Dawno temu usłyszałam, że wolność to prawo. Prawo robienia tego, co się chce. Uwierzyłam. Z taką wiarą nie żyje się łatwo. Bo jak człowiekowi nie wyjdzie i nie może robić tego, co sobie wymarzył, to problem jest. Problem dosyć istotny, bo egzystencjalny. Depresyjny. Żywot się toczy, wiecznie dążąc. Jedni wspinają się po ścieżkach kariery, studiują, inni rozwijają biznesy, jeszcze inni imprezują, bawią się, żyją chwilą. Miksujemy życie, jak umiemy. Każdy na swój sposób.

Niewiarygodne, ale znacznie większym problemem jest to, czy aby nie mylimy się, że to, co chcemy, jest faktycznie tym właściwym – „czymś”. Jak się pomylimy, to stracimy dużo, zwłaszcza czasu. W poszukiwaniu wolności można się zapędzić tak,  że byciem kim chciało się być, unieszczęśliwia. Gdy człowiek jest młody na życie patrzy, jak na czystą kartę, którą trzeba wypełnić. No i wypełniamy. Doświadczeniami. Najczęściej cudzymi. Chociaż z uporem twierdzimy, że naszymi. Zazdrościmy innym, że dobrze się bawią w swoich życiach i chcemy tego samego. Tylko, że wolność każdy rozumie inaczej, jak nie chcecie wierzyć, wejdźcie na stronę: http://projektwolnosc.pl

Po latach oświeciło mnie. Wolność to nie prawo. Wolność to wybór. Człowiek jest trochę jak maszyna. Jeżeli wystąpi jakiś bodziec, pojawia się reakcja. Często zaprogramowana. Zanim jednak reakcja nastąpi, pojawia się przestrzeń…wybór…czy postąpimy tak, jak każe nam wrodzony mechanizm, czy postąpimy tak, jak zdecydujemy. Decyzja jest naszą wolnością. Tylko na nasze własne reakcje mamy wpływ. Wolność to podejmowanie decyzji z akceptacją ich konsekwencji.

Chyba lepszego miesiąca do rozmów o wolności nie ma. Wrzesień. W tym miesiącu rozpoczął się jeden z największych ataków na ludzką wolność. II Wojna Światowa. Nikt się nie spodziewał… Nikt nie mógł przewidzieć. Każdy mógł powiedzieć NIE. Druga wojna pokazała nam, że brak sprzeciwu wobec ludzkiej głupoty, ma niewyobrażalne konsekwencje. Skala okrucieństwa, tragedii i bólu nas przerosła. Tego nie zrozumiemy. NIGDY. Tego nie da się pojąć. Można tylko zapytać…dlaczego tak wiele osób zginęło, aby inni mogli realizować swoją chorą filozofię? Dlaczego tak wiele osób ślepo realizowało wymyśloną w chorych głowach ideę? Dlaczego tak niewielu potrafiło powiedzieć nie? Tego już się nie dowiemy. Ale możemy potraktować to jak przestrogę.

Ludzie lubią mówić o wolności, ale wolność ich przeraża. Bo wolność zawsze ma konsekwencje. Jest też często kompromisem lub rezygnacją z czegoś, co do tej pory było naszym światem. Jest więc dla ludzi gotowych. Gotowych na ryzyko otwarcia się na inne. Wolność jest ekskluzywna. To taka wisienka na torcie życia. Nie wszyscy mogą zaznać jej słodkiego smaku.

Niektórzy lubią rutynę, skostniałe procedury dnia, nawyki. Lubią półśrodki. Cieszą się spokojem bezpiecznych ram, w które wkłada ich życie. Bezpieczeństwo pracy, płacy, pieniędzy daje poczucie wolności. Tak rozumiana wolność nie rozwiewa włosów, nie pachnie poranną rosą, nie daje przestrzeni, nie leci z wiatrem. Ale dla wielu ludzi taką wolnością jest. Wolność XXI wieku. Kulawa. Najczęściej finansowa. Innej nie znamy.  Ale, kto nam zabroni…

Ktoś, kiedyś napisał, że wolność jest w nas. W naszych umysłach i nikt nas nie może zniewolić. Wyobraźnia daje możliwości. Ale nie takie, aby ustrzec nas przed wojną. Wojna zniewala. Zaburza nasz spokój psychiczny. Czy możemy czuć się wówczas wolnymi ludźmi? Wątpię.

Niedawno w Syrii zginęło wiele osób. Podobno przyczyną była broń chemiczna, gaz. Zakazana, nieetyczna. Nieludzka. Nie zmieniło to faktu, że ktoś podjął decyzję o jej użyciu. Taki tyran, a może większy, jak kiedyś Hitler, czy inni niespełna rozumu ludzie. Jak duża musi być w nich potrzeba władzy, aby zabijać z takim okrucieństwem? Ktoś, kto raz przekroczył taką granicę, zrobi to bez skrupułów ponownie. Świat się teraz zastanawia, czy zrobić coś, czy nie zrobić. Zegar tyka. W trakcie, gdy Hitler wyniszczał miliony w obozach koncentracyjnych świat też się zastanawiał. Koniec znamy. Jaki będzie teraz? Nikt nie jest w stanie tego przewidzieć. Jedno jest pewne, im dłużej zwleka świat, tym więcej czasu mają tyrani na obmyślanie kolejnych chorych kroków. Czyżby III wojna światowa?

Wolność nie jest za darmo. Wolność ma swoją cenę. Czy warto ją zapłacić? Wolność to wybór. Każdy go ma, niewielu korzysta.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

*Zdjęcie z Wielunia. Dziękuje za możliwość „dotknięcia” odrobiny historii

Post dzisiejszy z dedykacją jest. Dla tych, którzy w życiu doznali jakiegokolwiek prześladowania, dyskryminacji, poniżenia. Przez drugiego człowieka. Zdjęcie, które zrobiłam jakiś czas temu w jednym z polskich miast, dziś dało mi inspirację. Żaden człowiek nie jest nielegalny. Każdy ma prawo do wolności. Kolorowo?

Kto by pomyślał, że kolorom takie znaczenie można nadać. O kolor wojny toczyć. O kolor zniewalać. O kolor krew rozlewać. O kolor. Takie to banalne. Takie smutne, naiwne i głupie. Aż boli i gniecie, w duszę uwiera. Mnie. Bo, czy innych – nie wiem. Dla mnie kolor znaczenie ma żadne. Bo prawnie i bezprawnie prawie daltonizm uprawiam. Jak na kobietę to przypadłość niewdzięczna. Bo w ubraniu moim góra z dołem nie zawsze pasuje, bo samochód musi mieć moc, a nie kolor. Cóż. Nieistotny szczegół. Jednak można inaczej. Można za kolor nienawidzić drugiego człowieka. Można segregować, w szufladki wkładać. Na rasy dzielić. Można pozbawiać praw. Można uwłaczać. Mogłabym napisać, że to już przeszłość, ale nie. To nadal rzeczywistość. Może tych, którzy za segregację rasową się wstydzą, jest dziś więcej. A tych, co świat kolorami stopniują, mniej. Ale nadal są. Spotkać ich można wszędzie. Nienawiści swej nie potrafią ukryć. Nienawiść płynie im we krwi.

Wstyd.

Nie wszyscy wiedzą, nie wszyscy pamiętają, ale za wolność i równość walczyły miliony. Dzisiejszy świat zaciera granice międzyludzkie…powoli, ale skutecznie. I dobrze, bo wszystko co dzieli, może być powodem do nienawiści. Coś, co dziś wydaje nam się zupełnie naturalne, kiedyś takim nie było. To „kiedyś” nie jest wcale takie dalekie i odległe. Chociaż mogłoby się wydawać, że jest. Kto by pomyślał, że od tego dnia minęło dopiero 50 lat. Właściwie mija dziś: 28.08.2013r. Ważna to data. Do zapamiętania. Wtedy to wypowiedziano bardzo ważne słowa. Słowa, które uważane były za przełomowe w walce z segregacją rasową. Nigdy nie wiadomo, komu jeszcze w dzisiejszych czasach, kolorem stopniować się zachce. Był podział czarno-biały. Był niebiesko-czarny, hitlerowski…Człowiek człowiekowi zgotował taki los. Nie wiadomo, co jeszcze w tym życiu może nas spotkać. Minęło 50 lat. Dopiero.

Rasizmowi mówimy nie. Martin Luther King coś zmienił. Może to jedno zdanie było, ale świat przestał być czarno – biały. I takim niech pozostanie.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

Jakim jesteśmy narodem, pokazały lata historycznych doświadczeń. Jakim jesteśmy społeczeństwem, widzimy na co dzień. Jakimi jesteśmy ludźmi? Każdy czuje to w swojej duszy. Generalizowanie nikomu jeszcze nie uszło na sucho. Ale spróbować warto, bo przekorność lubię. Skonfrontować więc nas postanowiłam jako ludzi z problemem. Problem to śmierdzący jest, rozkładający się i brudny. Czyli taki, którego omijać chcemy i nie dotykać. Śmieci. Nie przyszłoby mi do głowy, aby o śmieciach pisać w ogóle. Ale dziś dzień wart zapamiętania jest. Bo od dziś w Polsce (jak długa i szeroka) każdy śmieci segregować musi. A powinien chcieć. Zamęt z tego niesłychany. W telewizji huczy. I burzą się ludzie, i denerwują, bo część polskiej populacji segregować gotowość wykazuje, ale państwo spóźnione, nieprzygotowane. Stolica złym przykładem świeci i segregować będzie od 2014r. Są też tacy, co segregować nie chcą i nie będą chyba też. Polska podziałem stoi. Na tych dobrych co chcą, ale nie mogą i tych złych, co nie chcą i nie będą.  I tak ustawa śmieciowa zamiast dobra ogólnego, ogólny zamęt wywołała.

I gdy tak wszyscy zainteresowani sobie dyskutują, ktoś śmieci postanowił uratować. Skrywa je w lasach, w dołach, wyrzuca z rozpędzonych samochodów na trasach, wywozi cichaczem w nocy. Śmieci rosną w oczach, w stertach. Dziczeją na nielegalnych wysypiskach. Korcą innych i przyciągają. Bo samemu to tak jakoś dziwnie wyrzucić, ale jak już ktoś tam coś położył, to jeden worek dodatkowo nikogo nie zdziwi. Nie obejrzysz się, a z kupki robi się sterta.  Wyłania się i straszy. Śmieci pozbawione drugiego życia. Śmieci porzucone. Spotkasz je wszędzie. A jak je spotkasz, to skomentujesz na pewno – „jakie to straszne, tak śmieci wyrzucać, gdzie popadnie”. I przejdziesz dalej. Bez reakcji. Bo po co, bo przecież każdy wie, kto te śmieci do lasu wyrzuca. Bo to państwo na straży porządku ma stać. „Ja je przecież segreguje. Bo to nie moja sprawa. Bo ja się mieszać nie będę.” Oj nie miesza się Polak Polakowi do śmieci „ratowania”. Chyba, że śmierdzieć zaczyna, to jest nie do wytrzymania. Odór nieszczęsny motywacyjną ma moc.

Takiej tolerancji pozazdrościć tylko można. Taka tolerancja niespotykana jest. Taka do śmieci. Takiej tolerancji nie mamy dla innych religii, innych narodowości, innych poglądów, innych kolorów, polskiej drużyny piłki nożnej…nie mamy dla nikogo i niczego. Tylko dla śmieci mamy. I potrafimy tak w śmieciach żyć. W śmieciowym świecie. W naszej zagródce czysto i pięknie, a na zewnątrz niech się dzieje, co chce. Dbamy o siebie. Niektórzy tylko na odległość czubka własnego nosa. Tam gdzie się kończy nos, zaczyna się przestrzeń odległa. A może, gdyby każdy popatrzył ciut dalej niż tylko na czubek swojego nosa, zauważyłby, że świat mamy jeden. I albo zaczniemy dbać o niego wszyscy, albo zacznie się sypać. Sypać jak śmieci z wysypiskowej sterty. Smutne jest to, że krótkowzroczność każdego pokolenia, daje się bardziej we znaki kolejnym. Polaków tylko wojna, rozbiory, najeźdźcy połączyć we wspólnych działaniach mogą. Ustawa śmieciowa? Tylko zaproszeniem jest do tego, aby zadziałać. Sama nie zadziała. Za mało w niej zbrodni i kary. My egoiści. Zapominamy tylko, że innego świata nie będzie. Innego świata nie będzie.

Życzę wszystkim, aby do segregacji śmieci samomotywacyjny stosunek mieli. Aby zewnętrzne motywatory nie musiały popychać ich do czynu.

Świat jest piękny. Zostawmy go sobie na dłużej.

Kreatywność w śmieceniu nie ma granic…Tak udekorowane drzewa znajdziecie na jednym z podpoznańskich jezior.

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!

]]> http://www.freelia.pl/tolerancyjni-inaczej-czyli-luzne-polaka-podejscie-do-smieci/feed 0 http://www.freelia.pl/wariat-indywidualista-czyli-pomimo-skrzywienia-normalny http://www.freelia.pl/wariat-indywidualista-czyli-pomimo-skrzywienia-normalny#comments Wed, 19 Jun 2013 06:30:23 +0000 Freelia.pl http://www.freelia.pl/?p=1349 „Zaakceptowaliśmy nienormalność, aby stała się narzędziem tworzenia własnego indywidualizmu.” Freelia.pl

Ze zmieniającym się światem trzeba sobie poradzić. To trochę tak, jakbyś chciał się dostać na obracającą się karuzelę…Wskakujesz, wpadasz w rytm, ale po chwili zaczyna ci się kręcić w głowie. Zeskakujesz. Próbujesz od nowa. Można zwariować. No właśnie…to słowo cieszy się coraz większą popularnością. Używamy go nieświadomie…Ale zwariowane! Bo zwariuję! Zwariowałem ze szczęścia! Mam tyle pracy, że zwariuję! Chyba zwariowałeś! Skąd taka popularność? Może dlatego, że wariactwo przestało nas już przerażać. Trochę po amerykańsku oswoiliśmy się z psychologami. Psychiatryczna kozetka jeszcze blokuje, ale jak w innych nowoczesnych krajach, tak i u nas, za parę lat, będziemy płacić grubą kasę za leżenie na niej i opowiadanie o własnym życiu. Czyżby nienormalność stawała się normalna? Może powoli odkrywamy, że każdy z nas ma jakiegoś bzika. Jesteśmy pozytywnie zakręceni. Przestajemy bać się wyrażać opinie, zmieniać świat, bawić. Robimy to na wiele sposobów. Różnych. Kiedyś wydawałyby się one niestosowne, niemoralne…dziś nazywamy je kreatywnymi i odważnymi. Zwariowaliśmy. I może dobrze. Akceptacja naszej nienormalności pozwala nam funkcjonować.

Kiedy zobaczyłam plakat z bananem podpisany: pomimo skrzywienia normalny, byłam wdzięczna autorowi, że tak pięknie uchwycił sedno naszej egzystencji. Jesteśmy trochę nienormalni, ale to czyni nas normalnymi w nieszablonowym świecie. Przestaliśmy oszukiwać samych siebie. Lubimy swoją nienormalność, ponieważ kojarzymy ją z innością, z oryginalnością. Mamy na tym punkcie lekkiego hopla – zwłaszcza  kobiety. Jedna z moich koleżanek z zapałem opowiadała mi, jak to chciała kupić sukienkę i zobaczyła ją u innej koleżanki, i już jej nie kupiła, bo przecież wyglądałyby tak samo. A to niedopuszczalne jest! Przecież każdy chce się jakoś wyróżnić! Śmieszyła mnie trochę ta historyjka, dopóki nie zrozumiałam, że indywidualizm można budować różnie. Jedni chcą wyglądać inaczej, inni chcą myśleć inaczej, a jeszcze inni robią dziwne rzeczy. Każdy na swój sposób. Każdy w jednym celu. Kochamy siebie. Podkreślając nasz indywidualizm, walczymy o zainteresowanie świata. Wariata każdy zauważy. Inność jest nam obca. Obcość intryguje, chcemy jej dotknąć, obejrzeć i z czasem zaczynamy ją tolerować. Nie jesteśmy jednak w stanie jej nie dostrzegać. Na tym polega jej siła. Kuje w oczy. Fajnie być lekko zwariowanym w dzisiejszym świecie. Tylko niedługo lekko przestanie wystarczać. Do czego wtedy posuniemy się w naszym wariactwie?

Zapraszam serdecznie do zapisania się na newsletter i komentowania. Dziękuję z góry!