam się nad tym. Aż któregoś dnia zauważyłam, że zmieniły się proporcje. Biegam częściej niż chodzę na siłownię i to raczej trening siłowy staje się uzupełnianiem biegania. Wtedy postanowiłam: no dobra, skoro tak to lubię, to będę biegać. Może wyznaczę sobie jakiś cel i przebiegnę maraton?

F: Może to pytanie wyda ci się dziwne, ale kiedy najlepiej uprawiać ten sport? Czy jest jakaś wyjątkowo dobra pora? Biegać rano czy wieczorem? Czy to ma znaczenie?

PA: Myślę, że to bardzo indywidualna sprawa. Są zwolennicy biegania porannego i ci, którzy uważają, że lepiej jest biegać wieczorem. Ja lubię o każdej porze dnia. Czasem biegam bardzo rano, czasem wieczorem, a w weekendy zdarza mi się pobiec w środku dnia. Biegaj wtedy, kiedy pasuje ci to najbardziej, jeśli chodzi o pozostałe obowiązki w ciągu dnia i wtedy, kiedy sprawia ci to największą frajdę. Nie ma sensu zrywać się z samego rana, jeśli nie jesteś rannym ptaszkiem i wolisz dłużej siedzieć: „bo mówią, że wtedy bieganie przynosi najlepsze efekty”. Szybko się zniechęcisz. Przecież nie jesteś olimpijczykiem, tylko człowiekiem z silnym postanowieniem, który chce zrealizować swój cel. Żeby pokochać bieganie, musisz czerpać z niego przyjemność, to nie może być mus na zasadzie: „O Jezu, jutro znowu muszę tak rano wstać, żeby pobiec”. Ja się cieszę, gdy nastawiam wieczorem budzik i widzę, że już za 6 czy 7 godzin będę sama ze swoimi myślami zwiedzać Warszawę. Wiem, to brzmi niewiarygodnie, ale tak naprawdę jest. Zobaczysz A wieczory też są piękne i można się odstresować po całym dniu w pracy, nabrać sił na nowo. Bardzo to lubię. Biegaj wtedy, kiedy masz na to ochotę i już się nie rozgaduję

F: Gdzie najlepiej uprawiać ten sport? Masz swoje ulubione miejsca?

PA: Mam wiele miejsc. Wszystko zależy od tego, czy chcę robić dłuższe bieganie, trening szybkościowy, podbiegi. Wiesz, co jest fajne? Akurat jestem na etapie poszukiwania mieszkania do wynajęcia. Zgadnij, co jest dla mnie najważniejsze? Czy jest tam gdzie biegać i jak dojadę do pracy. Jeśli tak bardzo to lubisz i tak dużo czasu temu poświęcasz, to staje się decydującym czynnikiem. Nie mam jednego, ulubionego miejsca. Kocham Wolę i choć wcale nie mieszkam obok: Park Moczydło, Szymańskiego, Forty Bema. Uwielbiam Las Bielański, całe Powiśle, okolice Cytadeli, Kabaty. Nie mam jednego miejsca, lubię zmiany w zależności od nastroju i pomysłu na trening. Biegam wszędzie.

F: Kiedy zaczynam biegać szybko się nudzę. Jak się ustrzec przed monotonią tego sportu?

PA: Trzeba mieć zróżnicowany plan treningowy. Jednego dnia robisz rozbieganie, a później skupiasz się na szybkości: (np.:sprinty), innym razem trenujesz siłę biegową (skipy, podbiegi), kolejnym razem stawiasz na dłuższe wybieganie. Zmieniasz trasę, umawiasz się na trening w dobrym towarzystwie, zabierasz nową płytę. Za każdym razem coś innego.

F: Zdarzało ci się na początku tracić motywację? Jakie masz sposoby, żeby pokonać chwilowy spadek chęci?

PA: Motywacji nie tracę, bo ja to po prostu lubię. To dla mnie forma relaksu, więc głupie by było, gdyby nie chciało mi się odpocząć, zrobić czegoś przyjemnego. Ale pojawiają się chwile zwątpienia i to wcale nie tak rzadko. Zazwyczaj wynikają ze zmęczenia. Dużo pracuję, a do tego sporo trenuję. Zdarza się, że najzwyczajniej w świecie nie mam chęci na taki czy inny trening. Mam na to kilka metod:

1. Nie idę biegać tylko wybieram basen albo idę na siłownię, by zrobić coś innego
2. Nie realizuję planu treningowego tzn. nie biorę sprzętu, nie sprawdzam tempa, tętna, tylko po prostu idę się przebiec, na spokojnie, bez ciśnienia, bez planu.
3. Po prostu rezygnuję z treningu i zamiast tego umawiam się z koleżanką na kawę, idę do kina, na wino czy po prostu zostaję w domu z książką. Czasem dobrze jest to zrobić.

F: Zakwasy i odciski najlepsze demotywatory. Znam wielu ludzi, którzy już po pierwszym razie rezygnowali z powodu tych, jakże przyziemnych, spraw. Gdy boli i piecze – radość ulatuje. Co zrobić, aby się nie przemęczyć już przy pierwszym treningu?

PA: Trzeba zaczynać powoli, na spokojnie. Pamiętam, że ta moja przebieżka w Londynie trwała jakieś 15 minut i myślałam, że umrę Zaczynamy bardzo spokojnie, tak, by nie złapała nas kolka, by nie mieć problemu z oddychaniem. Lepiej krócej i lżej, ale częściej, żeby budować formę, wytrzymałość. Zrywy nigdy nie są dobre. Można się szybko zniechęcić.

F: Masz jakieś sprawdzone sposoby na zakwasy i otarcia?

PA: Hmmm… Chyba nie. Zakwasy mam tylko po ciężkich zawodach albo po treningu siłowym. Moim zdaniem dobrze jest się wtedy ruszyć. Ja zawsze tak robię: spokojny trucht, lekki trening na basenie a potem jacuzzi. Z otarciami już w tym roku nie mam kłopotu, ale w zeszłym byłam jedną wielką raną. Moja rada? Nie oszczędzaj na stroju do biegania. Dobry top, koszulka sprawią, że pot zostanie odprowadzony i zmniejszy się ryzyko bolesnych otarć. Kiedy już są, smaruje je Alantanem albo Penathenem.

F: Każdy biegać umie. Ale nie każdy potrafi robić to mądrze. Jak biegać z głową? O czym trzeba pamiętać? O co zadbać? Czy są jakieś przeciwwskazania? Czy biegać można zacząć w każdym wieku ?

PA: To pytanie nie do mnie . Pewnie nie jest tak, że każdy. Są różnego rodzaju kontuzje, choroby kości, układu krążenia, które mogą być przeciwwskazaniem. Nie jestem lekarzem, więc nie będę się na ten temat wymądrzać. Moim zdaniem trzeba zacząć i jeśli pojawią się jakieś niepokojące objawy, należy udać się do specjalisty i dla świętego spokoju sprawdzić, czy wszystko jest ok.

Trzeba biegać z głową tzn. nie przesadzać. Nie zaczynaj od razu z grubej rury, nie rzucaj się na głęboką wodę. Jeśli do tej pory nic nie robiłaś/robiłeś, nie zaczynaj biegać 5 razy w tygodniu tylko 2-3 i stopniowo się rozwijaj. Taka dawka nie będzie dobra ani dla stawów (trzeba się powoli przygotować) ani dla zdrowia psychicznego, gdy z dnia na dzień narzucisz sobie ostry reżim i przestaniesz mieć czas dla siebie. Możesz się szybko zniechęcić, a przecież nie o to chodzi.

Dobrze jest rozmawiać z innymi osobami, które biegają dłużej. Poradzić się, może poszukać amatorskiego klubu w pobliżu domu?

F: Pewnie kanapowcy tacy jak ja, już po pierwszych stu metrach rezygnują z biegania. Wysiłek jest za duży w stosunku do możliwości. Jak dobrać dystans, aby już na wstępie nie zabrakło tchu? Jak się rozkręcić?

PA: Tak jak już mówiłam: zaczynać powoli. Nie skupiałabym się na dystansie tylko na czasie. Są różne szkoły. Jedni namawiają na marszobiegi z gatunku: 3 minuty biegu, 2 minuty marszu lub odwrotnie. Ja myślę (testowałam to na sobie i znam kilka osób, które też sobie chwalą tę metodę), że lepiej jest zacząć bardzo spokojnie, bardzo powoli ale biec dłuższe odcinki np.: 15 minut potem 2-3 minuty marszu i jeszcze raz. Dwie takie sekwencje to już bardzo dużo. Wiem, że teraz ktoś powie, że nie da się tego zrobić. Otóż liczne eksperymenty przeprowadzane na totalnych „kanapowcach” świadczą o tym, że da się, tylko naprawdę trzeba bardzo powoli biec. Tak, jakby się szło, tylko wymusić już na organizmie ten ruch. To dobrze działa na głowę, kiedy wiesz, że możesz przebiec 15 minut.

F: Czy bieganie to drogi sport? Czy potrzebny jest jakiś konkretny „sprzęt”: obuwie, ubranie, itp.?

PA: Na początku nie jest potrzebne. Kupujesz buty: na nie warto wydać najwięcej, ale dopiero po kilku miesiącach biegania. Na początku lepiej kupić nieco tańsze, takie, w których jest ci wygodnie i zobaczyć, czy w ogóle chcesz biegać. Tutaj wyjątkiem są osoby „duże” bez względu na to, czy chodzi o masę mięśniową, czy o osoby otyłe, potrzebny jest dobry but z amortyzacją. W przypadku osób po kontuzji też od razu warto zainwestować w lepsze buty. Generalnie: but jest najważniejszy.

Tak jak wspominałam, z czasem warto zainwestować w dobry strój, kobiety w biustonosz sportowy, skarpety też mają ogromne znaczenie, choć mogłoby się wydawać, że to drobiazg. Potem dochodzą pulsometry, suplementy takie jak BCAA, gdy już dużo trenujemy. Powiem szczerze: ja wydaję sporo na bieganie i nie zgodzę się ze stwierdzeniem, że to jest tani sport. Wszystkie starty też kosztują. Jednak na początku, by zacząć, to faktycznie jedna z najtańszych dyscyplin, bo nie wymaga sali, sprzętu w postaci rakiety, motocykla czy czegokolwiek. Musisz kupić buty i biec. Dlatego jak nie stać mnie było na siłownię przez pierwszy miesiąc w Londynie, zaczęłam biegać.

F: Na twoim blogu początkujący znajdą wiele przydatnych i ciekawych wskazówek. Zanim zupełnie pochłonie ich twój blog – czy mogłabyś podzielić się kilkoma najważniejszymi radami? W jaki sposób zachęciłabyś nas do biegania już teraz?

PA:  Już chyba wszystko powiedziałam wyżej. Dodam jeszcze jedną najważniejszą kwestię: ja nie namawiam do biegania, tylko do aktywności. W moim przypadku to jest akurat bieganie Powiem tak: znajdź sport, który kochasz i uprawiaj go. Nie każdy musi biegać, tak jak nie każdy musi grać w piłkę. Jest tylko jeden sekret: musisz robić to, co lubisz, co sprawia ci frajdę. Wtedy naprawdę będziesz to robić z uśmiechem na twarzy i będziesz chciała/chciał rano wstać albo zrezygnować z piwa wieczorem i iść na trening. No i daj sobie czas. Trzeba osiągnąć jakiś pułap, by zobaczyć, czy nas to „jara”. Wiadomo, że początki w każdej dyscyplinie sportu są trudne.

F: Co cię zmotywowało do tego, aby pisać blog?

PA: Ludzie, którzy mówili: pisz o tym.

F: Dobrze mieć w swoim otoczeniu takich ludzi! To doskonałe wsparcie. Na koniec ostatnie pytanie: Jak to jest mieć w życiu pasję? Warto?

PA: Jeeeeej!!! Moje życie odwróciło się o 180 stopni. Jestem zupełnie inną osobą niż 2 lata temu. Czy warto? Trzeba. Wtedy życie ma sens. Wiesz jak cudownie jest odpowiadać na pytanie „Co u Ciebie?” zadane przez znajomych, którzy dawno mnie nie widzieli: „Jesteś szczęśliwa”? Odpowiadam: zmęczona, ale szczęśliwa . To też sporo kosztuje, nie będę ściemniać. Brakuje mi czasu dla bliskich, dla siebie. W tym roku nie pojadę na wakacje, bo wszystkie dni urlopu mam zarezerwowane na sprawy związane z bieganiem, z blogiem, ale wiem, że kiedyś to sobie odbiję Na szczęście otaczają mnie wyrozumiali ludzie.

F: Bardzo dziękuję za rozmowę. Szukających w życiu pasji zapraszam do czytania Twojego bloga: Panna Anna Biega

PA: A ja bardzo dziękuję za mądre pytania Aż miło było na nie odpowiedzieć

Kajak jaki jest każdy widzi. Ale co w kajaku się dzieje, jeden Bóg wie. Niby to niewielkie jest, takie jakieś nijakie, ale może pomieścić wiele. I słów, i gestów, i przygód, i różnic. Kajak do czego służy, każdy wie. Ale ja was zaskoczę. Otóż kajak funkcję społeczną ma i poznawczą. Na kajaku człowieka drugiego przyjdzie ci odkryć. Mogę się tylko domyślić, że to będzie odkrycie „od nowa”. Nawet jeżeli znałeś go latami, tu poznasz jego drugą twarz. Twarz niekontrolowaną. Zrzucicie wasze pokerowe maski. Ty i twój kompan. Poetka nasza narodowa Wisława pisała, że tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono. No i sprawdza kajak nas. Na wszelkie możliwe sposoby. Niestabilnością swoją nas sprawdza, wywrotnością, chęcią nabrania wody, to tu się przewróci, to tam zaczepi. Uczuć wszelakich wyzwalaczem bywa. Od radosnych podrygów, gdy nurt rzeki spokojny. Po krzyki, wrzaski, utyskiwania, gdy przeszkody ominąć się nie da. Co się kajak nasłucha, to jego. Nacierpi się też, ciągany po piachu przez tych, którzy ryzyka się boją. Poobija, przez tych, którzy w szalonym pędzie nie umiejąc cieszyć się przyrodą w zakręty wpływają. Bywa podtapiany przez nieskoordynowanych i zbyt pewnych swoich umiejętności. Kajak konflikty przetrzymuje, przechowuje i rozładowuje, bo gdy już się wsiadło, zejść można dopiero na końcu. Wyjść nie sposób, bo woda wszędzie. Głucho wszędzie. Błoto wszędzie. Co to będzie? Ach, co to będzie. Otóż przygoda będzie

No właśnie. Moja przygoda z kajakiem rozpoczęła się kilka lat temu. Dobrze, że nie miałam męża, bo zapewne skończyłoby się to kajakarstwo turystyczne, głośnym rozwodem. Bo rzeka przeszkód pełna, a my tak jakoś niezsynchronizowani. Tymi wiosłami każdy po swojemu ruszał. Jeden w lewo drugi w prawo. To się prawo z lewym myliło. To jeden hamował a drugi przyspieszał. To się wiosło wymknęło z ręki, to się zaczepiło, to popłynęło z prądem. Tak się nam nalewało do kajaka i przelewało. Kłótnie, spory, obwinianie. Wyszło z nas wszystko, co wyjść powinno. Nerwy, niezgranie, niekomunikatywność. Ze swojej pierwszej wyprawy pamiętam kilka siniaków, 2 pary mokrych spodni (jedna para utonęła ), drzewo, na którym o mały włos nie straciłam zębów i… No właśnie i to coś, co mnie zmotywowało do tego, aby nie mieć dość…Wspaniałe widoki, przyroda, przygoda, odrobina wysiłku, relaks oraz cisza, której nie znajdziesz w mieście. Wszystko na wyciągnięcie ręki pod warunkiem, że nie zabijesz tego brakiem współpracy z partnerem i gadulstwem, które zamiast wpływać pozytywnie – niszczy. Kajak uczy partnerstwa. Ale nie od tak. Nic od razu się nie zdarza. Wiele przygód przeżyjesz, zanim w pełni zgrasz się z tą drugą osobą. Oczywiście jeśli tylko dasz sobie szansę. Bo warto. Kajak ćwiczy cierpliwość. Kajak to dobry test. Dla siebie samego również. Osobowość uczy rozwijać. Emocje hamować. Bo po co się denerwować, kiedy można się cieszyć chwilą. W ekstremalnej sytuacji zachowujemy się w przeróżny sposób. Chcesz poznać siebie? Wybierz się na spływ.

W Polsce mamy wiele rzek, na pewno znajdziesz taką, która cię zauroczy. Drawa (zwłaszcza w Drawieńskim Parku Narodowym), to moja ulubiona rzeka. Jeżdżę tam z ogromna przyjemnością. Piękne widoki nietknięte ręką człowieka. Trasy pełne przygód, atrakcyjne i urozmaicone. Tam na pewno nie będziesz się nudził. Lubisz kręte rzeki, ciągnące się wśród łąk i pól, możesz popłynąć Kociną w Borach Tucholskich. Jeśli wolisz relaks z naprawdę niewielką ilością przeszkód, wybierz spokojną rzeczkę Wełnę niedaleko Poznania. Odwiedziliśmy ją właśnie w ten weekend i polecamy sprawdzony przez Freelia.pl kontakt: http://www.nowymlyn.com. Dziękujemy za przyjemny pobyt!

A gdy kajak ma być tylko kajakiem, zrezygnuj z rzek i wypożycz go na jeziorze. Czeka cię więcej wiosłowania, ale nic nie zakłóci twojego spokoju wewnętrznego. Polecamy Lubniewice koło Gorzowa Wlkp. Jakąkolwiek formę tego wypoczynku wybierzesz – nie będziesz żałował. Nie marnuj wakacji. Rusz się z domu. Na kajak. Będzie wesoło

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

]]> http://www.freelia.pl/kajak-najlepszy-test-partnerstwa/feed 2 http://www.freelia.pl/bo-to-jest-taka-moja-muzykafreestajlowo http://www.freelia.pl/bo-to-jest-taka-moja-muzykafreestajlowo#comments Fri, 26 Jul 2013 17:33:09 +0000 Freelia.pl http://www.freelia.pl/?p=1739 „Ucha nad­sta­wiam, słucham jak gra. Mu­zyka we mnie - w mu­zyce ja.” Anna Maria Jopek

Lato sprzyja rozmyślaniom i zmianom. Ale nie o to w lecie chodzi, aby się umartwiać i popadać w zadumę. Na letnie rozterki intelektualne polecam inne sposoby. Takie, które przełamią marazm i dodadzą werwy Gdzie szukam inspiracji? W muzyce…

W muzyce odnajdziesz rytm, życia rytm. Wystarczy zamknąć oczy i poczuć… Są tacy, dla których każda nuta ma znaczenie. Ich ciało działa jak dobrze naoliwiona maszyna. Specjaliści. Nie ma dla nich figury, której by nie zatańczyli, rytmu, którego by nie wybili. Taneczni prymusi. You can dance. Są tacy, którym profesjonalizm jest obcy. Kręcą się wokół, przytupują, machają rękami, nogami, ot takie tam różne dziwne podrygi. Może to coś nie przypomina żadnej ze znanych światu odmian tańca, ale co tam. To nie ma znaczenia. Ważne jest tylko to, żeby cieszyć się tańcem i jego energią. Do tego nie trzeba zawodowstwa. Potrzeba jedynie chęci. Muzykę czuć całym ciałem. W każdym koniuszku palca.

Wybrałam dla was 4 teledyski. To całkowita zabawa rytmem i ruchem. Zobaczcie, że nie technika się liczy, ale radość płynąca z nut. Nie przejmuj się, jak tańczysz. Tańcz. Muzyka to wolność. Im bardziej wymyślny taniec, tym lepiej uwalnia emocje. Mam nadzieję, że poprawisz sobie humor.

Na Freelia.pl zrobiło się wakacyjnie Czuję zbliżający się urlop…Zapraszam do…dzielenia się pozytywną energią

Zobacz, jak to robią inni…

Miejsce 4 John Newman – totalna radość mikrofonowych podrygów

Miejsce 3 R.E.M. Szaleństwo w 3 minucie

Miejsce 2 Genesis…uff Też tak potrafię

Miejsce 1Robin Thicke – Blurred Lines ft. T.I., Pharrell  Chodzony taniec? Też tak można

źródło: http://www.youtube.com

Interesują mnie Wasze opinie i to, o czym chcecie czytać. Jeżeli chcielibyście, aby na moim blogu pojawiała się interesująca Was tematyka – piszcie, a będę starała się systematycznie realizować Wasze prośby

W najbliższym czasie na Freelia.pl pojawi się nowa seria: Ludzie z pasją. Jeżeli jeszcze nie odnalazłeś w życiu pasji, możesz zarazić się nią od moich gości. Będę pisała o zwykłych ludziach z niezwykłymi zainteresowaniami. Jeżeli jesteś jednym z nich – napisz również – a ja opowiem właśnie o Tobie. Moim celem jest propagowanie ciekawych pasji i ludzi

Przez całe lato będę również napełniać Was pozytywną energią polskich krajobrazów – morza i gór. Powalczę razem z Wami z uczuciem samotności, smutku, chęcią zemsty. Nadal będziemy uczyć się budowania poczucia wartości z Królem Julianem. Odnajdziemy sens w „nic nierobieniu” i ułatwianiu sobie życia. Będzie też konkurs na najlepszy komentarz i nagroda za 300 polubienie na FB. To i wiele innych tematów przed nami

W małą rocznicę, czas na podsumowanie. W pierwszym miesiącu naszej działalności dotarliśmy do wielu tysięcy ludzi. Rekordową popularność osiągnął post: „Król Julian podbija świat czyli po co nam poczucie własnej wartości ?”. Do dziś post ten zobaczyło: 65 408 osób Mam nadzieję, że dzięki Wam szybko pobijemy ten rekord! Bardzo Was proszę o dalszą pomoc w propagowaniu Freelia.pl poprzez polubienia na Facebooku. Zachęcam do zapisywania się na newsletter.

Dziękuję i pozdrawiam!

Freelia