Przez lata z niedowierzaniem obserwowałam szelmowskie uśmieszki mężczyzn na choćby niewinne wspomnienie moich koleżanek o ślubie. Ślub to największa zaraza jest. Mężczyźni boją się go jak ognia. Teksty w stylu… „no to bracie pozamiatane”, „no to ci się skończyło”, „no to żegnaj dla świata”, „no to wypijmy za ostatni dzień wolności” – panowie przekazują sobie z pokolenia na pokolenie. Ojcowie – synom. Koledzy – kolegom. Każdy mężczyzna wie, że ślubu należy unikać. Ślub postrach sieje. Ślub ogólnie zły jest. Tak sobie myślę, że strasznie to dziwne, bo…jeżeli normalny człowiek wie, że coś jest złe, to powinien tego unikać. A jednak panowie mają inaczej.  Ślub to zło, ale konieczne. Zastanawiam się po co więc facetom śluby? Może po to, żeby mieć pewność ugotowanego każdego dnia posiłku, wyprasowanej koszuli i czystego mieszkania? Może to już ten czas! Zegar tyka, więc czas realizować męskie życiowe cele… Zacznijmy od posadzenia drzewa, zbudowania domu, a na końcu jakiegoś syna się zrobi. Chyba, że niechcący wyjdzie córka. To cały misterny plan zburzy, więc można próbować dalej. Na jakimś forum (cyt. Za Mystica )przeczytałam taką listę przyczyn, dla których mężczyźni się żenią:

1 – wpadka
2 – bo ona chce ślubu a on: „co mi w sumie zależy”
3 – bo on jest tak zazdrosny, że jak ją zaobrączkuję to mi już nie zwieje
4 – no bo wszyscy w koło się hajtają, to ja też zrobię imprezą (będzie się można napić z kumplami)
5 – no…bo ją kocham i chcę być z nią całe życie (hmmm..niewielu tak sądzi…)!

Najbardziej kreatywna jest tzw. rezerwacja, czyli punkt 3 Czego to się z zazdrości nie wymyśli.

Panowie moment ślubu przeciągają. Różne metody są…niektórzy stworzyli sobie naturalne mechanizmy obronne…słyszą: „ślub” i …szybko zasypiają, mają 1000 nowych zadań, wylewają na siebie niechcący herbatę, telefon im zadzwoni…wszystko byleby temat zmienić, ciężaru się pozbyć. To taka przepychanka jest…Dialog męsko – damski: Kobieta: Kochanie może pomyślimy o ślubie jesteśmy już ze sobą 10 lat! Mężczyzna: Och kochanie nie teraz, właśnie muszę przybić gwoździa, pomalować pokój, obejrzeć mecz, odpocząć, itd., itp. Odłóżmy to na następne 1000lecie! Albo nie mówmy o tym w ogóle. Samo się jakoś zrobi. Źle ci tak?

Kobiety w przeciwieństwie do mężczyzn odczuwają silną potrzebę ślubu…albo raczej…zakupu białej, pięknej sukni ślubnej. Pań też nie oszczędzę Bo w bieli każdemu ładnie. Nawet w białych debilnych butach. Nawet w białych pończochach, które nagle wyglądają seksownie! Biel to biel. Księżniczką każda chciała kiedyś być. Welon długi ciągnąć. Przekazana być z tatowego ramienia w męskie rycerskie ramiona męża. Romantyczne. Jak z bajki.

Nigdy nie byłam zwykłą dziewczynką. Zamiast lalek wolałam koszykówkę i szczypiorniaka. Szczerze, to nie rozumiem ani męskiego, ani kobiecego podejścia. Coś mi tu śmierdzi skrajnością. Panowie za bardzo nie chcą. Panie za bardzo chcą. Chcąc, nie chcąc, spotykają się przed ołtarzem. I zabawa zwana rodzinnym życiem się zaczyna. Jak powiedział mój dobry przyjaciel, pan akt własności żony podpisał, a pani własnością chciała być…więc…wszystko się zgadza.

Śluby wywołują emocje. Bo w dzisiejszym świecie modne są związki partnerskie. Zwolennikiem takich związków byłam, kiedy miałam swoje naście lat. Wolność we krwi. Furtka bezpieczeństwa…Zawsze można się ewakuować. Zawsze można wymienić. Wziąć walizeczkę i zakończyć temat. Partnerstwo jest dobre na chwilę. Nawet dłuższą, ale na chwilę. Zaufanie to nie jest coś czego można się spodziewać po ludziach XXI wieku. Jestem z drugą osobą przez 10 lat, ona umiera, ja mieszkam w jej domu, spadek dostają rodzice, ja mam się wyprowadzić. To tak mniej więcej wygląda. Co nie jest na papierze, to nie istnieje. Taki kraj. Ślub to koło ratunkowe. W razie W, zawsze można na coś się załapać, coś podzielić, coś zabrać, coś dostać, takie tam. Ludzie się kochają. I to jest fakt. Biorą śluby z miłości. Znam takich wielu. Jedni są ze sobą i żyją długo i szczęśliwie. Inni już nie są ze sobą. A ślub piękny był. Życie niezbyt.

Co się dziwić panom, że uciekają sprzed ołtarza…Małgośka mówią mi, on nie wart jednej łzy…Ale zapisani już byli w urzędzie i białe koszule na sznurze schły…Oj głupiaś Małgośka, głupiaś – śpiewała cała Polska z Marylą Rodowicz. A Brodka…Miał być ślub i? Welon już na głowie, kościół pęka w szwach, babcia we łzach cichutko łka, organista daje znak, a Jego brak… Uciekł? Zostawił? W najgorszy możliwy sposób.  Drań. Miał wiele dni, żeby jej powiedzieć, że to pomyłka, to czekał do tego najpiękniejszego. Znam takie przypadki, tylko pan młody w roli głównej – panna młoda uciekająca, jak z komedii romantycznej, tylko romantycznie nie było. A windą do nieba już was ktoś wiózł? Bo mimo, że Pan główną rolę gra w każdym śnie, to przecież dziewczyna przez świat nie może iść całkiem sama. Piosenka treść niesie. Ale to nie tylko sama treść, to życie zaklęte w słowa. Historie ludzi. Raczej nieszczęśliwe. Bo tych radosnych, kto by słuchał.

Nie wiem jakie macie podejście do ślubu, ale jedno jest pewne…na każdym ślubie przynajmniej goście bawią się świetnie! To dobra okazja do spotkania, tańców, hulańców i swawoli A co będzie potem… Zanucę za Dwa plus jeden: „Życie jest życiem pan przecież wie.” Powodzenia w poślubnych zmaganiach z losem!

Moja suknia. Prawie jak z bajki. Okiem koleżanki: martasobczak.com. Polecam! Uwielbiam jej zdjęcia!

A dla rozrywki trochę piosenek do posłuchania

Kobieta i mężczyzna. Dwie wyspy. Całkiem różni. Oddzieleni oceanem odmienności, którego od tak nie da się przeskoczyć. Fizjologia, hormony, mózg. I pewnie dużo więcej. Ale te 3 rzeczy wystarczą, aby między nimi mostu nie dało się zbudować. Trud relacji.

Zdarzają się szczęściarze. Jedno spojrzenie i już. Zakochani, zakochani…fajnie mają. Cała para w gwizdek, w chęć bycia ze sobą, w pragnienie spędzania czasu, dzielenia się przyjemnościami. Rozmowy, które nigdy się nie nudzą. Wady, których nikt nie dostrzega. Zachody słońca, które wspólnie celebruje się ze smakiem. Gwiazdy, które spadają tylko dla nich. Niewinny dotyk, który przeszywa ciało bardziej niż gorący pocałunek. Haj zakochania. Narkotyczny. To etap prosty i zwodniczy zarazem. Uwielbiany – bo zakochanie to przyjemny stan. Dla szukających stałości – to niebezpieczna pułapka. Dla wolnych freestajlowców – to radość przygody. Co się stanie, gdy stałość zderzy się z freestajlem? Burza. Burza emocji, myśli, słów. Albo. Albo konsensus rozsądków. Kobieta czy mężczyzna – każdy ma wybór. Decyduje o swoim bycie i niebycie w relacjach. Most relacyjny to nasz wybór, tak jak wszystko w życiu.

Po energicznej fazie zakochania przychodzi stan orzeźwienia i otrzeźwienia. Zaczynamy widzieć. Zaczynamy się rozglądać. Zmienia się postrzeganie. Widzimy szczegóły wokół nas. Kują w oczy rzeczy, które wcześniej były nieistotnym dodatkiem do zakochania. I tu wiele związków się rozpada. Aż chce się stwierdzić, że to moment wyboru między my a ja. Gdy ktoś tak pomyśli – już jest po związku. Jak się kocha, nie ma pytań do siebie. Jest akceptacja i staranie, żeby dograć niepasujące elementy. Tak, aby w swoim MY czuć się równie dobrze, jak w swoim JA. Więc w momencie przełomowym trzeba samemu sobie zadać pytanie, co jest dla mnie w życiu ważne. Druga osoba, z którą spędziłem x lat, czy nieprzejednanie lub może inne rozpraszacze. Kobieco – męski świat jest bardzo skomplikowany. Nie da się go zamknąć w proces. To sieć niekończących zależności, wpływów. Mix z nas samych. Mieszanka, często wybuchowa.

Do napisania tego posta zainspirowała mnie piosenka… Pewnie wszyscy ją znają, nie wszyscy zdają sobie sprawę, jak dużo w niej mądrości ludu.  Andrzej Dąbrowski…Do zakochania jeden krok Takie podsumowanie relacji męsko-damskich w 8 prostych linijkach.

„A potem znowu codzienności kurz
I zakochanie też za tobą już
I tylko jedno masz ze świata
Niezmienną pewność własnych wad
A potem braku zdarzeń znów masz dość
I znów się zamiast marzeń zjawia ktoś
Ma imię adres kolor włosów
I już nie sposób oprzeć się…”

Życzę wszystkim, aby jednak w życiu się opierali pokusom własnych słabości. Bo odwrotu nie ma. Koszt: utrata miłości. Dużo. Prawda? Przeogromnie.

[Źródło obrazka]

A teraz posłuchajcie: