O tym, że za kilka dni na wolność ma wyjść jeden taki przestępca, rozpisują się gazety i głośno krzyczy telewizja. Społeczeństwo też krzyczy. Bo krzyczeć lubimy. Zwłaszcza, gdy 25 lat siedzieliśmy cicho i czekaliśmy na…właściwie na nic. W krzyczeniu jesteśmy mistrzami. Zwłaszcza w dość spóźnionym krzyczeniu. Ale zawsze lepiej późno, niż wcale. Temat nowych ustaw i zmian w kodeksie karnym wychodzi nam już nosem. Jak w większości sytuacji, my Polacy, zastanawiamy się nad zrobieniem czegoś dopiero wtedy, gdy widmo konsekwencji ciąży nad nami jak wielki topór kata. I topór wisi i się zbliża. Ja, podobnie jak większość społeczeństwa, mam obawy. Nie wierzę do końca w resocjalizację i rehabilitację tych, którzy z zimną krwią potrafili raz, drugi i trzeci itd…zabić. Coś tam w tym mózgu musi być nie tak. I to już nie jest moja opinia. Tylko ludzi, którzy w mózgach „siedzą”, grzebią i się znają. To, że brak im empatii, to wiadomo. Ale, brak też czegoś ludzkiego: rozróżnienia dobra i zła. Psychopaci to nie żart. Psychopaci mordujący dzieci to…Boże broń! No właśnie, ale to nie Bóg powinien nas chronić, tylko instytucje, które do tego powołaliśmy. Jeżeli nas nie bronią, jaki w nich sens? Jakie ma być prawo? Sprawiedliwe czy chroniące obywateli? Powinno być takie i takie. Ale…gdy mam wybierać, wolę żeby mnie chroniło. Nie jestem sprawiedliwa. Chcę żeby świat był bezpieczny. Chcę, żeby moje dziecko mogło wyjść na plac zabaw bez strachu. Jak mają żyć ludzie, których dziecko zostało z zimną krwią zabite, gdy obok wprowadza się, jakby nigdy nic osoba kat? Coś z tym naszym prawem jest nie tak. Ktoś coś zaniedbał. Bo się wszystkim wydawało, że 25 lat to tak dużo. A 25 lat minęło. Szybko i bezboleśnie. Odczekało. W zaciszu. Pstryknęło palcem i minęło. Jakby to było wczoraj. I mamy ZONK. W Ameryce wyroki się sumuje. Nie ma mocnych, żeby za wszystkie grzechy świata otrzymać jedną karę.

Piszę o tym nieprzypadkowo. Wiele osób obawia się, że mieszkańcy miejscowości, do której wrócić ma morderca, dokonają samosądu. To wcale nie jest takie odległe i niemożliwe. Chociaż przeraża sama myśl. Jak nazywa się taki stan, gdy znikąd nie ma pomocy? BEZRADNOŚĆ. To taki stan, gdy ludzie z braku możliwości, wykorzystują to, co im według ich opinii pozostało. SIEBIE SAMEGO. Biorą sprawy w swoje sfrustrowane ręce, swoje opanowane negatywnymi myślami głowy. Bezradność to taki stan, gdy unosimy się między racjonalnością a irracjonalnością. Stajemy się przez chwilę tacy, jak ci przestępcy. Na chwilę nie czujemy różnicy. Nie ma dobra, nie ma zła. Trzeba działać. W zatraceniu. Wbrew późniejszym konsekwencjom. Liczy się tylko tu i teraz.

Niedawno obejrzałam film pt. „Labirynt” („Prisoners”). Jak mną coś wstrząśnie, to się z wami dzielę. A wstrząs był ogromny. Bo film dużego kalibru emocjonalnego jest. Dwie śliczne dziewczynki zostają porwane. Motyw znany i oklepany. Ale innością tu powiewa. Gęstą atmosferą, czymś niedopowiedzianym. Rozpoczyna się śledztwo. Wszytko wskazuje na to, że dzieci zostały uprowadzone w przyczepie kempingowej. Policja szybko trafia na trop właściciela i zatrzymuje go. Po śmiesznie żenujących przesłuchaniach, młody mężczyzna zostaje wypuszczony na wolność. Przy wyjściu z aresztu szepcze do ojca jednej z dziewczynek, że dziewczynki nie płakały. Załamany ojciec próbuje, wręcz błaga policję, żeby nie wypuszczała mężczyzny, ale ta ignoruje go. Śledztwo utyka w martwym puncie. Policja w ten sposób oddaje pole przestępcom. Skąd to znamy? Z życia. Z tysięcy zagubionych i nieodnalezionych nigdy twarzy patrzących na nas z plakatów: Zaginął! Zaginęła! I co dalej? Zegar życia dziewczynek zaczyna odmierzać czas. Tik tak. Co byście zrobili na miejscu ojca? Ja nie wiem, może zamknęłabym się w domu i pogrążyła w rozpaczy czekając z nadzieją na telefon z jakimiś informacjami. Może wzięłabym udział w poszukiwaniach? Nie wiem. Oj nie wiem. Nadzieja – nią się posługujemy jak najlepszym narzędziem. Modlimy. Nadziejo i Boże. Ratunku. Tylko nadzieja to matka głupich, a Bóg patrzy na nas z politowaniem. Bo ignorancja nie ochroni naszych dzieci. Bohater – ojciec robi coś, co szokuje. Odnajduje młodego mężczyznę, porywa go, a potem…Torturuje, torturuje i jeszcze raz torturuje…Tortury są tak przeraźliwe, że widz sam byłby zdolny do opowiedzenia, co się stało z dziewczynkami. Ale nie ten człowiek. W pewnym momencie ty, jako widz, zaczynasz czuć obrzydzenie do tego ojca: Jak on może! Jak on może!…Boże!!!…Tak bez litości, tak bez serca…Zaczynasz wierzyć temu drugiemu, że nic nie wie, że jest niewinny, że znosi męki przez nienawistnego, pogrążonego w rozpaczy człowieka. Męczarnia trwa długo, słabsi psychicznie widzowie, nie wytrzymają. I zaczynam zastanawiać się nad tym, jak nieetyczne jest to, co robi ojciec. Ja widz, zaczynam oceniać. Ja widz, zaczynam mierzyć tych dwóch ludzi swoją miarą. Ja widz. A jakie mam do tego prawo? Czy ktoś mi odebrał dziecko? Czy ktoś mnie skrzywdził? Nie. To pierwszy moment, kiedy zaczęłam stawiać tych dwóch ludzi na jednej wadze, po dwóch stronach. Zważyłam ich i poczułam współczucie dla torturowanego. Tak przez cały film. Aby na koniec poczuć wstyd. Tak się z nami ludźmi dzieje. Gdy dochodzi do przemocy, szybko zapominamy, kto jest ofiarą. Tak łatwo nam ocenić przez pryzmat czynów, kto jest dobry, a kto zły. Nie zwracamy uwagi na uczucia, krzywdę i tą motywującą bezradność. Bezradność, która każe skrzywdzonym ludziom walczyć. Nie tłumaczymy, nie szukamy zrozumienia, nie potrafimy rozgrzeszyć.  Mamy moralność i etykę. Dwa słowa, które w obliczu bezradności nic nie znaczą. Nie powiem wam, jak się kończy film. Zobaczcie sami. Proszę was tylko o jedno, zanim zaczniecie wydawać sądy na temat tych, którzy pozostali sami w bezradności, zastanówcie się. Zanim zaczniecie krytykować tych, którzy w bezradności myśleli o samosądach, zastanówcie się. Obyście nigdy nie byli rodzicami, którzy tracą swoje dzieci. Obyście nigdy nie oceniali ludzi, którzy za życia byli w piekle. Piekło się nie zamknie, bo prawo jest prawem. A prawo przecież nie działa wstecz. Wolimy przestrzegać czegoś, co nie działa, zamiast podejmować wyzwania rzeczywistości. Zapchaj dziury naszych społecznych niedoróbek. Lex retro non agit. Panowie prawnicy, posłowie, sędziowie! Ktoś właśnie zaczyna odliczać kolejne 25 lat…Tik tak…

Alkoholizm. Broniłam się przed tym tematem długo. Bo nie lubię go. Unikam. Bo Polska alkoholem stoi. Bo Polak głową swą mocną się szczyci. Książkę Pilcha przeczytałam dawno temu. Niedobrze mi było po niej. Teraz, gdy głośno było o nowym filmie Wojtka Smarzowskiego, poszłam, aby przypomnieć to, co kiedyś poczułam. Ten film coś mocnego robi z człowiekiem. Miota nim. Złuszcza alkoholowym peelingiem warstwy człowieczeństwa. Zostawia zwierzę. Bo człowiek napity do nieprzytomności jest … no kim jest? Nie dba o to jak wygląda, jak żyje, co mówi, co je, gdzie się załatwia. Smarzowski nam nie oszczędza. Kim jest ten, który śpi we własnych odchodach, własnych wymiocinach i nie przeszkadza mu to? Kim jest ten, który leży na ulicy napity do nieprzytomności? Kim jest ten, który staje przed innymi mówiąc: „Jestem ALKOHOLIKIEM”, a potem wraca do dawnych wódkowych zwyczajów? Kim jest ten, dla którego alkohol jest ważniejszy niż ludzie, których kocha? Kim jest ten, którego najbliżsi wloką pijanego do nieprzytomności do domu? Kim jest ten, który przepija ostatnie pieniądze?

Może wam się wydawać, że film jest o alkoholizmie. Ale nie. Ten film jest o ludziach. Ten pił, bo rodzina piła. Ta, bo mąż zły. Ten, bo życie nieudane. Ta, bo marzenia niespełnione. Och! Chciałoby się szukać alkoholowych wymówek. Mogę wam ich znaleźć wiele. Takie to wzbudzające litość. Takie smutne. Tak nam żal tych ludzi. Do cholery!!! To mnie już nudzi. Mam tego dość. Chlejemy bo chlać lubimy. Taka jest prawda. Chlejemy, bo impreza jest, bo ślub, święta, urodziny, bo coś tam, itd. Każda okazja jest dobra. Chlejemy na dwa sposoby: kulturalnie i po menelsku. Kulturalnie winko do obiadku, najpierw jeden kieliszek, potem dwa…piwko do meczyku, najpierw jedno, potem dwa. Po menelsku – do nieprzytomności, do braku świadomości, do utraty pamięci, do urwanego filmu, do zalania w trupach. Jak zwał, tak zwał. Chlać lubimy. Chlaniem się chwalimy. Jakby było się czym chwalić! Ja wypiję 10 piw, a ja 12. Jestem mistrzem żłopania. Młodzi chleją na umór, starzy chleją na umór. I znowu na dwa sposoby: głośni zawadiacy i cichociemni. Ci pierwsi ostentacyjnie podkreślając swoją niezależność: „Piję, bo lubię”. Ci drudzy w zaciszach swoich domów oszukując tylko siebie: „Wcale nie piję, tylko czasami”. Wszyscy tak samo naiwnie myślą, że mają nad tym kontrolę. I mogę się założyć, że wielu z was uśmiechnęło się przed chwilą, czytając to zdanie i powiedziało do siebie: „Jaka ona naiwna. Przecież ja mogę zawsze przestać”. Ok, bardzo proszę, zrób mi na złość i przestań. Wiem, że tego nie zrobisz. Mam to gdzieś. Nie zależy mi. Już się napatrzyłam. Na takich jak ty.

Alkohol jest sprawiedliwy. Jak Bóg. Nie różnicuje. Biednym daje i bogatym – tak samo w głowę (albo w mordę – jak kto woli). Wstrząśnie i zmiesza mózg. Gdy wstrząśnie – jest błogo, człowiek zapomina o problemach, radośnie jest i tak sielsko. Gdy zmiesza – już nie jest tak uroczo. Kac, delirka, twarda rzeczywistość i nadal miękki tyłek. Bolesne lądowanie.

Alkohol jest kuszący. Jak diabeł. Namawia do grzechu. Ale nie rozlicza. Decyzję podejmujesz sam. I regularny jest lub okazjonalny. Jednych wabi każdego dnia, innych raz na długi czas wplątuje w pętle zapomnienia. Na wszystkich działa tak samo: odczłowiecza. To, czy doprowadzasz się do stanu odczłowieczenia, jest twoim wyborem. Każdy wybór ma konsekwencje. Tylko dlaczego za twoje wybory mają płacić inni? Dlaczego twoje dzieci muszą wstydzić się ojca, czy matki leżącej pod sklepem albo w domu spitej do nieprzytomności? Dlaczego twój małżonek ma targać cię napitego do domu? Jeżeli zamierzasz odczłowieczać się zrób chociaż jedną, ostatnią godną rzecz. Odejdź i zostaw tych ludzi w spokoju. Niech nie płaczą latami, niech nie szukają psychologów, niech się nie wstydzą, niech nie będą współuzależnieni. Odejdź z honorem. Daj się zapomnieć godnie. A potem zapij się, zachlaj. Zrób, co chcesz. Ale ich w to nie mieszaj. To taki mój apel. Bo kiedyś, dawno temu, patrzyłam na taki koszmar. Koszmar codziennych alkoholowych dni.

Wątpię, że przeczyta ten post ktoś, kto jest uzależniony. Ale gdyby tak się stało…Przepraszam, że nie mam litości. Przepraszam, że nie uważam, że ktoś ci może pomóc. Przepraszam, bo wiem, że jedyną osobą, która może coś zrobić z twoim życiem, jesteś tylko TY. Przepraszam, że nie odbiję cię od dna. Przepraszam, że nie wyciągnę pomocnej dłoni. Nikt ci nie pomoże. Bo to twoja walka. Alkohol może doprowadzić do nałogu. Każdy to wie. Dokonałeś wyboru, więc…

Alkohol lubi miłość. Jak amor. Tam, gdzie jest miłość, znajdzie pożywny grunt. Bo jak się kocha pijanego, to nie przyjmuje się do wiadomości, że to już nie ten człowiek, tylko płyn. Miłość płacze do poduszki, szuka wsparcia w instytucjach, przykrywa makijażem siniaki po pobiciu, chowa się po kątach, ucieka do znajomych przed agresją, niepokoi się, niszczy bezbronnością. Jeśli jesteś miłosnym gruntem, musisz odejść. Im szybciej zabierzesz swoje politowanie, miłość, wsparcie płynowi, tym szybciej odzyskasz człowieka. Jeżeli nie odzyskasz człowieka, to przynajmniej odzyskasz życie. Film Smarzowskiego pokazuje tylko jedną perspektywę. Odczłowieczonych ludzi, którzy starają się zawalczyć o własne życie. Obejrzyj go. Jest wstrząsający. Bo prawdziwy. Bo smutny. Bo gdybyś słyszał te opowieści z ust innych – nie uwierzył byś. Jak je zobaczysz, zrozumiesz.

Alkohol podobno jest dla ludzi. No i z tym zdaniem zgadzam się w pełni. Jeżeli jesteś człowiekiem ze STOPEM – pij. Jeśli chociaż raz zdarzyło ci się być odczłowieczoną, zarzyganą, zasikaną przez alkohol formą czegoś – nie pij. Twój wewnętrzny STOP nie działa.

Bo człowiek napity do nieprzytomności nie jest nawet zwierzęciem. Zwierzęta mają swoją godność. A ty gdzie ją podziałeś? Zajrzyj na dno tej pustej butelki po wódce…Może ją wypatrzysz. Wątpię.